BMP

Ang "Monologo ng Manggagawa" ni Roberto "Bobet" Mendoza

2012-01-18T20:40:00.000-08:00

ANG "MONOLOGO NG MANGGAGAWA" NI ROBERTO "BOBET" MENDOZA

ni Gregorio V. Bituin Jr.

Mapalad ako't nabili ko sa halagang P100 lamang ang aklat na "BANGON: Antolohiya ng mga Dulang Mapanghimagsik" na sale sa UP Press Bookstore noong Disyembre 14, 2007. Ang nasabing aklat ay binubuo ng 760-pahina, at may sukat na 7" ang lapad at 10" ang taas. Sa kapal na ito'y baka mahigit P500 ito sa iba pang bookstore. Buti na lamang at natsambahan kong nagbaratilyo ng libro ang UP Press Bookstore na nasa unang palapag ng Balay Kalinaw sa UP Diliman.

Klasik ang librong ito at collector's item na kung tutuusin, dahil ito'y katipunan ng mga dulang nilikha mismo ng mga manggagawa mula sa pabrika, mga dulang tinipon sa loob ng tatlong dekadang singkad, mula 1967 hanggang 1997. Inilathala ang aklat na ito ng Office of Research Coordination ng Unibersidad ng Pilipinas sa Diliman, Lungsod ng Quezon noong 1998, kung saan ang mga patnugot ng aklat na ito'y sina Glecy C. Atienza, national artist for literature Bienvenido L. Lumbera, at Galileo S. Zafra.

Nang makita ito ni Apo Chua, isang UP professor, awtor ng libro at tagapayo ng Teatro Pabrika, tinanong agad niya sa akin kung nabasa ko na sa librong ito ang tula ni Bobet Mendoza, na isang kasapi rin ng Teatro Pabrika. Ang sabi ko'y hindi pa, at itinuro niya sa akin ang "Monologo ng Manggagawa" sa mahabang dulang "Kuwatro Kantos", na mula pahina 559 hanggang 606. Sinabi niyang basahin ko raw ang tulang ito ni Bobet Mendoza at magugustuhan ko. Kung gayon, si Bobet Mendoza ang tinutukoy sa pambungad ng dulang "Kuwatro Kantos" kung saan nakasulat: "Ang mahabang "Monologo ng Manggagawa" sa dulo ng unang eksena ay nakabatay sa monologo na laging itinatanghal noon ng isang naunang miyembro ng Tanghalang Silangan." Matatagpuan ang nasabing tula sa pahina 575-579 ng nasabing aklat. Matagal ko na ring nakilala si Bobet Mendoza dahil isa siya sa mga mang-aawit at naggigitara para sa Teatro Pabrika, na siya ring grupong pangkultura ng sosyalistang organisasyon at pampulitikang sentro ng uring manggagawa, ang Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP).

Gayunpaman, sa aklat ay walang eksaktong nakalagay kung sino ang tiyak na may-akda ng mahabang tulang "Monologo ng Manggagawa" at tanging ang may awtor ay yaong buong dulang "Kuwatro Kantos" na nakasulat sa pambungad: "Sinulat ito nina Glecy Atienza, Roberto Mendoza at ng Teatro Pabrika Writers' Pool."

Isang trahedya ang tula, na nang dahil sa kahirapan sa lalawigan ay pinangarap ng isang karaniwang tao na maiahon sa kahirapan ang kanyang pamilya, ngunit lagim ang kanyang sinapit sa huli.

Nagsimula ang tula sa paglisan ng manggagawa sa kanilang lalawigan upang magtrabaho sa Maynilang anya'y nakararahuyo. Lumuwas siya ng Maynila't nahanap ang barungbarong na tahanan ng kanyang Nana Sela. Naghanap siya ng trabaho't nakapasok sa pabrika ng pakain sa hayop, ngunit umalis din upang mapasok naman sa isang pabrika ng sapatos. Naging kasapi siya ng unyon at naging aktibo sa mga gawain doon, dahil naniniwala siyang dapat maging makatarungan ang kapitalista sa ibinibigay na sahod at benepisyo sa manggagawa. Hanggang kumilos na rin siya sa labas ng pabrika upang organisahin ang iba pang manggagawa. Ngunit naging mainit siya sa mga kapitalista.

Papauwi na ang manggagawang iyon mula sa isang pagpupulong nang hinablot siya ng kung sinong mga buhong at ipinasok sa sasakyan. Dinala sa isang talahiban, at doon naalala ng manggagawa ang iniwan niyang lalawigan pati na mga magulang at kapatid na naghihintay. Ngunit iyon na pala ang kanyang katapusan.

Tinortyur siya ng mga kumuha sa kanya hanggang siya'y pinatakbong pilit. Tumalima naman siya sa pag-aakalang siya'y makakatakas. Ngunit paano niya matatakasan ang putok ng baril? Sa huling hibla ng kanyang hininga'y umaasa siyang sana'y may magpatuloy pa ng kanyang marangal na adhikain para sa mga manggagawa.

Napakaganda ng salaysay ni Mendoza, at sinuman ang makababasa nito, sa wari ko'y maghihimagsik dahil sa kawalang katarungang sinapit ng manggagawa. Maganda ang pagkakahawak ni Mendoza sa tugma't sukat. Apat na taludtod ang bawat saknong, habang lalabing-apatin ang pantig ng bawat taludtod, bagamat di siya naging masinsin sa pagtiyak ng sesura o hati sa gitna ng tula, na dapat ay may hati sa ikapitong pantig, na sa kabuuan ng tula'y di sumusunod sa ganito. Gayunpaman, di na ito gaano pang mapapansin ng mga mambabasang di pamilyar sa batas ng tugma't sukat, at di na rin papansinin ng sinumang makikinig o manonood sa monologo, dahil sa mas mapapansin nila ang indayog at emosyon ng pagkakasalaysay ng tula.

Isang taas-noo at taas-kamaong pagbati ang iniaalay ko sa makatang ito ng uring manggagawa. Sadyang kalulugdan siya at maoorganisa niya ang mga unyonista't karaniwang manggagawa sa tula niyang ito. Mabuhay ka, kasamang Bobet!

Halina't ating namnamin ang kabuuan ng 34-saknong na tula.

MONOLOGO NG MANGGAGAWA

ni Roberto "Bobet" Mendoza, Teatro Pabrika

Naging balon ng luha mga mata ni Inang;

Kalungkuta'y bakas naman sa mukha ni Tatang;

Maliliit kong kapatid ay nakatingin lang,

Habang ako sa kanila ay nagpapaalam.

Masakit sa loob kong sa kanila'y malayo

Ngunit mga pangarap ko'y di dapat maglaho

Buo ang paniniwalang ito'y matatamo,

Sa Maynilang kilala at nakararahuyo.

Ako nga ay lumisan sa aming lalawigan;

Ang trabahong bukid ay akin nang iiwanan;

At maging si Tatang ay di na mananakahan;

Buong pamilya’y hahanguin sa kahirapan.

Sa barko pa lamang ay di na ‘ko mapakali;

Kinakab’han dahil ‘di alam ang mangyayari;

Kahit may pananabik takot ang nakakubli;

Sa likod ng pag-asa’t pangako sa sarili.

Sa wakas, sa wakas narating ko ang Maynila;

Punong-puno ng tao kahit saan luminga;

Sa sari-saring amoy ikaw ay magsasawa;

Kaya kailangan ay matibay na sikmura.

Agad kong hinanap ang lugar na tutuluyan

Na ibinilin sa akin ng pinsan ni Tatang;

Nagtanong-tanong pa ako sa kung saan-saan;

Sa tsuper, sa pulis, mga tambay sa tindahan.

Sa pinagtatanunga’y aking ipinakita

Ang tangan kong papel iniwan ni Nana Ella

Na nagsasaad kung saan siya nakatira

Kung kaya’t narating, makipot na eskinita.

Nakakakaba ang makitid na daraanan

Dikit-dikit ang bahay halos walang pagitan

Mga tagarito sa aki’y nagtitinginan

Lalo na ang mga lalaking nag-iinuman.

Naglakas-loob akong huwag na lang pansinin,

At sa halip ay nagtuon sa dapat marating

‘Di pa nagtatagal, may kumakaway sa akin

Ang Nana ko palang sa tuwa’y halos magbitin.

Sinalubong ko siya ng ngiti’t pagtataka;

Dahil ang asa ko, ang bahay niya’y maganda

Ngunit ang katotohana’y barung-barong pala

At ito’y nasa tabi ng bundok ng basura.

Matamang minasdan ko ang aking Nana Ella

Ibang-iba siya noong huli kong makita

Kumikinang sa alahas, todo ang pustura

Ngayo’y mukhang ginahasa ng kabayong mola.

Ano pa ba’ng magagawa kundi ang tumigil

Sa paligid na ito na nakahihilahil

Taglay ang pag-asa at walang makakapigil

Na hinding-hindi na muling sa bukid hihimpil.

Hindi nagtagal ako’y naghanap ng trabaho

Pinupuntahan ang mga anunsyo sa dyaryo

Binabasang lahat, paskil na madaanan ko

Ngunit iisang sagot: “Walang bakante dito.”

Tanggapin na nyo ako’t marami akong alam

Sanay ako sa hirap, ang lakas ko’y kay inam;

Maghalo man ng semento, magpukpok, magkatam

Gagawin ko’ng lahat, ‘wag lang tiyan ko’y kumalam.

Dahil sa ‘king kakulitan, ako ay natanggap

Sa pabrika ng feeds ako’y naging tagabuhat

Ngunit anong malas, ako’y pinantal, sinugat

Ngunit naranasan ko ang kakaibang hirap.

Hinintay ko na lamang ang maliit kong sweldo;

Upang makapagpagamot kahit papaano

Ngunit ang takdang araw upang makuha ito

Sadyang pagkatagal-tagal at pabagu-bago.

Sa pangyayaring ito’y di na nga nakatiis

Nilapitan ang bisor at nagtanong kung bakit?

‘Wag daw akong magreklamo’t bawal ang makulit

Kaya’t sa trabaho, agad akong pinaalis.

Kaya ako ay muling naghanap ng trabaho

Sa pabrika ng sapatos, na-regular ako

At dito’y agad akong naging isang miyembro

Ng unyong di ko malaman ang layuning gusto.

Hindi nagtagal at akin nang naunawaan

Ang unyon pala’y para sa aming karapatan

Sahod at benepisyo’y dapat makatarungan

Makakamit lamang ito kung ipaglalaban.

Sa gawaing pag-unyon ako’y naging aktibo

Unti-unting nasasagot ang mga tanong ko

Nalaman ang dahilan maging ang puno’t dulo

Ng lahat ng kaapihan sa lipunang ito.

Ang pagsasamantala ang ugat ng problema

Nang aking matuklasan ay agad na nagpasya

Na kumilos nang lubos di lamang sa pabrika

Sa labas ma’y kaydaming dapat iorganisa.

Naging matagumpay ang aking mga gawain

Sa mga pagawaan ay nagpasalin-salin

Hangad ang pag-uunyo’y lalong pag-ibayuhin;

Buo ang hangaring ang kalayaan ay kamtin.

Sa mga kapitalista ako ay uminit

Mayr’ong nakikiusap at mayr’ong nangungulit,

Mayr’on ding nanunuhol at nananakot pilit

Pag ‘di daw ako tumigil ako’y ililigpit.

Dahil sa batid kong ako ay nasa matuwid

Hindi ako natinag at ni hindi nanginig

Ako’y naniniwala na nasa aking panig

Ang katarungang sa manggagawa’y aking hatid.

Papauwi na ako mula sa aming pulong

Ang lansanga’y mala-dagat noong gabing iyon

Sa tubig-ula’t putik, swelas ko’y bumabaon,

Nang biglang sa aki’y may sasakyang sumalubong.

Hinablot agad ako’t inginudngod sa putik

Ng mga lulan nitong pawang mababalasik

Tinadyakan ako at namilipit sa sakit,

Ulirat ko’y nawala’t lubusang natahimik.

Nang ako’y magising sa silya na’y nakatali

Sa madilim na silid na hindi ko mawari

Kahit anong isip ko’y iisa’ng sumasagi

Nasa bahay akong kalupita’y naghahari.

Umilaw ang bombilya sa may aking ulunan

At mayro’ng pumasok na di ko maaninawan

Paglapit sa akin, ako ay sinikmuraan

Sinampal, pinaso, kinalikot ang katawan.

Ang bawat parusang iginagawad sa akin

Ng mga dyablong itong lubhang mapang-alipin

May kasamang katanungang dapat kong sagutin,

Sumagot ka’t hindi ay tatamaan ka pa rin.

“Di ba ikaw ay rebelde’t isang subersibo?”

“Hindi! Wala akong alam!” ang laging sagot ko

Sila ay lalong bumangis at sinila ako

Kaya’t ako’y nawalang muli ng malay-tao.

Muli akong nagising sa kaibang paligid

Malawak na lupaing mayro’ng mga talahib

Para bang ako ay nagbalik sa aming bukid

Hinihintay ng magulang at mga kapatid.

Ako ay kinalagan ng mga mapandahas

Pinatakbo ako kahit na magkandadulas

Gawin ko raw ito kung nais kong makaligtas

Baka sakaling sa bala ako’y makaiwas.

Tumalima ako at tumakbo papalayo

‘Di pa nagtatagal at sumunod na ang punglo

Ang damo at talahib ay dinilig ng dugo

Payak at bagong pangarap, ngayo’y naglalaho.

Sa ‘king paghalik at pagyakap dito sa lupa

Sana’y may magpatuloy nitong aking nagawa

Ang paglingkuran at mahalin ang ating kapwa

Uri at Inang Baya’y ganap na mapalaya.

News Release - Aboitiz Power Workers Picket against Corporate Greed and CBA Deadlock

2011-12-27T05:04:00.000-08:00

NEWS RELEASE

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

December 27, 2011

Aboitiz Power Workers Picket

against Corporate Greed and CBA Deadlock

HUNDREDS of protesters from the union of Aboitiz Power Renewables Inc. (APRI) and their supporters picketed the Aboitiz Corporate Center in Legazpi Street to demand the immediate resolution of collective negotiations.

The AMEU-BMP union said, “Our proposal is justified not only by industry standards – based on the current wages and benefits enjoyed by Chevron/CBK and Kephilco employees. More so, our economic demands are but 1.37% of the company’s projected income of P23.22 Billion for three years”.

“With the breakdown in collective bargaining negotiations, it is self-evident that the union must exercise its right to concerted action – and prepare to strike – if the management persists in prioritizing profit over the welfare of their employees. No to corporate greed!” the union declared.

The protesters assembled around 9:00 a.m. in front of the Makati Fire Station. They also attempted to set up camp at the Aboitiz Corporate Center in solidarity with the global “occupy movement” against corporate greed. #

Totoong Reporma para sa Masa, Hindi Telenobela ng mga Elitista

2011-12-14T22:01:00.000-08:00

PAHAYAG

December 15, 2011

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Totoong Reporma para sa Masa,

Hindi Telenobela ng mga Elitista

Sa nagdaang mga araw, napakabilis ng mga pagdedesisyon ng iba't ibang sangay ng gobyerno sa alitan ng magkakabanggang paksyon ng mga elitista sa bansa.

Ang impeachment ni Corona (sa isang kumpas ni P-Noy, nagkandandarapa ang Kongreso at tuluyang naihain sa Senado ang Articles of Impeachment laban sa punong mahistrado).

Ang hospital arrest ni Gloria Arroyo (sa pagkontra-agos ng DOJ sa TRO ng Korte Suprema at paghain ng DOJ-Comelec ng kasong electoral sabotage sa Pasay-RTC).

Ang kasunod nitong pagsuko ni dating Comelec Commissioner Abalos para harapin ang katulad na kaso.

At ang kautusan ng Korte Suprema na ipamahagi sa mga magbubukid ang natitirang lupain ng Hacienda Luisita.

Isang kagila-gilalas na pagsapraktika ng "political will" ng rehimeng P-Noy! Pero para saan? Para gumanti sa kanilang karibal na paksyon sa pulitika! Para konsolidahin ang kontrol ng pangkating Aquino sa estado poder!

Ang tanong: Ang mga naganap bang mga "mapangahas" na desisyon ay may nagawang pagbabago sa pang araw-araw na buhay ng masang Pilipino laluna sa uring manggagawa? Wala!

Kahit kaunti ay walang maidadagdag ang mga "kagila-gilas na pangyayaring ito" sa noche buena ng mga ordinaryong Pilipino sa darating na kapaskuhan!

Wag silang magpalusot (laluna na si P-Noy at Partido Liberal) na ang mga nangyayaring ito ay "paglilinis" ng pulitika bago malasap ng taumbayan ang mga pagbabago sa kanilang kabuhayan. Hindi kami ipinanganak kahapon!

Dahil ba sa mga kaganapang ito ay napigilan (kahit bahagya) ang korapsyon sa kaban ng bayan? Nalinis na ba nito ang sistemang elektoral na pinaghaharian ng "guns, goons and gold"? Hindi! Sinumang sumagot ng "oo" sa mga katanungang ito ay isang tanga o isang sagad-sagaring sinungaling.

Hinahamon ng manggagawa ang rehimeng Aquino: Kaya naman palang bumilis ang mga proseso sa pagdedesisyon sa gobyerno. Bakit hindi niyo ginagamit ang "political will" sa mga repormang para sa taumbayan?

Nasaan ang mayorya ng Kongreso upang isabatas ang dagdag na sahod at depensahan ang regular na trabaho sa salot ng kontraktwalisasyon? Bakit sa mga hinaing ng taumbayan - halimbawa, sa regulasyon sa presyo ng langis - ang parating sagot ng Palasyo ay kailangan muna itong mag-"review"?

Ang kasalukuyang mga pangyayari sa pulitika ay isang nakakasawa nang telenobela para sa masang manggagawa. Hindi ito kalutasan sa aming problema. Kaya lalong huwag nilang asahang maaliw kami sa gasgas na palabas na ito at makalimutan ang aming mga sikmurang kumakalam.

The Filipino people’s Christmas wishlist: Genuine Reform for the Masses, Not a Telenovela of the Elite

2011-12-14T21:58:00.000-08:00

PRESS STATEMENT

December 15, 2011

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

The Filipino people’s Christmas wishlist:

Genuine Reform for the Masses, Not a Telenovela of the Elite

As of late, there has been a blitzkrieg of decisions from various branches of government spurred by the infighting among rival factions of the elite.

The impeachment of Corona; The hospital arrest of Arroyo; The detention of Abalos; The court order for the redistribution of Hacienda Luisita; All seemingly sudden events in a “war of attrition and quick decision” by the contending camps of elitist politics.

A swift and passionate display of “political will” by the Aquino regime! But does this audacity truly reflect the people’s will? No. Because this is but an offensive against P-Noy’s political rivals in order to consolidate his control of the state.

These recent events did not ease the daily yoke of poverty and misery borne by the majority of Filipinos – particularly the workers and the poor. Though they are glaring enough to earn their space in the headlines, these incidents are irrelevant to a people facing a bleaker Christmas due to lower pay, higher prices, irregular jobs and massive unemployment.

While P-Noy and his cohorts may reason that these attempts for a “cleansing of government” would eventually lead to the betterment in the lives of the people. We contend that this anti-Arroyo offensive by the Aquino administration has changed nothing in the modus operandi of corruption to the nation’s coffers and perpetuation of “guns, goons and gold” in our electoral system. Whoever believes in P-Noy’s alibi is either an innocent fool or a downright compulsive liar!

The BMP challenges the Aquino regime: Use your “political will” to expedite the passage of pro-poor, pro-worker reforms inasmuch as the Executive has turned the levers to accelerate the impeachment of chief justice Corona. Where is the Congress majority to enact a hike in wages, to defend regular jobs from the scourge of contractualization?

The administration has been blamed for being so “hasty” and “arbitrary” in its maneuvers against Arroyo. But on gut issues that affect the poor and assail corporate interests – such as the oil deregulation law – the Palace has always been too cautious, with Lacierda sounding like a broken record on the “need to review in order to balance all interests”.

To the workers, these latest political incidents are episodes of a tasteless telenovela of elite infighting. Not only do they not address the gut issues of the people. More so, they are not entertaining enough for us to forget our grumbling stomachs. We demand genuine reform!

Liham at Polyeto ng Unyon sa Arco Metal

2011-11-29T07:50:00.000-08:00

Ang Samahan ng Manggagawa sa Arco Metal (SAMARM), sa pamumuno ng kanilang pangulo ng unyon na si Percival Bernas, ay kasalukuyang nakapiket sa harapan ng kanilang kumpanya sa Santolan, Pasig.

Nakatanggap ang bawat manggagawa ng liham mula sa kumpanya na may petsang Oktubre 6, 2011. Ito ang nilalaman ng liham:

Re: Pagsarado ng Kumpanya

Ginoong (pangalan ng manggagawa),

Mabuhay!

Ikinalulungkot naming ipaalam sa iyo na magsasara at ihihinto ang pagpapatakbo ng negosyo ng kumpanya, Arco Metal Products Co., Inc. ("Kumpanya") sa Nobyembre 5, 2011.

Bilang pasasalamat ng Kumpanya, ikinalulugod namin na bigyan ka ng paid leave mula ngayon hanggang Nobyembre 5, 2011. Umaasa kami na gagamitin mo ang panahong ito sa paghahanap ng bagong trabaho o iba pang paraan ng kabuhayan. Sang-ayon sa patakaran ng Kumpanya, idedeposito ng Kumpanya ang iyong sweldo para sa panahong paid leave sa iyong payroll account sa bawat Biyernes ng bawat linggo.

Kasalukuyan naming inihahanda ang iyong mga separation pay at iba pang benepisyo. Ibibigay at kakalkulahin ang mga ito alinsunod sa batas at sa Collective Bargaining Agreement. Mangyari po lamang na bumalik sa kumpanya sa Nobyembre 3, 2011 sa pagitan ng 9 ng umaga hanggang 12:00 ng tanghali upang makakuha ng mga benepisyong ito.

Maraming salamat sa iyong oras at pagsisikap sa at para sa Kumpanya.

Lubos na sumasaiyo,

(Sgd.) SALVADOR T. UY

President

Ang sumusunod ang siyang nilalaman ng polyeto ng SAMARM na ipinamahagi sa ikalawang araw ng nakaraang ika-6 na Pambansang Kongreso ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) noong Nobyembre 26-27, 2011:

KATOTOHANAN AT KATUWIRAN LABAN SA KASINUNGALINGAN

Ano ang reaksyon ninyo kung ang isang kumpanya na patuloy na kumikita at tumutubo ng malaki ay biglaang magsasara? Makukumbinsi ba kayo kung ang dahilan nila ay umatras diumano ang mga sinusuplayan nilang mga kostumer kung kaya't obligadong itigil na ang operation habang ang sister company nito na lumilikha din ng kaparehong produkto ay patuloy na tumatakbo?

Kami pong mga regular na manggagawa ng Arco Metal Corporation, na matatagpuan sa Santolan, Pasig City, ay nahaharap ngayon sa ganitong sitwasyon. Oktubre 2011 nang mag-file ng Closure sa DOLE ang management ng Arco Metal. Dalawang araw pagkatapos nito ay hindi na kami pinayagan pang makapasok sa loob ng pabrika. Ang kaduda-duda, nasa yugto kami ng pakikipagtawaran para sa aming Collective Barganing Agreement o CBA nang isagawa ito ng management.

Seryoso ba silang isarado na ang kumpanya? Bakit hindi sila nag-file ng closure sa Business and Licensing Office ng Lungsod ng Pasig? Wala rin silang request sa DTI at information sa SEC para ipa-dissolve ang company. Kung tutuusin, dapat nga ay nauna nilang ginawa ang mga ito dahil ang pagpa-file ng Closure sa DOLE ay para lang naman ipaabot sa ahensya na tatanggalin na nila ang kanilang mga trabahador. Ibig ipakahulugan nito, gusto lang nilang alisin ang mga regular na empleyado, buwagin ang aming unyon, at mag-hire ng mga contractual workers bilang kapalit. Kapag walang unyon, at mag-hire ng mga contractual workers bilang kapalit. Kapag walang unyon, madaling pagsamantalahan ang empleyado para mas malaki ang mapupuntang tubo sa may-ari ng kumpanya.

Dahil sa hakbang na ito ng management, kinailangan naming manindigan at lumaban para maipagtanggol ang aming mga karapatan at seguridad sa trabaho. Para sa amin, hindi makatuwiran na basta na lamang kami itatapon at babalewalain ng kumpanya. Totoong may intensyon sila na bayaran ang aming naging serbisyo subalit hindi ito katanggap-tanggap dahil malinaw na ang kanilang motibo ay malisyoso. Gusto lamang ng management ng Arco Metal na ikubli sa likod ng kunwariang pagsasara ang totoong layunin nila na tanggalin kaming lahat sa trabaho.

Para po sa inyong kaalaman, ang Arco Metal Corp. ay nagsimula lamang bilang isang maliit na bodega at machine shop na lumilikha ng spare parts ng motorsiklo. Sa maliit na panahon ay naging ganap na pabrika at nagawa nitong mamonopolyo ang supply sa halos lahat ng motorcycle company sa loob ng bansa. Nagsimula ding magig exporter ang Arco Metal at tuluyang namayagpag sa merkado sa buong dekada 90, sa mismong panahon kung kailan nagkaroon kami ng unyon at CBA.

Kaya't bakit nila kailangang buwagin ang unyon kung ang pagiging organisado ng mga manggagawa ang naging susi sa paglikha ng mas masinop at de kalidad na produkto ng Arco Metal. Hindi maikakaila ng management na dahil sa pagkilala nila sa mga karapatan naming mga empleyado ay tumaas ang kumpiyansa ng mga supplier at customer na siyang ugat kung bakit lumobo ng husto ang tubo at kapital ng kumpanya. Kaya nga nakapagpatayo sila ng isa pang pabrika, ang Metalcast Corporation na matatagpuan sa Cavite. Gusto ba nilang palabasin na kaming mga empleyado nila ay walang naging kontribusyon sa pag-unlad ng kumpanya?

Kung sadyang mababangkarote ang Arco Metal Corporation, matatanggap namin ang proseso na gustong mangyari ng management. Pero, dahil hawak namin ang lahatng patunay na nananatling matatag ang kumpanya, hindi namin papayagan ang kanilang maitim na hangarin.

Ito ang dahilan kung bakit kami nagtayo ng piket sa harapan ng pabrika. Kung bakit kami ngayon ay nagpuprotesta at kinukundena ang baluktot na hakbangin ng management sa pangunguna ng may-ari ng kumpanya na si Mr. Salvador Uy.

Mga kamanggagawa at kababayan, kung mababasa at maiintindihan mo ang aming saloobin, hihilingin namin na samahan mo kami sa aming pakikibaka. Hindi mo man kami pisikal na masusuportahan sa gagawin naming mga protesta, sapat na sa amin na maging kaisa ka namin sa pagkundena laban sa mga kumpanyang katulad ng Arco Metal na walang iniisip kundi ang magkamal ng tubo at tayong mga manggagawa ay itatapon na lamang matapos pigain ang lakas at mapakinabangan. Hindi man namin kayo makakasama sa aming mga itinakdang pagkilos, sapat na sa amin na isama ninyo sa inyong mga panalangin ang aming tagumpay.

At alam namin na magtatagumpay kami dahil kaisa namin kayo sa aming paninindigan at ipinaglalaban.

ANG TAGUMPAY NG AMING LABAN AY TAGUMPAY NG LAHAT NG MANGGAGAWA LABAN SA MGA MAPANLINLANG NA KAPITALISTA!

MARAMING SALAMAT!

SAMAHAN NG MANGGAGAWA SA ARCO METAL (SAMARM)

Bagong Pamunuan ng BMP (2011-2014)

2011-11-27T22:49:00.000-08:00

Ito ang talaan ng bagong pamunuan ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP). Katatapos lang ng kanilang ika-6 na Pambansang Kongreso mula Nobyembre 26-27, 2011 na naganap sa Batu-Bato sa Laguna.

Pambansang Komiteng Tagapagpaganap (PKT)

Pangulo - Leody De Guzman

Executive VP - Dante Lagman

3 Vice Presidents - Victor Briz, Ronnie Luna, Teody Navea

Secretary General - Rod Guarino

Dep Sec Gen - Romy Castillo

Treasurer - Ofel Moreno

Auditor - Jun Colocado

Mga nahalal bilang kasapi ng Komite Sentral (CC)

1. Roni Sabaresa

2. Ojie Tan

3. Allan Dela Cruz

4. Tek Orfilla

5. Ipe Faeldona

6. Noe Sulo

7. Orly Gallano

8. Rosendo Castillo

9. Derek Concepcion

10. Polly Hernandez

11. Salve Flores

12. Rogelio Azon

13. Rudy Roque

14. Pedring Fadrigon

15. Gem De Guzman

16. Mike Garay

17. Jorlan Magnusay

18. Sima Bocio

Dagdag sa talaang ito ang mga automatic CC members mula sa mga unyong may 500 kasapi pataas, tulad ng PMFTCLU, Temic, Goldilocks at Gelmart, at mga organisasyon ng PMT, KPML, MELF, SUPER, at BMP-Calabarzon

polyeto - Occupy Wall Street, Occupy Ayala - Oktubre 21, 2011

2011-10-21T20:46:00.000-07:00

Nilalaman ng polyetong ipinamahagi sa isinagawang pagkilos sa Ayala, Makati, Oktubre 21, 2011.

PAGKAGANID SA TUBO: PAHIRAP SA MASANG PINOY

Nakikiisa kami sa pandaigdigang panawagan laban sa pagkaganid sa tubo at emperyo ng kapitalismo. Itinuturing namin ang "Occupy Wall Street" bilang inspirasyon sa mundong pinaagas ng mga pandaigdigang monopolyong korporasyon.

Doon sa puso ng kaaway - sa pinakamalaking kapitalistang ekonomya ng mundo - sumisigaw, kumikilos ang mga manggagawang Amerikano sa iba't ibang syudad laban sa pinakamalaking agwat ng mayaman at mahirap sa mahabang kasaysayan ng sistemang kapitalismo sa daigdig.

Ang "Occupy Wall Street" ay naghawan ng bagong daan na nagpadaluyong ng protesta sa buong mundo laban sa bulok na sistemang kapitalismo na ugat ng kahirapan ng sangkatauhan. Sa maraming bansa, inokupa ng mga nagpoprotesta ang mga plaza upang ipakita ang kanilang matinding galit sa pagkaganid ng mga korporasyong kapitalista.

Tayong mamamayang Pilipino ay matagal na ring biktima ng pagkaganid sa tubo ng mga kapitalista, kaya nagpoprotesta kami dito sa Philippine stock Exchange na simbolo ng walang hanggang pagkauhaw sa tubo.

Ngunit higit na mahalaga ang nilalaman kaysa porma, lumalahok kami sa pandaigdigang panawagang "Mamamayan muna bago tubo." Kaya, dapat unahin ng gubyerno ang kapakanan ng mamamayan kaysa pagkamal ng tubo ng iilang mayaman na.

Nananawagan kami sa Gubyernong Aquino - sa ngalan ng katarungang panlipunan - na baliktarin ang sumusunod na tunguhin, na pawang salaminan kung paanong ang pagkaganid sa tubo ay nagpapahirap sa mamamayang Pilipino:

1. No to Outsourcing and Contractualization! Humingi ng paumanhin sa publiko ang Pangulo sa pagbabanta niyang kasuhan ang PALEA ng “economic sabotage.” Magdeklara ng polisiya na protektahan ang karapatan sa regular at tiyak na trabaho laban sa abusadong paggamit sa “management prerogative” gaya ng outsourcing at downsizing.

2. No to Oil Deregulation! Repasuhin ang mga polisiya kung paano ibabalik ang pagkontrol sa presyuhan ng langis. Sapat na ang labintatlong taong ebidensya para patunayang kung walang kontrol ang gubyerno, walang depensa ang mamamayan sa napakatakaw na pagkamal ng tubo ng mga kapitalista sa langis.

3. In-city Development! Makatao at sustenableng kondisyon (hindi mataas na presyo para sa mga kapitalista sa real estate) ang dapat na pagsimulan ng anumang usapan at resolusyon sa problema ng maralitang lungsod.

4. No to Privatization! Ang pagbebenta ng gubyerno sa pribado (lokal at dayuhang kapitalista) ng mga batayang serbisyong panlipunan gaya ng kuryente, tubig at kalsada ay nagbunga ng sobrang taas na presyo. Di dapat talikuran ng gubyerno ang tungkulin nito sa mamamayan na maglaan ng sapat na pondo, maalam na tauhan, at episyenteng pangangasiwa para sa serbisyong panlipunan. Itigil ang pribatisasyon; huwag pagkaitan ang mamamayan ng serbisyong panlipunan.

5. No to Liberalization! Di dapat iasa ang ekonomikong pag-unlad sa dayuhang puhunan gaya ng dayuhang monopolyo kapital at produkto ng mga dayuhan. Paunlarin ang ekonomya sa pamamagitan ng industriyalisasyon at modernisasyon ng agrikultura.

6. Climate Justice Now! Ang pagkaganid sa tubo ng kapitalismo ay di lamang nagkakait ng trabaho at sapat na kita sa mamamayan kundi banta o panganib rin ito sa ating kinabukasan. Ang mundo ay para sa lahat. Itaguyod ang sustenable at planadong paggamit ng likas-yaman.

SANLAKAS

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Pagkakaisa ng Manggagawa sa Transportasyon (PMT)

Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML)

Aniban ng Manggagawa sa Agrikultura (AMA)

Partido Lakas ng Masa (PLM)

Kalayaan!

Makabayan Pilipinas

SM-ZOTO

Unified Press Statement - Occupy Ayala mob

2011-10-21T20:17:00.000-07:00

UNIFIED PRESS STATEMENT

October 21, 2011

SANLAKAS

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Pagkakaisa ng Manggagawa sa Transportasyon (PMT)

Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML)

Samahan ng mga Mamamayan-Zone One Tondo Organization (SM-ZOTO)

Aniban ng Manggagawa sa Agrikultura (AMA)

Partido Lakas ng Masa (PLM)

KALAYAAN

Makabayan-Pilipinas

Corporate Greed: Wrecking havoc on the Filipino People

Our organizations join the worldwide call against “corporate greed” and the empire of capitalism. We look up to “Occupy Wall Street” (OWS) as a beacon to a world bled dry by global monopoly corporations.

Right at the very heart of the enemy – at the biggest capitalist economy – American workers have spontaneously begun to speak out against the widest rich-poor divide in the history of capitalism; not with their voices but with their feet by occupying selected choke points in several key cities in the US.

OWS is a trailblazer that set a wave of anti-capitalist protests around the world. In various countries, protesters have occupied public spaces to express their sentiment against corporate greed.

Because we are inspired by the resurgence in America, we are staging a protest here at the Philippine Stock Exchange - right before the institution which symbolizes capital’s naked and insatiable drive for profit.

But more important than the form is the substance, we are joining the global call for “People before Profit”. Indeed, government must heed the primacy of people’s welfare over the right to profit by the elite few.

We are calling on the Aquino administration – in the name of social justice – to reverse the following trends, which are all manifestations of how corporate greed is wrecking havoc on the Filipino people:

a) No to Outsourcing! The President must issue a public apology for threatening to sue PALEA with “economic sabotage”. Declare a policy of protecting the right to regular and secure jobs against abusive practices of management prerogative such as outsourcing and downsizing.

b) No to Oil Deregulation! Review policies on how to revert back to a regulated oil market. Thirteen years of deregulation is enough evidence to prove that without state intervention, the public would be defenseless against shameless profiteering by the oil oligarchs.

c) In-city Development! Humane and sustainable conditions (not higher land values for real estate moguls) should be the starting point of any resolution to the urban poor question.

d) No to Privatization! The sale of basic public social services (i.e., electricity, water, roads) to the private sector (local and foreign) has resulted in exorbitant prices. Government should not turn its back on its role to provide its people social goods and services. End privatization schemes; do not deny the people of social services.

e) No to Liberalization! Economic development should not be dependent on foreign investment (i.e., foreign monopoly capital) much less foreign products. Develop the national economy through industrialization and modernization of agriculture.

f) Climate Justice Now! Capitalism’s greed does not only deny jobs and income to the people but also threatens our future. The world is for everyone. Uphold sustainable and planned utilization of natural resources.

BMP speech at ICLS - South Korea

2011-10-13T21:12:00.000-07:00

The Crisis of Capitalism and the Philippines’ Struggle for Socialism

(Speech of Leody de Guzman, President of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino, at the International Center for Labor Solidarity, Seoul, South Korea, October 13, 2011)

Just a few months after it seemed that the dust finally settled after the capitalist crisis of 2008 and 2009, two new crises erupted. There are now talks about a double-dip recession following the Debt Ceiling crisis in the United States and the continuing debt markets crisis saga in the European Union. Both hit the most powerful capitalist economies in the world, threatening to undo market integration projects for which capitalist governments have invested time and money during the apex of the globalization movement in the 1990s. This is more than anything capitalism has faced in almost a century.

At this point in time, it is clear that what we are facing is no longer a short-run, periodic crisis, but rather a deeper crisis in economic management. There were outlooks on a “new normal growth” for the United States – a projected lower growth rate range for the next decade or so for the epicentre of the current crisis. We are now transitioning from a simple financial crisis to a general productivity problem for world capitalism. This only shows one thing – that the global capitalist system is clearly showing its inability to govern the economic affairs of humanity in the most efficient way possible. Global capitalism has lost its edge, its productivity and effectiveness is deteriorating. Clearly, the time has come for something else – a new social and political system – to replace capitalism as a system of production and ownership. Clearly, the time has come for socialism.

Filipino socialists and progressive democrats have seen these developments and have struggled to frustrate capital's attempt to reinvigorate itself, starting from within the borders of the Philippines – a country that has felt the wrath of the global financial and economic crisis. Admittedly, the struggle is difficult, as socialism in the Philippines is currently facing a great threat from a popular champion of the pro-American bourgeois class - President Benigno Aquino III. Aquino, being the son of a slain anti-dictatorship politician Benigno Aquino Jr. and the first post-dictatorship President Corazon Aquino, vowed to continue his parent’s legacy of "clean and honest government" and rid the government of corruption – seen as the biggest threat to the Philippine business class as well as foreign investors. With the Philippines just coming out from the corrupt and illegitimate presidency of Gloria Macapagal-Arroyo, the masses who had been impoverished in the last decade of Arroyo are still willing to give Aquino a chance despite his clearly anti-people, pro-business policy.

Aquino is a great threat to the movement, and this is because he is a powerful deodorant for the stinking Philippine elite. Philippine capitalism needed stability, and the Aquino administration, with its focus on "good governance", "transparency", and "accountability", was designed to provide it. Aquino is necessary for more efficient capital accumulation and exploitation of the working class. This can be clearly gleaned from his Philippine Development Plan (PDP) for 2011-2016 – the Philippine’s economic blueprint for Aquino's entire term – which is essentially neoliberal and supportive of the corporate sector. It promotes Public-Private Partnerships (PPP) as its primary strategy for development – a mode of financing and project implementation designed by the Asian Development Bank (ADB) to facilitate governments’ transfer to corporations its role in public infrastructure and social and economic services. The plan promotes “inclusive growth” – a concept created by the World Bank (WB) which is just a rehash of the debunked “trickle down” approach which recommends “supply-side” support for the rich because it will “trickle down” to the poor. The plan promotes liberalization of mining, which will allow foreign mega-corporations to exploit our natural resources, ruin our ecosystems, and drive out indigenous people from their ancestral domains for profit.

Filipino socialists wasted no time attacking Aquino’s neoliberal blueprint. Partido Lakas ng Masa (PLM) [Party of the Labouring Masses] led a series of attacks against the Philippine Development Plan. Together with broad democratic group Sanlakas, members of PLM marched during Aquino’s 2nd State of the Nation Address (SONA) to condemn what it dubbed as “People’s Destruction Plan”. Other progressive groups such as the Freedom from Debt Coalition (FDC) questioned the “private property regime” that remains to be the basis of the blueprint, forcing the National Economic Development Authority (NEDA) – the cabinet office of neoliberal technocrats – to defend what they called as a “purely competitive economic system” operating under conditions of “profit maximization”. At this point, there is no doubt at which side the Aquino government is on.

Aquino’s pro-capitalist orientation is more obvious in his policies on Philippine labor. The Philippine Employment and Labor Plan (PLEP) outlines plans for labor flexibility as a means to generate “mass employment”. Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) attacked PLEP, calling it a “pillar of globalization”. But nowhere is the class character of the Aquino administration more exposed than in contractualization fiasco in the Philippine Airlines (PAL) – the country’s privatized flag carrier now owned by tycoon Lucio Tan, the 2nd richest man in the Philippines.

Lucio Tan, far from being just rich, is the head of a corporate conglomerate that includes the largest tobacco manufacturing firm in the country, rum processing factories, a university, the 5th largest bank in the country, among many other smaller businesses. As of the time of writing, Lucio Tan is set to terminate at the end of September 2,600 ground staff and catering employees in an illegal third-party outsourcing plan. The Philippine Airlines Employees Association (PALEA) conducted a series of protest actions, leading to a sit-down strike last September 27, paralyzing flight operations at Manila airport and costing PAL 80 percent of its daily revenues between $4 million and $5 million. This prompted Aquino himself to threaten PALEA with “economic sabotage” charges – a clear position against Filipino workers who voted him to office. Aquino’s pro-contractualization and pro-capitalist pronouncements in the PAL stand-off speaks louder than his PDP or PLEP.

At the entire course of the struggle, BMP has struggled with PALEA to end contractualization and labor flexibilization in the Philippines. BMP, as a socialist labor center, believes that the struggle against contractualization is a struggle against capitalism itself – which is in a continuing drive to remove all fetters in labor hiring and firing and pull labor wages down. In the Philippines as in the world, this has been a great scourge for the working class, which has struggled to maintain regular jobs and mandated benefits amid drive to increase “competitiveness” in the workplace, which simply means lower wages and higher profits for businesses.

What will they do with workers who eventually be driven to poverty due to widespread “wage repression” and unemployment? Capitalism has an even more sinister solution, and this is clear in the context of the Philippines. Even as it exploits the Filipino working class, the Aquino administration knows that it has to maintain a "human face" to mask the intensifying exploitation under his government – something which it learned from the experiences of other neoliberal governments. This was done in the form of social safety nets, like the controversial Conditional Cash Transfer (CCT) programs that has been criticized by several groups as a "doleout" mechanism. Copied from a progressive measure coming from PT’s Bolsa Familia Scheme in Brazil, which is truly a social reform measure, Philippine’s version of CCT only involves handing out a little more than $30 a month to about 2.3 million families, a scandalously low support to think that the Philippine social welfare department declared it as the “backbone of a modern social protection system”. This just shows how an originally progressive program can be mutated by a capitalist government and used for its purposes.

Urban poor movements such as the Kongreso ng Pagkakaisa ng mga Maralita ng Lunsod (KPML) has thus been at the forefront of the struggle against CCT. Raising the fact that CCT was in fact, financed by a loan from ADB – it insists that CCT only involves transferring money from the future poor to the present poor – since the future poor will have to pay for it through debt service. KPML called CCT as “giving alms to the poor” and a “bandaid solution” that does not address the real problem, which is rising prices and lower wages.

At all fronts – from the ideological to concrete battles – Filipino socialists struggle to win gains versus capitalism: smearing black patches in the face of a defunct system while building the patches of green for a new, pro-people, pro-worker system. In this struggle, our agency for organization, the trade union, has been indispensable even as it is under attack by capitalism. In the Philippines as in the world, innovative means to dismantle unions such as contractualization, labor flexibilization, outsourcing and newly invented employer-employee relations have been deployed by capitalists in full force, but they have failed to erase the concept of unionism and solidarity. Clearly, union as a form of labor unity and expression of dissent remains to be relevant.

But we cannot be complacent. We have to reinvent the union as an organization. We should not be limited to unions at the firm level as our sole form of organizing the working class. We should explore intra- and inter-industry federations, unions of displaced workers, and other innovative organizational schemes. If capitalists can innovate means to disorganize labor, the working class should also have tricks on its sleeve to unify the workers as well as the middle class in the fight for progress.

Aside from innovation in labor organizing, we must not forget a cardinal rule. As the experience of all socialist nations today, the eventual victory for the working class has been preceded by the transformation of the union from an economic to a political organization. Unions, or any other organizational expressions of organize labor, should attempt and succeed at seizing political power. This is what Russia and Latin America did. This is what Filipino workers are now emulating, positioning PLM as a political party that can serve as a focal point of political pressure – just as a magnifying glass would concentrate countless number of sunrays into a one potent laser beam.

History is now on the side of the workers. But a capitalist crisis alone will not usher the age of socialism. The resurgence of fascist forces in the United States in the form of the Republican Party and its Tea Party movement, and in Norway in the person of Anders Behring Breivik – the right-wing who bombed government buildings and perpetrated a mass shooting at a camp of the Workers' Youth League (AUF) of the Labour Party – is enough to warn us that our victory is far from inevitable. But if the emergence of right-wingers like Breivik and the Republican Party or capitalist deodorants such as Barack Obama or Benigno Aquino has anything to teach us, it is this:

Society has to choose now – capital or labor, barbarism or socialism.

P-Noy at Korte Suprema, Nasa Bulsa ni Lucio Tan

2011-10-12T07:16:00.000-07:00

P-NOY AT KORTE SUPREMA, NASA BULSA NI LUCIO TAN

Si Lucio Tan ay ikalawa sa pinakamayaman sa bansa. Nagkakahalaga ng 2.1 bilyong dolyar ang kanyang pag-aari. Siya ang El Kapitan ng iba't ibang mga kumpanya - kasama ang Fortune Tobacco, Asia Brewery, Allied Bank, Philippine Airlines, atbp.

Sa ngayon, humaharap si Lucio Tan sa dalawang kasong hinain ng kanyang mga manggagawa. Sa mga kasong ito, agad na kumampi sa kanya ang Malakanyang at ang Korte Suprema.

Ang unang kaso ay mula sa 2,600 empleyado ng Philippine Airlines, na tinanggal sa kompanya dahil ayaw nilang maging kontraktwal sa ilalim ng mga service provider. Tinututulan nila ang outsourcing - isang iskemang iligal at sumisikil sa karapatang security of tenure.

Kasalukuyang nasa Court of Appeals ang kaso. Pero bago ito humantong sa Korte, si Lucio ay pinaboran ng DOLE at ng Malakanyang.

Mismong si P-Noy ay nagdeklarang kakasuhan daw ng mga abogado ng Palasyo ang mga manggagawa. Economic sabotage daw ang nangyaring pagkakansela ng mga flight ng PAL. Pero ano ba ang ginawa ng unyon (PALEA)? Sila ay nagprotesta sa pagkakatanggal sa trabaho. Bakit nakansela ang mga flight? Dahil sa ginawang pagtatanggal ng PAL management! Sino ngayon ang nananabotahe?

Ang ikalawang kaso ay ukol sa retrenchment ng 1,400 myembro ng Flight Attendants and Stewards Association of the Philippines (FASAP). Nanalo na ang mga manggagawa sa kasong ito. Umabot na sa ikalawang dibisyon ng Korte suprema - matapos ang 13 taon na mahabang proseso ng talo't panalo - ng apela at kontra-apela mula pa sa "mababang korte" (National labor Relations Commission o NLRC).

Sa desisyon ng 2nd division ng Korte, umabot na sa ikatlong Motion for Reconsideration. Kahit pa noong desisyunan ang kaso - pabor sa FASAP - sinabi nitong ang desisyon ay "final and executory". Pinal na at hindi na papakinggan pa ang anumang apela dito.

Pero sa isang iglap, kahit tatlong beses nang paboran ng Korte, muling nabuksan ang kaso matapos lamang silang sulatan ng abogado ng PAL (si Estelito Mendoza ng counsel ni Erap sa impeachment case). Kaya ngayon, nakabinbin muli ang kaso sa buong mahistrado (Supreme Court en banc).

Bakit ganito kalakas si Lucio Tan sa Korte Suprema? Hindi ba't ang hustisya ay may piring sa mata upang hindi siya "masilaw sa yaman" ng nagkakaso o kinakasuhan? At hindi ba't ayon mismo kay Erap, si Lucio Tan ang nagpasok kay dating Chief Justice Davide sa Korte?

Natutukso tayong magduda. Tila sumusunod ang Korte sa ginawang "kontra-manggagawang" tindig ni P-Noy sa kaso ng PALEA. At ang alitan ng Korte at Palasyo ay hanggang salita lamang dahil kapag sinukat sa "gawa", pareho silang umaayon sa kagustuhan ni Lucio Tan.

At hindi natin maiwasang maghinala sa kaso ng FASAP. Ang ligal na obligasyon ni Lucio Tan (full back wages matapos ang reinstatement) sa kanyang mga empleyado ay umaabot ng 3 bilyong piso! Barya lamang ito sa bilyon-bilyong dolyar niyang ari-arian.

Pero imbes na bayaran ang mga myembro ng FASAP, mas mainam pa rin kay Lucio kung siya ay "makatitipid". Kung porsyon ng kabuuang money claim (kung ipagpalagay na 10% lamang o P300M) ay kayang-kayang "wawaldasin" sa iilang mahistrado (ang Supreme Court en banc ay binubuo lamang ng may 15 katao!) para makatipid.

Hindi kalabisan ang paghinalaan ang isang respetadong institusyon sa bansa. Dahil ang ganitong klase ng "pagtitipid" ay modus operandi sa mga kasong may money claim ang manggagawa. Ito rin ang sistema sa NLRC!

Sa muling pagkakataon, itinuturo nito na huwag tayong umasa at magkasya sa "simple, lantay at payak" na labanang ligal. Hindi sapat ang "pakikibakang papel" sa mga korte.

Magkaiba ang "tama" at "mali" sa pagitan ng kapital at paggawa. Ang husgado - kasama ang Korte - na tila nyutral na namamagitan sa dalawang uri - ay mas kumikilala sa katuwiran ng mga kapitalista. Sinasagrado nila ang karapatan sa pribadong pag-aari (property rights) kaysa sa mga karapatan ng manggagawa (labor rights).

Kung gayon, mananaig tayo kung kokombinahan natin ito ng sama-samang pagkilos ng manggagawa. Hindi lang para presyurin ang korte na pumabor sa FASAP at PALEA. Kundi para iprepara ang uri upang palitan ang gobyernong nasa bulsa ng mga kapitaista. Tandaan nating "ang paglaya ng manggagawa ay nasa kamay mismo ng uring manggagawa."

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Pagkakaisa ng Manggagawa sa Transportasyon (PMT)

Partido Lakas ng Masa (PLM)

Noynoy Aquino, Enemy of the Working Class!

2011-10-01T15:46:00.000-07:00

Noynoy Aquino, Enemy of the Working Class!

Mula kay Noynoy Aquino, sa kanyang Department of Labor and Employment, sa kanyang Philippine National Police at hanggang sa midya — lahat sila ay tulung-tulong na ipinatupad ang kagustuhan ni Lucio Tan, ang pangalawang pinakamayamang tao sa Pilipinas at may-ari ng Philippine Airlines (PAL).

Biyak-biyakin ang PAL. Tanggalin ang 2,600 empleyado. Para sila ay palitan ng bagong manggagawang may mas mababang sweldo. P10,000 kada buwan mula sa dating sumusweldo ng P20,000/month.

Pinagtulungan nilang ipatupad ang contractualization, spin-off at outsourcing ng trabaho sa PAL. Pinagtulungan nilang imasaker ang 2,600 manggagawa ng PAL at 2,600 pamilyang umaasa sa sweldo ng mga manggagawa. Ang kahulugan nito ay mawawalang ng trabaho o mas mababang sweldo, walang kaseguruhan sa trabaho at pagpatay ng unyon. Ang ibig sabihin nito ay harap-harapang niyuyurakan ang mga karapatan ng mga manggagawa na nakasulat sa Article XIII, Section 3, Konstitusyon ng Pilipinas.

Nahubaran ang gubyerno ng maskarang maka-mamahirap at maka-mamamayan. Nahubaran si Aquino ng maskarang “Kayo ang Boss ko”. Nahubaran si Aquino ng kanyang maskarang “Tuwid na Daan.” Kitang-kita sa kaso ng PAL ang totoong boss ni Aquino, walang iba kundi si Lucio Tan at hindi ang mga manggagawa. Kitang-kita sa kaso ng PAL kung anong daan ang tinatahak ni Aquino para sa Pilipinas.

Ito ang daan para pababain ang sweldo ng manggagawang Pilipino. Ito ang daan para alisan ng seguridad sa trabaho ang manggagawang Pilipino. Ito ang daan para wasakin ang mga unyon ng manggagawang Pilipino. Ang “tuwid na daan” ni Aquino ay daan para lalong pahirapan ang manggagawang Pilipino para sa ikalalago ng tubo ng mga kapitalista.

Patunay ito na ang gubyerno ay gubyerno ng mga mayayaman, gubyerno ng naghaharing uri. Sinuman ang nasa Malakanyang – Marcos, Cory, Ramos, Erap, Gloria at ngayon si Noynoy – ang kanilang pinaglilingkuran ay ang mga kapitalista. Ang kanilang ginaguwardiyahan at dinidepensahan ay ang ari-arian at negosyo ng mga kapitalista. Ang kanilang tinitiyak ay magkamal ng labis-labis na tubo ang mga kapitalista.

Sa ngalan ng negosyo, sa ngalan ng tubo ng mga kapitalista, walang pagdadalawang-isip na nilabag ng gubyernong ito kahit sarili nitong Konstitusyon.

Kagaya ng gubyerno ni Gloria, Erap, Ramos, Cory at Marcos, walang maaasahan ang manggagawa at mamamayan sa gubyerno ni Noynoy Aquino kundi pawang pang-aapi at pagsasamantala sapagkat ito ay gubyerno rin ng mga kapitalista.

Ang gubyerno ni Aquino ay kaaway ng uring manggagawa!

Ang gubyernong papanig sa manggagawa, ang gubyernong gagawa ng batas na pabor sa manggagawa, ang gubyernong maglalatag ng pundasyon para sa pag-unlad ng manggagawa ay walang iba kundi ang gubyerno ng manggagawa. At ito ay kailangang itatag ng mga manggagawa mismo kapalit ng gubyerno ng kapitalista. #

Bukluran ng Manggagawang Pilipino

Setyembre 30, 2011

1. contractualization, outsourcing, spin-off -- pagpatay sa security of tenure, pagbaba ng sweldo, pagpatay ng unyon!

2. gubyerno ni aquino, gubyerno ng kapitalista!

3. gubyerno ni aquino, instrumento ng pagsasamantala at pang-aapi ng kapitalista!

4. 2,600 na pamilya, minasaker ni Pnoy at Lucio Tan!

5. ampatuan sa malakanyang, minasaker 2,600 pamilya

6. order ni pnoy sa PAL Case, masaker sa uring manggagawa!

7. Pnoy, tagapagtaguyod ng mababang sweldo, walang seguridad sa trabaho at pagpatay ng unyon!

8. Pnoy, enemy of the working class!

P-Noy is the No. 1 Enemy of the Working Class

2011-09-30T05:34:00.000-07:00

Press Release

September 30, 2011

Workers and Urban poor led by BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilipino)

hailed P-Noy as the No. 1 enemy of the working class

Indignant workers and urban poor marched to Mendiola to protest Malacañang’s conformity with the DOLE decision reaffirming the outsourcing and spinoff scheme of the PAL Management as valid and justified. In effect the decision resulted to the illegal retrenchment and termination of 2,600 PALEA workers effective September 30, 2011.

The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) together with its various allied organizations namely; SUPER (Solidarity of Unions and Pederations for Empowerment and Reforms), MELF (Metro East Labor Federation), PMT (Pagkakaisa ng Mangggawa sa Transportasyon), KPML (Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod), Sanlakas, PLM (Partido Lakas ng Masa), Kalayaan, AMA (Aniban ng Manggagawa sa Agrikultura, KPP (Koalisyon Pabahay sa Pilipinas) and Makabayan Pilipinas declared September 30, 2011 as the death of the Filipino Workers’ Security of Tenure.

The group marched from Morayta to Mendiola carrying a mock coffin with slogans: “2,600 PALEA workers massacred by P-Noy and Lucio Tan!” and “P-Noy, enemy of the working class!”

“P-Noy did not only reaffirm the DOLE decision once but thrice to the detriment of the Filipino working class. His action speaks louder than his words when his government is entertaining the filing of a case that will add more insult to the already hapless and injured workers of the nation’s flag carrier.” BMP President Leody De Guzman articulated in his speech during the program held at the footsteps of the Mendiola bridge.

“The Filipino workers have already concluded what kind of government P-Noy wanted to be called and regarded, reminiscent of the past administration of Estrada where PALEA is similarly exemplified as the precedent of the moratorium scheme that hounded the labor front. In turn, the Filipino workers branded him as truly the enemy of the working class. Unfortunately, P-Noy is doing the same trick and backtracking his slogan “Kayo ang Boss Ko!” which is similarly patterned to Erap’s popular slogan of “Erap para sa mahirap!” In so doing, P-Noy can now be aptly adjudged as the new number 1 enemy of the Filipino working class.” De Guzman further averred.

For his part, Mr. Teody Navea, BMP’s Secretary General, called on the workers and the masses to escalate the fight against the evils of contractualization, where P-Noy is adhering to as its main policies bolstering the interests of the capitalists in this era of globalization. “The working class should exert more vigilance and achieve the broadest solidarity to win its battle against contractualization. We must frustrate this gargantuan problem for it will pave the way that will ultimately annihilate the existence of our unions, the highest form of organization we have attained protecting our rights over the past decades,” Navea elaborates.

After the program, the group later in the afternoon joined with the broad labor for a big mobilization in support with protesting PALEA workers scheduled 3pm at the Philippine Airlines. (30)

Ang aming pagsusuri at paninindigan sa 10/4 o Compress Work Week

2011-09-22T07:21:00.001-07:00

Ang aming pagsusuri at paninindigan sa 10/4 o Compress Work Week

Bago kami maglinaw ng aming pagsusuri at paninindigan ay nais muna naming maghapag ng ilang katanungan na maaaring maging giya sa aming pagsusuri.

Una; Sa 10/4: 10 hours work a day at 4 days work a week o Compress work week ba ay tataas ang arawang/lingguhan/buwanang kita ng mga manggagawa? Para matugunan ang daily cost of living na P987.00/day ayon sa NEDA? Ikalawa; Makakalikha ba ito ng panibagong empleyo para lutasin ang 27.2% o 11.3 milyong under-employed o jobseekers at 6.1 milyong unemployed o outright walang trabaho? SWS survey noong Marso 2011, Ikatlo; Ibig bang sabihin nito, walang pasok at hindi iinog ang ekonomiya sa araw ng Biyernes, Sabado at Linggo? Ika-apat; Hindi ba ito labag sa ating Labor Code at Saligang Batas?

Sosyalisadong Paggawa at Pribadong pag-aari sa bunga ng paggawa: Inabot na natin ang prosperidad ng kaunlaran sa mga kagamitan sa produksyon at teknolohiya bumilis na ang paglikha ng produksyon at mga produktong pang konsumo ng mga tao sa lipunan. Sobra-sobra na ang nalilikhang yaman, ngunit nagugutom at salat sa pangangailangan ang mayorya ng populasyon ng lipunan. Una; Hindi ba’t magkatuwang ang paggawa at puhunan sa progreso at kaunlaran? Bakit ang manggagawa ay nagdarahop? Sa kabilang banda nagtatampisaw sa karangyaan sa buhay ang mga kapitalista. Ikalawa; Hindi ba dapat na sa pag-unlad ng mga kagamitan sa produksyon ay kasabay na aalwan ang paggawa at buhay ng mga manggagawa? Ikatlo; Ang kasaysayan ng relasyon sa paggawa at puhunan ay nagsimula sa 14-16 na oras na paggawa sa isang araw, nagkaisa ang mga ninuno nating manggagawa na hilingin sa mga kapitalista at gobyerno nito na, paiksiin ang oras paggawa at palakihin ang kabayaran sa lakas paggawa na siyang tinatamasa natin ngayong 8 hours work a day / 6 days work a week. Ika-apat; Bakit tila bumabalik tayo sa primitibong kaayusan, sa kabila na inabot na natin ang sibilisasyon at prosperidad ng ating lipunan?

Ang aming pagsusuri at paninindigan sa panukalang 10/4 o Compress Work Week.

Ang panukalang 10/4: 10 hours work a day at 4 days work a week ay maaaring may mabuting intensyon para humaba ang pahinga ng mga manggagawa kumpara sa kasalukyang batas paggawa na 8 hours work a day at 6 days work a week. Dahil, mula 48 hours a week na trabaho ay magiging 40 hours a week na lamang sa mga private sector. Pero sa kabilang banda, mawawalan ng P298.00-P426.00 per week na sahod ang manggagawa. Dahil sa No Work, No Pay Policy/Law. Wala namang epekto ito sa mga public sector dahil dati ng 40 hours lamang ang trabaho nila sa loob ng isang linggo. Dagdag pa, sa 10 hours work a day, mababatak ng husto ang lakas paggawa, hihina ang produktibidad ng manggagawa at bulnerable na magkasakit. Dahil ayon sa DOLE time motion study, kapag pinagtrabaho ng labis sa walong oras ang isang manggagawa ay bumabagsak na ang produktibidad nito.
Ang 10/4: 10 hours work a day at 4 days work a week o compress work week ay hindi makakalikha ng panibagong empleyo, sa halip maaaring magdulot ito ng pagbabawas ng empleyado o magresulta ng tanggalan sa trabaho. Dahil mula sa kalakaran sa ngayon na tatlong shifts ang pasok, malamang na maging dalawang shifts na lamang. Posibleng magresulta ito ng pagdami ng walang hanapbuhay, pagtumal sa mga pamilihan, pagbagal ng inog sa ating ekonomiya.
Ang 10/4: 10 hours work a day at 4 days work a week ay totoong may tatlong araw na pahinga ang mga manggagawa sa bawat isang linggo. Pero ang tatlong araw na pahinga ay hindi magiging produktibo sa kanila, hindi rin ito magaganit na oras para sa dagdag na kita ng mga manggagawa. Dahil bihira ang trabahong available na tatlong araw sa bawat linggo. Hindi din makakatipid ang manggagawa sa tatlong araw, maaring lumaki pa nga ang gastos, dahil kung mamamasyal, mag-aaral (re-tooling training) mas malaki ang gagastusin kaysa pamasahe at baon niya papunta sa pabrika/opisina.

Ang aming Panukala kung babaguhin lamang din ang kasalukuyang batas paggawa sa regular na oras paggawa na 8/6 ay gawing 6/6!

Sa 6/6 = 6 hrs work a day/6 days work a week: Makakalikha ito ng 25% bagong empleyo. Dahil mula sa 3 shift rotation ng paggawa sa loob ng 24 oras ay maaaring gawing 4 shift sa loob ng 24 oras na paggawa sa loob ng isang araw. Sa ganitong iskema o pormula ay obligadong magkaroon ng 25% bagong empleyo para sa pang-apat na shift na paggawa sa loob ng 24 oras na paggawa araw-araw.
Sa 6/6 = 6 hrs work a day/6 days work a week: Magiging highly productive ang mga manggagawa araw-araw. Dahil ayon sa time motion study ng paggawa, kapag lumabis na sa walong oras na paggawa ang isang manggagawa o pinagtrabaho pa ng labis sa walong oras ay bumabagsak na ang kanyang produktibidad sa paggawa.
Sa 6/6 = 6 hrs work a day/6 days work a week: Segurado at garantisado ang arawang kita/income ng mga manggagawa. Hahaba din ang kanyang pahinga sa loob ng isang linggo. Kumpara sa 10/4 na may tatlong araw ka ngang pahinga, pero hindi ka naman tiyak na magagamit ang mga oras na ito para sa dagdag pang kita sa loob ng isang linggo. Dahil kulang nga tayo sa empleyo.
Sa 6/6 = 6 hrs work a day/6 days work a week: Tataas ang kita/sahod ng mga manggagawa ng halagang P558.72-P756.00 per week. Katumbas ito ng 12 oras na sahod paggawa. Tuloy-tuloy ang paglikha ng mga produkto, regular ang empleyo, laging may pera ang mga manggagawa, sisigla ang pamilihan, bibilis ang pag-inog ng ekonomiya, may domino effect pa para sa panibagong kabuhayan ng ating mga kababayan. Halimbawa. Sari-sari store magiging mabenta, Tricycle driver dadami ang mananakay, bahay paupahan dadami ang mag-uupa. Bakit? Dahil sa may regular na empleyo, sahod at pera ang mga manggagawa.
Sa 6/6 = 6 hrs work a day/6 days work a week: Magkakaroon din ng mahabang panahon o oras ang mga manggagawa. Na maaari ding gugulin sa learning session, skills training, re-tooling, hobby and leisure, kahit sa union organizing/activities, na hindi nasasakripisyo o nanganganib ang arawang kita ng mga manggagawa.

Ang kasalukuyang batas paggawa sa regular na oras paggawa na 8/6, panukalang 10/4 at alternatiba naming panukalang pagbabago sa regular na oras paggawa na 6/6!

Three shift (8/6) Two shift (10/4) Four shift (6/6)

6am to 2pm 6am to 5pm 6am to 12nn

2pm to 10pm 5pm to 3am 12nn to 6pm

10pm to 6am 3am to 6am 6pm to 12mn

6 days/48 hours work/week 4 days/40 hours work. 12mn to 6am

6 days/36 hours work/week

Minimum na sahod/kita ng mga manggagawa:

P298.00 - P426.00 NCR P298.00 - P426.00 NCR P298.00 - P426.00 NCR

Mawawalang kita ng bawat manggagawa: P298.00 - P426.00 /Week WALANG MAWAWALA

Dagdag na kita ng bawat Manggagawa: WALA /NAWALAN PA! P558.72-P756.00 per week

6/6, hindi 10/4

2011-09-16T07:27:00.000-07:00

Posted: 04 Sep 2011 11:02 PM PDT

Rep. Winston “Winnie” Castelo (Quezon City, LP) today pushed for the adoption of a ten-hour, four-day, or 10/4, work week in both public and private sectors to save on cost and enable workers to have extended weekend with their families.

The proposed 10/4 work week formula does not change the traditional 40 hours of work every week, according to Castelo, who is set to file the bill, to be dubbed as the “Four-Day Work Week Act of 2011.”

“It will still be 40 hours a week, but the work schedule will run from Monday to Thursday instead of until Friday. Public and private sector employees will put in two additional hours of work daily,” Castelo said.

“”There won’t be any reduction in the required 40 hours of work every week, nor any cut back in service or productivity,” Castelo said.

Castelo said the 10/4 formula could mean weekly savings of at least 20 percent in work expenses, stressing it can serve as a “poverty alleviation” program by itself for cash-strapped workers.

If a worker in Metro Manila spends P200 a day in transport fare, food and snacks, and other expenses in going to work, or P1,000 every week, Castelo said the 10/4 work week will mean a savings of P200 per week. For workers in the provinces, who spend an average of P100 a day, the weekly savings can reach P100.

Overall, the proposed 10/4 work week could mean weekly savings amounting to at least P20 billion for the over 20 million private sector workers and 1.5 million state employees, Castelo estimated.

The 10/4 work formula seeks to address the economic difficulties caused by rising prices and stagnant wages, Castelo said, as he noted that the continuing increases in the prices of petroleum products have triggered a corresponding rise in the prices of goods and services.

Castelo said the three-day extended weekend can make employees more revitalized and motivated, as they have more time to spend with their families and pursue other activity, including hobby and leisure.

Also, the additional day-off can push workers to pursue other productive activity, including learning new skills to retool himself and hone his competitiveness in the labor market, Castelo said.

In the end, the 10/4 work week can provide a positive impact on the worker’s morale and productivity in the workplace, Castelo said.

For the employers, the 10/4 work formula can result in savings in maintenance cost and employees’ overtime pay, Castelo explained.

Castelo said the 10/4 work week formula is already being enforced at the House of Representatives with what he has described as resounding positive effects and enormous savings on government.

“Employees at the House of Representatives start at 8 am and end up at 7 pm for a total of 10 hours of work every day. Yet service and productivity is never compromised by the shorter work week and longer weekend,” Castelo said.

Tanong:

Tataas ba ang arawan/linguhan/buwanang kita ng mga manggagawa? Para matugunan ang daily cost of living na P987.00/day ayon sa NEDA?
Makakalikha ba ito ng panibagong empleyo para lutasin ang unemployment na 11.1 milyong wala o kulang sa trabaho sa kasalukuyan?
Ibig bang sabihin nito, walang pasok at hindi iinog ang ekonomiya sa araw ng Biernes, Sabado at Linggo?
Hindi ba ito labag sa ating Labor Code at Saligang Batas?

Sosyalisadong Paggawa at Pribadong pag-aari sa bunga ng paggawa:

Inabot na ang prospiridad ng kaunlaran sa agham, teknolohiya at mga kagamitan sa produksyon, bumilis na ang paglikha ng mga produkto. Sobra sobra na ang nalilikhang yaman, ngunit nagugutom at salat sa pangangailangan ang mayorya ng populasyon ng lipunan.

Hindi ba’t magkatuwang ang paggawa at puhunan sa progreso at kaunlaran? Bakit ang manggagawa ay nagdarahop sa kabilang banda nagtatampisaw sa karangyaan sa buhay ang iilang kapitalista?
Hindi ba dapat na sa pag-unlad ng mga kagamitan sa produksyon ay kasabay na aalwan ang paggawa at buhay ng mga manggagawa?
Ang kasaysayan ng relasyon ng paggawa at puhuna ay nagsimula sa 14-16 na oras na paggawa sa isang araw, nagkaisa ang mga manggagawa na hilingin sa mga kapitalista na paiksiin ang oras pagkawa at palakihin ang kabayaran sa lakas paggawa na siyang tinatamasa natin ngayong 8 hour work a day / 6 days work a week, oras pahinga at iba pa..
Bakit tila bumabalik tayo sa primitibong kaayusan, sa kabila na inabot na natin ang sibilisasyon at prospiridad ng ating lipunan?

6/6! Hindi 10/4 at compress work week!

Three shifts (8/6) Four shifts (6/6) Two shifts (10/4)

6am to 2pm 6am to 12noon 6am to 4pm

2pm to 10pm 12noon to 6pm 4pm to 2am

10pm to 6am 6pm to 12mn 2am to 6am?

6 days/48 hous 12mn to 6am 4 days/40 hours.

O.T. = 4 hrs, (6-6) 6 days/36 hours 2 hrs O.T. (6-6) 4hrs

Sa 10/4 (Compress Work Week)

Mababatak ng husto ang lakas paggawa, hihina ang produktibidad ng manggagawa. Bulnerable na magkasakit
Sa compress work week, hindi makakalikha ng bagong empleyo, sa halip maaaring magbawas ng empleyado, magresulta ng tanggalan sa trabaho. Dadami ang walang hanap buhay. Tutumal ang pamilihan. Babagal ang inog ng ekonomiya.
Ang tatlong araw na walang pasok ay hindi magiging produktibo sa kanila, hindi rin ito magaganit na oras para kumita ang manggagawa dahil walang trabahong available na tatlong araw sa bawat lingo. Hindi din makakatipid ang manggagawa sa tatlong araw, maaring lumaki pa nga ang gastos, dahil kung mamamasyal, mag-aaral (re-tooling training) mas malaki ang gagastusin kaysa pamasahe at baon papunta sa pabrika/opisina.

Sa 6/6 = 6 hrs work a day/6 days work a week:

Makakalikha ng 25% bagong empleyo. Mula sa 3 shift, gagawing 4 shift, magdadag ng isang shift na bagong empleyado.
Magiging highly productive ang mga manggagawa araw araw
Secured ang regular daily income ng manggagawa
Tuloy tuloy ang paglikha ng mga produkto, laging may pera ang mga manggagawa, sisigla ang pamilihan, bibilis ang pag-inog ng ekonomiya, may domino effect pa para sa panibagong kabuhayan.
Magkakaroon ng panahon para sa learning skills training to re-toll, hobby and leisure even union organizing/activities na hindi nasasakripisyo ang arawang kita ng mga manggagawa.

BMP Consti - Tagalog and English

2011-08-30T07:15:00.000-07:00

BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (BMP)

SOLIDARITY OF FILIPINO WORKERS (BMP)

PREYAMBULO

Kami, mga Manggagawang Pilipino na may kamalayang pampulitika at kamulatan sa uri at kaming mula sa ibang sektor na nananalig at nakikiisa sa dakilang simulain ng uring manggagawa, batid ang sukdulang kaapihang dinaranas ng masang anakpawis sa ilalim ng mapang-aliping kapangyarihan ng kapital at lahat ng uring mapagsamantala, batid ang pangangailangang walang humpay na ipaglaban ang kapakanan at kagalingan ng uring manggagawa at makiisa sa ibang uring naaapi, batid ang pangangailangang pukawin, pagkaisahin at pakilusin ang uring anakpawis para sa katuparan ng sosyalistang adhikain, at batid ang pangangailangang pangunahan ng uring manggagawa ang pakikibaka ng sambayanang Pilipino para sa demokrasya, kalayaan at kasarinlan; pangunahan ang laban ng buong uring anakpawis para sa katuparan ng sosyalistang adhikain, ngayon ay pinagtibay ang Saligang Batas na ito para patnubayan ang ating Bukluran.

PREAMBLE

We, Filipino workers who have political awareness and class consciousness and we from the other sectors who have faith and in oneness with the great vision of the working class, aware about the extreme oppression experienced by the working masses under the exploitative power of capital and all oppressor class, aware of the incessant need to fight for the welfare and well-being of the working class and unite with other oppressed classes, aware of the need to excite, unite and mobilize the working class for the realization of the socialist cause, and aware of the need for the working class to lead the Filipino people for democracy, freedom and independence; to lead the struggle of the entire working class for the realization of the socialist cause, now adopted this Constitution that will guide our Solidarity.

ARTIKULO I

PANGALAN NG ORGANISYON

Seksyon 1. Ang ating samahan ay makikilala sa pangalang BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO at maaaring tawaging BMP.

Seksyon 2. Ang kasalukuyang sagisag at logo ng BMP ay ang dalawang kamay na may tig-isang hawak na maso at may dalawang magkaharap na karit sa likod nito at may BMP sa gitna.

Seksyon 3. Ang opisyal na awit ng BMP ay ang BMP Hymn at kinikilala ng BMP ang INTERNASYUNAL bilang pandaigdigang awit ng manggagawa.

Seksyon 4. Ang punong himpilan ng BMP ay matatagpuan sa Kalakhang Maynila.

ARTICLE I

NAME OF THE ORGANIZATION

Section 1. Our organization will be known as BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (SOLIDARITY OF FILIPINO WORKERS), and will be known in its acronym BMP.

Section 2. The current symbol and logo of the BMP has two hands with each one holding that hammer and two facing sickle behind it and BMP in the middle.

Section 3. The official song of BMP is the BMP Hymn, and BMP recognizes the International as universal song of the workers.

Section 4. The main headquarters of the BMP will be found in Metro Manila.

ARTIKULO II

DEKLARASYON NG MGA PRINSIPYO AT LAYUNIN

Seksyon 1. Ang katas-tasang prinsipyo ng BMP ay adhikain at dalisayin ang papel ng uring manggagawa sa lipunan at kasaysayan at sa lahat ng sandali’y maninindigan at makikipaglaban sa interes at simulain ng uring manggagawa. Ang lahat ng ikinikilos ng BMP ay dapat magmumula sa makauring pananaw na ito at dito siya dapat masubukan at makilala.

Seksyon 2. Naniniwala ang BMP na;

a. Ang pundamental na interes ng uring manggagawa ay ang pagsusulong at kaganapan ng kanyang makauring pakikibaka mula sa antas pang-unyon hanggang panlipunan.

b. Ang tanging makahihigit sa importansya sa prinsipyo sa tunggalian ng uri ay ang interes ng uring manggagawa para sa progresong panlipunan. Ang makauring tunggalian at progresong panlipunan ang dalawang saligang interes ng uring manggagawa.

c. Ang dalawang saligang batas na ito ay kapwa kinakatawan ng sosyalistang misyon ng manggagawa sa kasaysayan.

Seksyon 3. Ang makauring pagkakaisa ang siyang magiging batayan ng pagsulong ng isang malakas na kilusang manggagawa. Ang pagkakaisang ito ay hihinangin sa pamamagitan ng pag-oorganisa at pagpupunla ng makauring kamulatan sa masa ng uring manggagawa. Sa batayang ito dapat ipundar ang organisadong lakas ng BMP, at ito ang maaaring magsilbing matibay na gulugod upang sumulong ang kilusang unyon sa bansa. Ang integrasyon ng sosyalistang kamalayan sa pang-unyong pakikibaka ay kakatawanin nito.

Seksyon 4. Ngunit ang paglaya ng uring manggagawa sa karukhaan at kaapihan ay di makakamit sa kaparaanan lang ng pag-uunyong pakikibaka na ang maksimum na makakamit ay ang pag-igihin at paalwanin ang kalagayan at kasunduan ng pagpapailalim sa kapangyarihan ng kapital. Ang paglaya ng manggagawang Pilipino ay magaganap lamang kung ang kanyang pananaw, pagkakaisa at pakikibaka ay lalampas sa makitid na pader ng kanilang mga pabrika’t empresa, at iigpaw sa antas ng makauring kamalayan, pagkakaisa at pakikibaka para sa saligang tungkuling baguhin ang sistemang mapagsamantala. Narito ang saligang katuturan at simulain ng BMP, ang pukawin, organisahin at pakilusin ang masang manggagawa laban sa kapitalismo bilang sistema at itanghal ang sosyalismo bilang ultimong simulain at adhikain ng uring manggagawa sa bansa at sa buong mundo.

Seksyon 5. Sa kasalukuyang antas ng pag-unlad ng lipunang Pilipino, ang paglaya ng uring manggagawa ay nakasalalay sa paglaya ng buong sambayanang Pilipino. Ang sosyalistang adhikain ng uring manggagawa ay magkakaroon ng katuparan kung susulong ang progresong panlipunan sa bansa sa kasalukuyang atrasadong kapital at kapangyarihan. Sa batayang ito, ang simulain ng sambayanang Pilipino para sa kalayaan at demokrasya ay simulain din ng manggagawang Pilipino at ang landas patungong sosyalismo ay ang landas ng pakikibaka para sa demokrasya’t kasarinlan ng bansa. Tungkulin ng manggagawang Pilipino hindi lamang itaguyod ang pakikibakang ito para sa demokrasya’t kalayaan kundi pangunahan ang buong sambayanan sa pakikibakang ito. Ang uring manggagawa sa lungsod at kanayunan ang pinakamakapangyarihang pwersang makapagbubunsod ng pakikibakang ito, at sa lahat ng uri, ang manggagawa ang may pinakamalaking interes sa ganap na pananagumpay ng pakikibakang ito sapagkat sa pagkamit ng demokrasya’t kasarinlan mahahawan ang pakikibaka patungo sa sosyalismo.

Seksyon 6. Dahil ang pang-aapi sa uring manggagawa bilang mga sahurang alipin ay isang pandaigdigang sistema, ang pakikibaka ng manggagawang Pilipino ay di maiiwasang magkakaroon ng internasyunal na katangian. Mismo ang paglaya at pag-unlad ng bansang Pilipinas ay di magkaroon ng ganap na katuparan hangg’at ang kapangyarihan ng imperyalismo ay naghahari sa buong daigdig. Ang ganap na katuparan ng sosyalistang misyon ng uring manggagawa sa mga bansang gaya ng Pilipinas ay mapagpasyang nakasalalay sa pagsulong ng internasyunal na kilusan ng uring manggagawa laban sa pandaigdigang kapital at kapangyarihan ng imperyalismo. Sa batayang ito ang panawagang “Manggagawa sa lahat ng Bansa, Magkaisa” ay isang sentral na prinsipyo para sa BMP, at ang pakikibaka’t pananagumpay ng manggagawang Pilipino laban sa paghahari ng imperyalismo sa bansa ang pinakamalaking ambag natin sa kilusang manggagawa sa buong daigdig.

ARTICLE II

DECLARATION OF PRINCIPLES AND OBJECTIVES

Section 1. The highest principle of BMP is to aim and purify the role of working class in society and history and at all times will stand and fight for the interests and principles of the working class. All actions of the BMP shall came from this class perspective and here he should be tried and be identified.

Section 2. BMP believes that:

a. The fundamental interests of the working class is the advancement and fulfillment of his class struggle from the union level to political.

b. The only important thing that can exceed the principle of class struggle is the interest of the working class for a progressive society. Class struggle and social progress are the two basic interest of the working class.

c. This two basic interests is both represented by the worker's socialist mission in history.

Section 3. Class unity will be the basis for the promotion of a strong workers' movement. This unity will be welded through organizing and planting class consciousness among the masses of the working class. On this basis we shall establish the organized strength of BMP, and this can serve as a strong backbone for the trade union movement in the country to move forward. This will be represented by the integration of socialist consciousness on the union struggle.

Section 4. But the emancipation of the working class from poverty and injustices cannot be achieved through trade union struggle only, the maximum gain is the improvement and ease the situation and agreement of subordination to the power of capital. The emancipation of the Filipino workers can only happen if his vision, unity and struggle would exceed the narrow walls of their factories and enterprises, and leaps in the level of class consciousness, solidarity and struggle for fundamental change of the exploitative system. Here are most basic importance and principles, to arouse, organize and mobilize the working class against capitalism as a system and to present socialism as the ultimate goal and aspirations of the working class in the country and around the world.

Section 5. At the current level of development of Philippine society, the liberation of the working class depends on the liberation of the Filipino people. The socialist cause of the working class will be realized if social progress will go forward in the country from the current backward state due to remnants of feudal order and stunted by the imperialist capital and power. In this basis, the aspiration of the Filipino masses for liberty and democracy is also the aspiration of the Filipino workers, and the path towards socialism is the path of struggle for democracy and freedom of the country. It is the duty of the Filipino workers, not only to promote this struggle for democracy and liberty, but to lead the whole people in this struggle. The working class in the city and the countryside is the powerful force that can launch this struggle, and to all classes, the workers have the greatest interest in the complete victory of the struggle because through attaining democracy and liberty will clear the path of struggle towards socialism.

Section 6. Given the long oppression of the working class as wage slaves of capital is a global system, the struggle of Filipinos workers will inevitably have an international character. The liberation and development of the Philippines will not be realized as long as the power of imperialism rules the world. The full realization of the socialist mission of the working class in countries like the Philippines is decisively dependent on the growth of the international working class movement against global capital and power of imperialism. In this basis, the call "Workers of All Countries, Unite" is a central principle for BMP, and the struggle and victory of the Filipino workers against the domination of imperialism in our country is our greatest contribution to the workers' movement in the world.

ARTIKULO III

KASAPIAN

Seksyon 1. Pagsapi. Ang sinumang indibidwal, grupo, o organisasyon na nananalig sa Saligang Batas ng BMP at naniniwala sa sosyalistang adhikain nito ay maaring maging kasapi o sumapi sa BMP.

Seksyon 2. Ang mga indibidwal na may namumukod na kontribusyon sa kilusan ng uring manggagawa ay maaring tanggapin bilang kasapi alinsunod sa kapasyahan ng komite sentral ng BMP.

Seksyon 3. Ang mga organisasyong maaring sumapi sa BMP ay mga unyon at asosasyon, mga sosyalistang organisasyon at pederasyon ng maralitang lungsod at maralitang bukid, mga samahan ng kabataan, kababaihan at pangkultural at iba pang sosyalistang organisasyon.

Seksyon 4. Ang aplikasyon para sa pagsapi ng isang organisasyon ay dapat pagtibayin ng Pambansang Komiteng Tagapagpaganap (PKT) o ng awtorisadong katumbas nito sa pangrehiyong antas matapos matupad ang mga rekisitong itatakda ng mga kapulungang magpapatibay sa aplikasyon.

Seksyon 5. Mga karapatan ng kasapi. Ang mga kasapi ay mayroong mga sumusunod na karapatan:

a. Lahat ng delegado sa kongreso ay may karapatang bumoto, kumandidato at mahalal sa anumang posisyon.

b. Ang lahat ng kasapi ay may karapatang lumahok at magbigay ng opinyon at posisyon sa mga talakayan at debate sa loob ng organisasyon.

c. Ang lahat ng kasapi ay may karapatang magpaabot ng mga panukala sa BMP, mga organisasyong kasapi nito at puna sa sinumang kasapi, pamunuan at kapulungan ng BMP.

d. Ang lahat ng kasapi ay may karapatang alamin ang kalagayan ng organisasyon tulad ng pinansyal, kasapian at iba pa.

e. Ang sinumang organisasyon / indibidwal ay maaring magbitiw bilang kasapi pagkatapos na maipaabot ang mga kadahilanan at madidisyunan ng karampatang kapulungan na bubuuin ng PKT.

f. Ang lahat ng mga kasapi ay may obligasyong pangalagaan ang interes at integridad ng organisasyon.

Seksyon 6. Mga obligasyon ng kasapi. Ang lahat ng kasapi ay may mga sumusunod na obligasyon:

a. Dumalo sa mga pulong na ipapatawag ng BMP

b. Ang lahat ng kasapi ay may obligasyon na dumalo sa mga pag-aaral ng mga kursong pinagpasyahan ng komite sentral ng BMP.

c. Ang lahat ng kasapi ng organisasyon ay may obligasyong tangkilikin ang lahat ng isyu ng Tambuli at iba pang opisyal na lathalain ng BMP.

d. Ang lahat ng kasapi ay may obligasyong magbigay ng butaw para sa pondo ng organisasyon.

e. Ang lahat ng kasapi ay may obligasyong lumahok sa lahat ng napagtibay na pagkilos at panawagan ng BMP.

f. Ang lahat ng kasapi ay may obligasyong palawakin ang kasapian ng BMP.

ARTICLE III

MEMBERSHIP

Section 1. Membership. Every individuals, groups and organizations that believe in the BMP Constitution and believes in its socialist aim can become a member of BMP.

Section 2. Individuals who have outstanding contributions to the working class movement can be accepted as members in accordance with the decision of the Central Committee of the BMP.

Section 3. Organizations that can join BMP are unions and associations, socialist organizations and federations of urban poor and rural poor, youth organizations, women and cultural and other socialist organizations.

Section 4. The application for membership of an organization must be adopted by the National Executive Committee (NEC) or its authorized equivalent at the regional level after fulfilling the requirement set by the councils that will strengthen the application.

Section 5. Rights of members. The members have the following rights:

a. All delegates at the congress have the right to vote, run and be elected to any position.

b. All members have the right to participate and give opinions and positions in discussions and debate within the organization.

c. All members, individuals and member organizations, have the right to give their proposal to BMP, as well as comment on any members, officials and assembly of BMP.

d. All members have the right to know the status of the organization such as financial, membership and more.

e. Any organization / individual may resign as a member after stating the reasons and be decided upon by the competent assembly that will be organized by the NEC.

f. All members have an obligation to protect the interests and integrity of the organization.

Section 6. Obligation of members. The members have the following obligations:

a. All members have the obligation to attend to meetings set forth by the BMP

b. All members have the obligation to attend all study courses decided by the central committee decided of BMP.

c. All members of the organization have an obligation to patronize all the issue of Tambuli and other official publications of the BMP.

d. All members have an obligation to pay their dues for the organization's fund.

e. All members have an obligation to participate in all approved actions and demands of BMP.

f. All members have an obligation to expand the membership of the BMP.

ARTIKULO IV

ANG PAMBANSANG KONGRESO

Seksyon 1. Ang pinakamataas na kapangyarihan ay ang Pambansang Kongreso na idaraos tuwing ikatlong taon. Ito ay binubuo ng mga delegado mula sa mga kasaping organisasyon / indibidwal.

Seksyon 2. Ang Pambansang Kongreso ang magtitibay ng pangkalahatang programa at mga patakaran, mag-amyenda sa saligang batas at maghahalal sa mga kagawad ng komite sentral. Ihahalal din ng pambansang kongreso ang tagapangulo.

Seksyon 3. Ang ispesyal ng Pambansang Kongreso ay maaring idaos kung kinakailangan. Ang pagdaraos ng Ispesyal na Kongreso ay maaring ipatawag ng dalawang katlo (2/3) ng komite sentral o ng mayorya ng mga kasaping organisasyon.

ARTICLE IV

THE NATIONAL CONGRESS

Section 1. The highest authority is the national congress to be held every three years. It is composed of delegates from member organizations / individuals.

Section 2. The National Congress will approve the general programs and policies, to amend the constitution and elect the members of central committee. The national congress will also elect its chairman.

Section 3. A special national congress will be held if necessary. Observance of special congress will be convened by two thirds (2 / 3) of the central committee or majority of member organizations.

ARTIKULO V

KOMITE SENTRAL

Seksyon 1. Ang komite sentral (KS) ang pinakamataas na awtoridad sa pagitan ng mga kongreso na binubuo

ng 31 halal na kagawad at ng mga sumusunod na awtomatikong kagawad.

a. Ang mga pangulo ng unyong bumibilang ang kasapian ng 300 pataas:

b. Ang pangulong mga kasaping sosyalistang organissyon mula sa ibang lokal at

c. Ang pangulo o tagapangulo ng balangay ng buklod

Seksyon 2. Ang komite sentral ang maghahalal sa mga kagawad ng pambansang komiteng tagapaganap.

Seksyon 3. Ang Komite Sentral ay maaring bumuo ng mga kagawaran at komite na kinakailangan para sa pagpapatupad ng pangkalahatang programa at mga patakaran ng kongreso.

Seksyon 4. Ang komite sentral ay magpupulong ng isang beses kada anim na buwan.

Seksyon 5. Ang komite sentral ay may tungkuling:

a. Gumawa ng mga kailangang desisyon at patakaran kaugnay ng ginagawang programa ng kongreso.

b. Magtakda ng ispisipikong target bawat larangan ng trabahong kinakailangan para sa implementasyon ng programa.

c. Gumawa ng plano ng yugto-yugtong nahahati ng anim na buwan sa loob ng tatlong taon.

Seksyon 6. Maaring ipatawag ang ispesyal na pulong ng KS sa pamamagitan ng PKT o ng petisyon ng simpleng mayorya ng mga kasapi ng KS.

Seksyon 7. Ang sinumang kasapi ng KS na nakagawa ng pagkakasala tulad ng pagbebenta ng interes ng manggagawa at paglalagay sa panganib ng organisasyon at kasapian ay maaaring maigawad ang pagtatanggal sa tungkulin sa pamamagitan ng boto ng dalawang katlo (2/3) ng buong kasapian ng KS.

Seksyon 8. Ang Komite Sentral ay binibigyang kapangyarihang magdagdag ng kanyang kagawad sa panahong paubos na ang kanyang kasapi at habang malayo pa ang kongreso. Sa esensya ito ay ang kapangyarihang maghirang ng kapalit o dagdag sa mga di na aktibong kasapi na nakabatay sa prinsipyo ng cooptation.

ARTICLE V

THE CENTRAL COMMITTEE

Section 1. The central committee (CC) is the highest authority between congresses consisting of 31 elected members and the following automatic members:

a. Union presidents with membership of 300 and more;

b. The president of the socialist members from other local organizations; and

c. Presidents or chairmen of the chapters of buklod (nucleus of an organization)

Section 2. The central committee shall elect the members of the national executive committee.

Section 3. The Central Committee may develop departments and committees necessary for the implementation of the overall program and policies of Congress.

Section 4. The central committee will meet once every six months.

Section 5. The central committee has the duty to:

a. Make the necessary decisions and policy which are related to the programs made by congress.

b. Set specific targets for each area of work required for the implementation of the program.

c. Make a plan of stages divided by six months for three years.

Section 6. May call for a special meeting of CC by the NEC or the petition of a simple majority of members of CC.

Section 7. Any CC member who commit offenses such as selling workers' interests and putting the organization and membership at risk may be terminated from office through two thirds (2 / 3) vote of the entire CC membership.

Section 8. The Central Committee is given the power to add staff at the time there are members who lie-low and while congress is away. In essence it is the power to appoint a replacement or in addition to non-active members based on the principle of cooptation.

ARTIKULO VI

AKSYONG PANDISIPLINA

Seksyon 1. Ang sinumang kasapi ng KS na tatlong sunod na lumiban sa pulong nang walang matibay at sapat na dahilan at awtomatikong inaalis bilang kasapi nito.

Seskyon 2 Ang mga katanggap-tanggap na dahilan ay ang mga kasaping may malubhang karamdaman, may mahalagang misyon na may pahintulot ang pamunuan tulad ng iba pang gawaing inaatas o pagiging kinatawan sa mga kumperensya sa labas ng bansa.

Seksyon 3. Ang sinumang kasapi ng KS na magkakasala ay maaring alisin sa tungkulin matapos maganap ang anumang proseso (due process) na ipatupad ng KS.

Seksyon 4. Ang sinumang kasapi na pinagpasyahang nagkasala sa anumang antas ng kapulungan ay maaring umapela sa sumusunod na nakakataas na kapulungan ng organisasyon.

Seksyon 5. Ang sinumang kasapi na ang bigat ng pagkakasala ay tulad ng pagbebenta ng unyon at interes ng manggagawa at / o mga kasong kinasangkutang naglalagay sa panganib sa organisasyon ay maaring agarang patawan ng pansamantalang pag-alis sa tungkulin habang dinidinig ang kanyang kaso. Liban sa parusang pagtatanggal, ang KS ay maaaring magpataw ng mas mabigat na parusa depende sa bigat ng ginawang pagkakasala.

Seksyon 6. Ang KS ang siyang pangunahing binibigyang kapangyarihan na maglabas ng alituntunin ng mga disiplinang ito kaugnay sa pagharap sa mga kaso, katapat na mga kaparusahan at mga detalye ng kaakibat na prosesong ipapatupad. Para sa pagsasangkongkreto nito. Ang KS ay maaring magbuo ng ethics comittee na siyang mangangasiwa ng pagpoproseso ng mga kaso nang sa gayon ay matiyak ang karampatang due process.

ARTICLE VI

DISCIPLINARY ACTION

Section 1. All CC members after three consecutive absences without substantial and sufficient reasons are automatically removed as its members.

Section 2. The acceptable reasons are those members with serious illness, who has important mission with the consent of the leadership, such as works assigned or those who represent the organization in conferences abroad.

Section 3. Any CC member who committed an offense may be stripped of his duty after any procedure (due process) was done by the CC.

Section 4. Any member who has been convicted of offense in any level of the organization may appeal to the next higher level of organization.

Section 5. Any member who is guilty of selling the integrity of the union and the interests of workers and / or cases that put the organization at risk may be immediately temporarily stripped of his duty while his case is being heard. Except for the removal penalty, the CC may impose heavier penalties depending on the gravity of the offense.

Section 6. The CC is the main lead who have the power to draft rules of discipline in relation to dealing with cases, which corresponds to the penalties and details of the process enforced. In concretizing this, CC can form and ethics committee to oversee the processing of cases so we can ensure competent due process.

ARTIKULO VII

ANG PAMBANSANG KOMITENG TAGAPAGPAGANAP (PKT)

Seksyon 1. Ang Pambansang Komiteng Tagapagpaganap (PKT) ang pinakamataas na kapulungan sa pagitan ng mga pulong ng komite sentral. Ang PKT ay may sentral na tungkulin na ipatupad ang lahat ng desisyon, plano at programa ng Komite Sentral, kaakibat ng tungkuling ito ay ang karapatang magdesisyon sa lahat ng usaping may kaugnayan sa pagpapatupad ng mga desisyon ng KS.

Seksyon 2. Ang PKT ay bubuuin ng lahat ng pambansang opisyal. Maaring dagdagan ang bilang ng kagawad nito alinsunod sa desisyon ng Komite Sentral.

Seksyon 3. Ang PKT ay may kapangyarihang magpatawag ng kapulungan ng lahat na pangulo (KLP) ng binubuo ng lahat ng pangulo ng lokal na organisasyon at pinuno ng balangay ng buklod ay tinitipon upang mag desisyon kaugnay ng mga mayor na kampanya at mga pangkalahatang pamparalisang aksyon.

Seksyon 4. Ang Pambansang Pamunuan ay ang mga sumusunod:

a. Ang pangulo ang siyang pinakamataas na kinatawang opisyal ng organisasyon na ihahalal ng Pambansang Kongreso, ang nagpapatawag at nangangasiwa sa mga pulong ng Komite Sentral at Pambansang Komiteng Tgapagpaganap (PKT) at maaring bigyan ng ibang pang gawaing itatakda at pagkakaisahan ng Komite Sentral.

b. Ang Unang Pangalawang Pangulo. Siya ang tatayong National Executive Vice President at hahalili sa pangulo sa kalagayang hindi makagampan ang huli sa iba’t ibang kadahilanan. Maaring bigyan ng iba pang gawaing itatakda at pagkakaisahan ng Komite Sentral.

c. Ang Ikalawa, Ikatlo at Ikaapat na Pangalawang Pangulo. Magiging katuwang ng Pangulo sa lahat ng tungkulin at responsibilidad nito at maaring bigyan ng iba pang gawaing itatakda at pagkakaisahan ng Komite Sentral. Ang isa sa Pangalawang Pangulo ang itatalaga sa pag-aasikaso ng gawaing internasyunal.

d. Ang Pangkalahatang Kalihim. Siya ang pangunahing mangangasiwa sa mga arawang pagpapatakbo ng pangkalahatang gawaing pang-organisasyon.

e. Ang Pangalawang Pangkalahatang kalihim. Siya ang katuwang sa gawain ng pangkalahatang kalihim. Siya rin ang hahalili sa pangkalahatang kalihim sa kalagayang hindi makagampan ang huli sa iba’t ibang kadahilanan. Maaari siyang bigyan ng iba pang tungkulin o gawain na itatakda ng Komite Sentral.

f. Ang Ingat Yaman. Siya ang punong opisyal na nangangalaga sa lahat ng pondo at ari-arian ng organisasyon. Siya rin ay inaasahang regular na mag-uulat kada taon.

g. Ang Tagasuri. Ang punong opisyal na magtitiyak na regular na naisagawa ang auditing ng buong pondo at ari-arian ng organisasyon.

ARTICLE VII

THE NATIONAL EXECUTIVE COMMITTEE

Section 1. The National Executive Committee (NEC) is the highest body in the midst of the central committee meeting. The NEC has the central task to implement all decisions, plans and programs of the Central Committee, along with the responsibilities is the right to decide on all matters related to the implementation of the CC's decisions.

Section 2. The NEC is composed of all the national officials. The Central Committee may add members of its staff if they have decided upon it.

Section 3. The NEC has the power to call for an All Leaders Assembly (ALA) consisting of all the presidents of local organizations and leaders of chapters of the "Buklod" which will decide in connection with major campaigns and general paralyzing actions.

The National Leadership is composed of the following:

a. The president is the highest official representative of the organization elected by national Congress can call and oversee meetings of the Central Committee and National Executive Committee (NEC) and may be given other works set and unified by the Central Committee.

b. The First Vice President. He or she will stands as National Executive Vice President and will succeed the president if the late cannot function for various reasons. May be given other works set and unified by the Central Committee.

c. The Second, Third, and Fourth Vice President. They may assist the President in all his or her duties and responsibilities and may be given other works set and unified by the Central Committee. One of the Vice President will be assigned for international work.

d. The Secretary-General. He or she is responsible for administering the daily operation of the organization.

e. The Deputy Secretary-General. He or she will assist the secretary-general, and will replace the secretary-general if the late cannot function for various reasons. May be given other works set and unified by the Central Committee.

f. The Treasurer. He or she will be in-charge of the funds and property of the organization, and will regularly submit financial report yearly.

g. The Auditor. He or she is responsible for auditing all the funds and properties of the organization.

ARTIKULO VIII

BALANGAY SA MGA REHIYON AT PROBINSYA

Seksyon 1. Ang mga balangay ng BMP ay maaring itayo sa mga rehiyon o probinsya na may sapat na batayan alinsunod sa pagtatakda ng KS.

Seksyon 2. Ang mga balangay ng BMP ay may tungkuling regular na mag-ulat sa KS.

ARTICLE VIII

REGIONAL AND PROVINCIAL CHAPTERS

Section 1. BMP chapters may be organized in regions and provinces if there is adequate basis in accordance with the provisions of the CC.

Section 2. BMP chapters have an obligation to report to the CC regularly.

ARTIKULO IX

BUKLOD

Seksyon 1. Ang Buklod ang siyang itatayong batayang yunit ng BMP.

Seksyon 2. Ang mga nakapaloob na Buklod ay tatayong mga idibidwal na kasapi ng BMP.

ARTICLE IX

BUKLOD

Section 1. The Buklod (or Nucleus) is the basic unit of BMP.

Section 2. Those who functions as members of Buklod will be individual members of the BMP.

ARTIKULO X

MGA KAGAWARAN AT KOMITE

Seksyon 1. Ang mga sumusunod ang mga kagawaran at komite at gawain nito:

a. Ang Kagawaran sa Organisasyon. Ang magiging katuwang ng Pangkalahatang Kalihim sa mga gawaing pang-organisasyon laluna ang pagpapalakas at pangangalaga sa kasaping organisasyon.

b. Ang kagawaran sa Edukasyon at Propaganda. Magbabalangkas ng programa katuwang ang mga lokal na organisasyon sa pagtitiyak na ang lahat ng plano kaugnay ng gawaing edukasyon at propaganda ay naipatupad. Ang kagawarang ito ang mangangasiwa sa paaralang manggagawa.

c. Ang Kagawaran sa Kampanya. Magbabalangkas ng programa katuwang ang mga lokal na organisasyon sa pagtitiyak na ang lahat ng plano kaugnay ng gawaing kampanya ay naipatupad. Ang kagawarang ito ang mangangasiwa sa mga QRF at pagbubuo nito sa mga lokal na unyon.

d. Ang Komite ng Gawaing Kababaihan. Ang may pangunahing papel sa pagpapalaganap ng sosyalistang adhikain sa sektor ng kababaihan at sa pag-oorganisa ng kababaihan sa mga pagawaan, komunidad, paaralan at plantasyon.

e. Ang Komite sa Pagpapalawak (expansion comittee). Ang may pangunahing papel sa pagpapalawak ng kasapian ng organisasyon sa lahat ng pagawaan, sektor ng serbisyo at manggagawang bukid sa buong bansa.

f. Ang Komite sa Pananalapi (finance comittee). Ang may pangunahing papel sa pagpapasulpot ng pinansya at rekurso ng organisasyon.

g. Ang Komite sa Gawaing Pangkultura (cultural comittee). Ang may pangunahing papel sa pagpapalaganap ng progresibo at makauring kultura sa mga pagawaan, sektor ng serbisyo at komunidad.

h. Ang komite sa Gawaing Internasyunal. Ang may pangunahing papel sa pagpapalawak ng ugnay o network, makipagkapatiran at makapangalap ng suporta.

ARTICLE X

DEPARTMENTS AND COMMITTEES

Section 1. The following are the departments and committees and its functions:

a. Organizing Department. This will assist the Secretary General in organizational work especially in strengthening and protecting member organizations.

b. Education and Propaganda Department. They will outline the program with the local organizations in ensuring that all the plans regarding educational and propaganda work has been carried out. This department will manage the Workers School.

c. Campaign Department. They will outline the program with the local organizations in ensuring that all the plans regarding campaign work have been carried out. This department will manage the QRF (quick reaction force) and in organizing it at the local unions.

d. Women's Work Department. Their main role is the advancement of socialist cause in the women sector and in organizing women in factories, communities, schools and plantations.

e. Expansion Committee. Their main role is the expansion of the organization's membership in all factories, service sector and farm workers nationwide.

f. Finance Committee. Their main role is producing funds and resources of the organization.

g. Cultural Work Committee. Their main role is the propagation of progressive and working class culture in factories, service sectors and communities.

h. International Work Committee. Their main role is the expansion of networks outside the country, fraternity and getting international support.

ARTIKULO XI

PRINSIPYONG PANG-ORGANISASYON

Seksyon 1. Ang demokratikong sentralismo ang itataguyod ng BMP bilang pundamental na prinsipyong pang-organisasyon. Ang mga prinsipyong nilalaman nito ay ang mga sumusunod:

a. Prinsipyo ng halalan, pananagutan, at pag-alis sa posisyon ng mga halal na pinuno.

b. Pagkilala sa mga kapasyahan ng mga kasaping lokal na organisasyon at awtonomiya nito.

c. Karapatan sa pag-iral at kalayaan sa pagpapahayag ng minorya sa loob ng organisasyon.

d. Ganap na kalayaan sa pagpuna at pakikipagdebate hangga't di makasisira sa pagkakaisa at napagkaisahang desisyon.

e. Pagkakaisa sa pagkilos pagkatapos ng kapasyahan ng mayorya.

ARTICLE XI

ORGANIZATIONAL PRINCIPLE

Section 1. BMP will propagate democratic centralism as the fundamental organizational principle. The principles it contained are the following

a. Principles of election, responsibility, and position recall of elected officials.

b. Identifying the decision of the local organization members and its autonomy.

c. Right to exist and freedom of to speak of minorities within the organization.

d. Full freedom of criticism and engagement in debate as long as it will not destroy unity and decisions.

e. Unity in action after majority's decision.

ARTIKULO XII

ANG OPISYAL NA PAHAYAGAN

Seksyon 1. Regular na ilalathala ng Komite Sentral ang opisyal na pahayagan ng BMP, ang TAMBULI. Magsisilbing itong daluyan ng propaganda at ahitasyong kaugnay ng aping kalagayan ng uring manggagawa, kabulukan ng sistemang kapitalismo pakikibaka ng uring manggagawa sa bansa daigdig at daluyan ng ating mga paninindigan at panawagan.

Seksyon 2. Ang pambansang komite tagapagpaganap ang tatayong patnugutan ng dyaryo.

ARTICLE XII

OFFICIAL PUBLICATION

Section 1. The Central Committee will publish regularly Tambuli, the official publication of the BMP. This will serve as the organ of propaganda and agitation on the repressive situation of the working class, the rotten capitalist system, the struggle of the working class in the country and the world, and the organ of our stands and demands.

Section 2. The National Executive Committee will stand as the editorial board of the publication.

ARTIKULO XIII

PAARALANG MANGGAGAWA

Seksyon 1. Ang Paaralang Manggagawa ang magsisilbing pandayan ng sosyalistang kamulatan ng mga manggagawa at anakpawis at magsisilbing paaralang paghahalawan ng mga lider at kasapi ng kasanayan sa militanteng unyonismo at makauring linya.

ARTICLE XIII

WORKERS' SCHOOL

Section 1. The Workers' School will serve as foundry of socialist consciousness of the workers and the masses and will serve as school where leaders and members will be trained in militant unionism and class line.

ARTIKULO XIV

PANANALAPI

Seksyon 1. Ang pananalapi ng BMP ay nagmumula sa buwanang butaw ng mga kasapi, donasyon at mula sa mga proyektong pampinansyang inilulunsad.

Seksyon 2. Ang Pambansang IngatYaman ang mangunguna sa pangangalap ng pinansya at siyang mangangalaga ng kabuuang pondo ng organisasyon.

Seksyon 3. Ang donasyon at kontribusyon ay tatanggapin kung hindi makasasama sa integridad ng organisasyon, mga namumunong kapulungan at kasapian at di makaka-impluwensya sa mga programa, patakaran at mga proyekto ng BMP.

Seksyon 4. Obligasyon ng mga kasapi na suportahan ang lahat ng mga pagpapasulpot ng pinansya at proyekto ng BMP maging ang pangangalap ng mga materyal na suporta.

Seksyon 5. Ang itinakdang butaw ng indibidwal na kasapi ay P5.00 kada buwan.

Seksyon 6. Ang paglalagakang bangko ng BMP ay ang Banco De Oro na ang mga pangunahing signatories ay ang mga sumusunod: Pangulo, IngatYaman at Tagasuri.

ARTICLE XIV

FINANCE

Section 1. BMP's finance will come from the members' monthly dues, donations and from financial projects launched.

Section 2. The national treasurer will lead in fundraising campaign and will take care of the whole finances of the organization.

Section 3. Donations and contributions will be received if this will not tarnish the integrity of the organization, leading assemblies and members and cannot influence the programs, policies and projects of BMP.

Section 4. Members have the obligation to support all activities in raising funds and projects of the BMP, even in getting material supports.

Section 5. The dues set for individual members of the BMP are five pesos (P5.00) per month.

Section 6. BMP's depository bank will be the Banco De Oro, and the main signatories are the following: President, Treasurer, and Auditor.

ARTIKULO XV

PAG-AMYENDA NG SALIGANG BATAS

Seksyon 1. Ang anumang amyenda ay maisasagawa lamang ng mayoryang delegado sa anumang ilulunsad na regular o ispesyal na Pambansang Kongreso.

ARTICLE XV

CONSTITUTIONAL AMENDMENT

Section 1. Any amendment in this constitution will be done by the majority delegates of any regular or special National Congress.

ARTIKULO XVI

PAGTITIBAY AT PAGKAKABISA

Seksyon 1. Ang Saligang Batas na ito ay magkakabisa matapos pagtibayin ng Pambansang Kongreso.

Seksyon 2. Ang Saligang Batas na ito'y pinagtibay ng mayorya ng mga delegado ng Ikalimang Pambansang Kongreso ng BMP ngayong ika-14 ng Setyembre, 2008, sa Lungsod ng Baguio.

ARTICLE XVI

ADOPTION AND EFFECTIVITY

Section 1. This Constitution will become effective after adoption by the majority of the delegates of the National Congress.

Section 2. This Constitution has been amended by the majority delegates of the Fifth BMP National Congress this 14th of September, 2008, at in Baguio City.

Ang orihinal na tagalog ay isinalin ni Greg Bituin Jr. sa wikang Ingles bilang pagtalima sa kahilingan ng pangulo ng BMP upang maipadala ang bersyong Ingles ng Saligang Batas na ito sa mga kasama sa ibang bansa.

BMP Constitution - English version

2011-08-30T01:27:00.000-07:00

SOLIDARITY OF FILIPINO WORKERS (BMP)

PREAMBLE

We, Filipino workers who have political awareness and class consciousness and we from the other sectors who have faith and in oneness with the great vision of the working class, aware about the extreme oppression experienced by the working masses under under the exploitative power of capital and all oppressor class, aware of the incessant need to fight for the welfare and well-being of the working class and unite with other oppressed classes, aware of the need to excite, unite and mobilize the working class for the realization of the socialist cause, and aware of the need for the working class to lead the Filipino people for democracy, freedom and independence; to lead the struggle of the entire working class for the realization of the socialist cause, now adopted this Constitution that will guide our Solidarity.

ARTICLE I

NAME OF THE ORGANIZATION

Section 1. Our organization will be known as BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (SOLIDARITY OF FILIPINO WORKERS), and will be known in its acronym BMP.

Section 2. The current symbol and logo of the BMP has two hands with each one holding that hammer and two facing sickle behind it and BMP in the middle.

Section 3. The official song of BMP is the BMP Hymn, and BMP recognizes the International as universal song of the workers.

Section 4. The main headquarters of the BMP will be found in Metro Manila.

ARTICLE II

DECLARATION OF PRINCIPLES AND OBJECTIVES

Section 2. BMP believes that:

a. The fundamental interests of the working class is the advancement and fulfillment of his class struggle from the union level to political.

c. This two basic interest is both represented by the worker's socialist mission in history.

Section 3. Class unity will be the basis for thepromotion of a strong workers' movement. This unity will be welded through organizing and planting class consciousness among the masses of the working class. On this basis we shall establish the organized strength of BMP, and this can serve as a strong backbone for the trade union movement in the country to move forward. This will be represented by the integration of socialist consciousness on the union struggle.

Section 5. At the current level of development of Philippine society, the liberation of the working class depends on the liberation of the Filipino people.The socialist cause of the working class will be realized if social progress will go forward in the country from the current backward state due to remnants of feudal order and stunted by the imperialist capital and power. In this basis, the aspiration of the Filipino masses for liberty and democracy is also the aspiration of the FIlipino workers, and the path towards socialism is the path of struggle for democracy and freedom of the country. It is the duty of the Filipino workers, not only to promote this struggle for democracy and liberty, but to lead the whole people in this struggle. The working class in the city and the countryside is the powerful force that can launch this struggle, and to all classes, the workers have the greatest interest in the complete victory of the struggle because through attaining democracy and liberty will clear the path of struggle towards socialism.

ARTICLE III

MEMBERSHIP

Section 1. Membership. Every individuals, groups and organizations that believe in the BMP Constitution and believes in its socialist aim can become a member of BMP.

Section 2. Individuals who have outstanding contributions to the working class movement can be accepted as members in accordance with the decision of the Central Committee of the BMP.

Section 4 The application for membership of an organization must be adopted by the National Executive Committee (NEC) or its authorized equivalent at the regional level after fulfilling the requirement set by the councils that will strengthen the application.

Section 5. Rights of members. The members have the following rights:

a. All delegates at the congress have the right to vote, run and be elected to any position.

b. All members have the right to participate and give opinions and positions in discussions and debate within the organization.

c. All members, individuals and member organizations, have the right to give their proposal to BMP, as well as comment on any members, officials and assembly of BMP.

d. All members have the right to know the status of the organization such as financial, membership and more.

e. Any organization / individual may resign as a member after stating the reasons and be decided upon by the competent assembly that will be organized by the NEC.

f. All members have an obligation to protect the interests and integrity of the organization.

Section 6. Obkligation of members. The members have the following obligations:

a. All members have the obligation to attend to meetings set forth by the BMP

b. All members have the obligation to attend all study courses decided by the central committee decided of BMP.

c. All members of the organization has an obligation to patronize all the issue of Tambuli and other official publications of the BMP.

d. All members have an obligation to pay their dues for the organization's fund.

e. All members have an obligation to participate in all approved actions and demands of BMP.

f. All members have an obligation to expand the membership of the BMP.

ARTICLE IV

THE NATIONAL CONGRESS

Section 1. The highest authority is the national congress to be held every three years. It is composed of delegates from member organizations / individuals.

Section 3. A special national congress will be held if necessary. Observance of special congress will be convened by two thirds (2 / 3) of the central committee or majority of member organizations.

ARTICLE V

THE CENTRAL COMMITTEE

Section 1. The central committee (CC) is the highest authority between congresses consisting of 31 elected members and the following automatic members:

a. Union presidents with membership of 300 and more;

b. The president of the socialist members from other local organizations; and

c. Presidents or chairmans of the chapters of buklod (nucleus of an organization)

Section 2. The central committee shall elect the members of the national executive committee.

Section 3. The Central Committee may develop departments and committees necessary for the implementation of the overall program and policies of Congress.

Section 4. The central committee will meet once every six months.

Section 5. The central committee has the duty to:

a. Make the necessary decisions and policy which are related to the programs made by congress.

b. Set specific targets for each area of work required for the implementation of the program.

c. Make a plan of stages divided by six months for three years.

Section 6. May call for a special meeting of CC by the NEC or the petition of a simple majority of members of CC.

Section 8. The Central Committee are given the power to add staff at the time there are members who lie-low and while ongress is away. In essence it is the power to appoint a replacement or in addition to non-active members based on the principle of cooptation.

PR on Nagazaki bombing anniversary

2011-08-09T01:26:00.000-07:00

BMP Press Release, August 9, 2011

NEVER AGAIN TO HIROSHIMA AND NAGASAKI BOMBINGS!

PURSUE REAL JUSTICE FOR THE VICTIMS!

Today, August 9, 2011, exactly 66 years ago, Nagasaki in Japan was bombed during the World War II. The experience was horrible for the Japanese people for they have suffered enough that even up to this very moment they continuously experience the effects of the devastation.

The incident became an eye opener to the whole world but such lesson did not succumb to the evils of the modern day society. Many countries particularly those belonging to the league of superpower seemed not alarmed of the danger of harnessing nuclear technology. Ironically, Japan as a nation is harboring the use of nuclear energy in its bid for industrialization and modernization.

Months ago, Japan was struck by a powerful tsunami that left another place in Japan a state of devastation. Fukushima, an industrial town with its nuclear plant in place was totally in disorder and wreckage. Unfortunately, the incident could have served as a wake up call to the rich nations but to no avail they have not abandoned the use of such technology. Nuclear arms race is still the flavor of every rich nation.

After the tragedy in Japan, a third world country like the Philippines would only surmised that the use of nuclear energy is not advisable for it cannot measure up the capacity of industrialized nations harboring the technology. But we have the benefit of the doubt of these assertions because prior to the tragedy in Japan, many of our lawmakers were keen on passing a law that would touch the operations of nuclear power plant in Bataan, a facility that is dormant for decades.

As a way of commemorating the tragedy that struck in Nagasaki, Japan on August 9, 1945, members of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino and Partido Lakas ng Masa held a short program in front of the Japanese Embassy with their offering of flowers and candles remembering and mourning the victims of that fateful day.

Mr. Leody De Guzman, BMP President in his speech during the program retorted that “There is now a clamor to stop the use of nuclear technology in any form, instead we must call on every nation that what the people need now is food and jobs and peace based on social justice.”

Mr. Sonny Melencio for his part challenged the Japanese and Philippine governments to “Totally abandon the use of nuclear technology and pursue real justice to the victims of the Hiroshima and Nagasaki Bombings”. (30)

Press Release on SONA

2011-07-25T09:18:00.000-07:00

BMP

Press Release

25 Hulyo 2011

P-Noy’s PDP: DEVELOPMENT NOT FOR THE MASSES

BUT TO THE POWERFUL AND THE RULING FEW

Around a hundred members of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino and its affiliate, the KPML (Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod and the Zone One Tondo Organization (ZOTO) launched an activity depicting the plight of an ordinary Filipino worker in an urban poor community.

With a backdrop set up of a tarpaulin with a slum dweller scenario, a typical huge family was depicted in feasting a breakfast of rice and noodles. The husband and his wife, who is coddling her baby eating their breakfast and joined by their siblings. The portrayal was part of the groups’ dramatization of the real life situation of an ordinary worker who wants to make both ends meet.

The group through its spokesperson, Teody Navea, Secretary General of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino expressed the organizations’ position on Pnoys’ PDP and its implication to the present working class.

“P-ny’s PDP (Philippine Development Plan) is being hatched not to effect real and genuine development for the masses but a comprehensive agenda to ensure the development of the local and foreign capitalists that P-noy is trying to please for he firmly believed that by doing so would mean a boost to the ailing economy. Similar policies implemented by his predecessors, as in the case of Ramos who proudly coined his regime as Philippine 2000 and even GMA’s much touted strong republic”. Navea lamented during the program held in front of the Quiapo Church at Plaza Miranda.

The group also entertained speeches from the representatives of the working class who took turns in presenting their experiences and the hardships they have continuously suffered through the years.

“PDP is just a rehashed of what has been implemented by previous administrations. They will never solve the unabated problems of the masses but will only exacerbate further the marginalization and the poverty the country is forever enjoying.” Navea further elaborated.

The group proceeded to Morayta to take part in the broad labor own version of SONA at Mendiola. As earlier planned, the group also expected to rejoin later in a big rally scheduled in the afternoon along Toyota Commonwealth Avenue to participate in the sponsored broad multisectoral march-rally to Batasan. (30)

Workers now condemned to ‘Rock salt diet’ -BMP

2011-05-10T18:47:00.000-07:00

BMP

MEDIA RELEASE:

10 May 2011

Workers now condemned to ‘Rock salt diet’ - BMP

Militant labor center Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) today bewailed the recent decision of the NCR wage boards to grant an additional P22 cost-of-living allowance.

“This is not even a wage increase,” said Leody de Guzman, BMP President. He continued, “While the President is enjoying a rockstar lifestyle with his game consoles and Porsche, ordinary Filipino workers are made to suffer on a rock salt diet.”

The labor leader also explained that because COLA is not considered as part of the daily wage increase, this will not affect workers’ other remunerations like overtime pay, night differential, 13th month pay, among other things. Alluding to the softdrink flavor, de Guzman quipped, “This COLA adjustment is not even enough to buy a liter of cola.”

“What’s worse is that this order is peppered with exemptions. Included in the exemptions are companies recently affected by natural calamities as if their workers are also exempted from the economic crisis,” he continued.

According to the studies of BMP, an average Filipino family needs at least a thousand pesos a day to afford a decent lifestyle “beyond sardines and instant noodles.”

“No wonder, Aquino’s approval ratings plummeted from 64 to 46. We expect this to drop even more as his government continues to ignore the calls for fair increases in salaries and wages,” de Guzman concluded. ###

Militants assailed corrupt DOLE officials

2011-05-10T07:50:00.000-07:00

Press Statement/Release

May 10, 2011

Militants assailed anew alleged corrupt Officials

hounding in the Department of Labor and Employment (DOLE)

Hundreds of members of the BMP and its allied organizations trooped in front of the office of the Department of Labor and launched a rally to denounce over the recent so called “tainted decision” of the results of the Certification Election where 500 votes of the workers submitted by the Goldilocks management were approved and became part of the votes counted together with the 200 protest workers votes earlier contested. The 500 workers votes were not employees of the company.

“Something fishy is happening in the labor Department. The DOLE-NCR decision dated April 27, 2011, signed by Med. Arbiter Atty Simonete Colobocal and reaffirmed by Director Agravante was totally unthinkable and must be investigated. This is a case of corruption and a sell out, the handiwork of a mother and son tandem or a collusion of a mother and father.” Mr. Ronnie Luna, BMP Executive Vice President lamented during the rally.

The decision is a total neglect for the workers and a clear case of corruption. If this will continue, the labor ministry is guilty of a double whammy, injustice and unfairness.

“We are in unison with the DOLE’s crusade to fight corruption in the department. We are also supportive of the government’s efforts to get rid of officials in the same mold of Merciditas Guttierez in the Ombudsman. If this can be done in other government offices, then the floor is now given to Secretary Baldoz to start the clean up. Corrupt and abusive officials in the agency should go and spare no one.” Atty. Jimmy Miralles, Chairman of AGLO (Alliance of Genuine Labor Organization) lamented in the program held during the rally.

“The workers were at a loss in these trying hard times. More so they deserved to be protected and not reduce to being used as a tool for corruption. It is high time that the government should institute a system that will overhaul its manpower devoid of any corrupt and abusive public servants. In this way, the workers are assured of what Pnoy is flaunting, a straight path achieving decency of work.” Leody De Guzman, BMP President, articulated also in the same rally. (30)

PR - Proposed P22.00 ECOLA, an insult to Filipino Workers!

2011-05-10T06:13:00.000-07:00

Press Statement/Release

May 10, 2011

Proposed P22.00 ECOLA of the NCR-RWB, an alms and an insult to the Filipino Workers!

The Department of Labor and Employment’s (DOLE) pronouncement of the proposed P22.00 ECOLA by the NCR-RWB (National Capital Region-Regional Wage Board) is a far cry from NEDA and NSO’s study of around P967.00 daily cost of living for family of 6 to have a decent life. The present minimum wage is pegged by the National Wage Council of only 404.00 per day in the National Capital Region. On the other hand, much lower minimum wage is being enjoyed by workers outside the Metropolis. If applied in the National Capital Region, around P563.00 is needed to cope up the daily cost of living.

The P22.00 ECOLA will not be commensurate to the all time high inflation rate and the 29.2% price increases of prime commodities and basic expenses on electricity and water rates. The irony of it all is that big capitalists for the last three months were in the headlines making huge profits. In an earlier report, the top 1,000 corporations were raking in billions of pesos in profits since 2001 and were tripled in 2008 from P116 Billions in 2001 to P416.7 in 2008. Many Filipino billionaires were in fact cited in the Forbes Magazine’s Richest Men in the world.

The staggering downfall of the real wage as reflected in the Consumers’ Price Index (CFI) in the year 2000 data that for every peso spent of that year compared to this year, the value of P1.00 then is now pegged at P.60 Centavos. Roughly 10% will benefit the proposed additional ECOLA. In the past, loopholes in the implementation will again cropped-up because of too many exemptions and deferments. Above minimum wage earners and those employers with 10 workers and below were exempted from the proposed scheme. Not to mention those companies expected to present financial losses to enjoy some exemptions.

“We find the DOLE proposal as an insult to the Filipino workers. The scheme will not alleviate the plight of the workers now wallowing in poverty. The proposal is not meant to help the helpless Filipino workers but to appease and condone the whims and caprices of the greedy capitalists.” Leody De Guzman, BMP President asserted in an interview.

Mr. De Guzman further added that “The men and women of the DOLE should be reminded that they are running the agency to protect the cause of labor and not becoming alter ego and mouthpiece of big businesses and capitalists. If they can’t live up to the aspirations of the Filipino workers then they have no business manning the department. More so with the wage boards that should be ultimately abolished in favor of an increase through legislated mechanism. ”

For his part, Mr. Ronnie Luna, incumbent BMP Executive Vice President, challenged the P-noy administration and averred that “The scheme is not in consonance with the pronouncement of President Aquino during the Mayday Celebration where he proposed profit sharing as a means to achieve real productivity and progress of the country. In fact, the President himself believed that to enhance partnership of labor and capital, the best prescription would be profit sharing in order to ensure clean and honest governance to the people and the industry. This is what P-noy called the right path. So, Mr. Aquino, where is profit sharing here as exemplified by NCR-RWB ECOLA proposal? “. (30)

Limos at Insulto sa Manggagawa ang P22.00 ECOLA

2011-05-09T06:15:00.000-07:00

Limos at Insulto sa Manggagawang Pilipino

ang P22.00 ECOLA ng NCR-RWB!

1. Malayo ang P22.00 ECOLA sa sinasabi ng NEDA at NSO na para daw makapamuhay ng maayos ang isang pamilya na may 6 na miyembro ay kailangang kumita ng halagang P967.00 kada araw. Ngunit ang kasalukuyang minimum na pasahod na itinatakda ng national wage council ay P404.00 lamang kada araw. Mas mababa ang sa mga regional wage board. Kung kaya kulang/kapos pa ng halagang P563.00

The Department of Labor and Employment’s (DOLE) pronouncement of the proposed P22.00 ECOLA is a far cry from NEDA and NSO’s study of around P967.00 daily cost of living per day for family of 6 to have a decent life. The present minimum wage is pegged by the National Wage Council of only 404.00 per day in the National Capital Region. On the other hand, much lower minimum wage is being enjoyed by workers outside the Metropolis. If applied in the National Capital Region, around P563.00 is needed to cope up the daily cost of living.

2. Malayo ang P22.00 ECOLA kumpara sa 29.2% na pagtaas ng presyo ng mga bilihin na pangunahing kailangan ng mga manggagawa sa araw-araw. Gaya ng pagkain, bayarin sa serbisyo sa kuryente, tubig at iba pa.

The P22.00 ECOLA will not be commensurate to the all time high inflation rate and the 29.2% price increases of prime commodities and basic expenses on electricity and water rates.

3. Malayo ang P22.00 ECOLA sa pagdausdos ng tunay na halaga ng sahod ng mga manggagawa (Real Wage). Ayon naman sa datos ng Consumers Price Index (CPI) kung noong 2000 ay P1.00 ang halaga ng P1.00 sa ngayong 2011 ay nagkakahalaga na lamang ito ng P0.60 centavo.

The staggering downfall of the real wage as reflected in the Consumers’ Price Index (CPI) in the year 2000 data that for every peso spent of that year compared to this year, the value of P1.00 then is now pegged at 60.00 Centavos.

4. Malayo ang P22.00 ECOLA kumpara sa tinubo ng mga kapitalista. Datos ng Forbes Magasine. Ang 1000 Top Corporation sa ating bansa ay lumubo ang tubo/kita nito mula sa P116.4 bilyon noong 2001 tungo sa P416.7 bilyon noong 2001-2008 pa lamang.

5. Dagdag pa, halos 10% lamang ng mga manggagawa sa NCR ang makikinabang dito. Dahil sa dami ng probisyon sa exemption at deferment ng RWB. Ang mga above minimum ang sahod at mga employer na 10 pababa ng empleyado ay exempted sa P22.00 ECOLA ng RWB. Gayundin ang mga kapitalista na maghahain ng reverses losses ay exempted.

6. Kaugnay nito, sinusuportahan namin ang panukalang PROFIT SHARING ni P-NOY para maisakatuparan ang tunay na diwa ng PARTNERSHIP ng Paggawa at Puhunan para sa produktibidad at progreso ng ating lipunam. Para sa Matapat at Malinis na pamamahala sa ating pamahalaan at mga pagawaan! Ito ang MATUWID NA DAAN para sa hanay naming mga manggagawa. Nais naming ipaalala kay P-NOY, sa panahon ng krisis, higt na kailangan ang proteksyon ng mga manggagawang nagugutom at walang matirahan, kaysa iilang kapitalista na nagtatampisaw sa karangyaan sa buhay.

Bukluran ng Manggagawang Pilipino

May 9, 2011

Kapabayaan at Korapsyon sa DOLE, Wakasan na!

2011-05-07T23:16:00.000-07:00

Mga Kapatid sa Paggawa,

Ang laban ng Goldilocks ay matagal na nating sinubaybayan mula ng maitatag ang kanilang unyon hanggang umabot sa pagwewelga noong nakaraang taong 2010. Ang welga ay umabot sa dalawang linggo at nagkasundo ang magkabilang panig sa mga mahahalagang usapin na inihapag ng mga manggagawa. Ang kaugnay sa pagkilala sa unyon ng BISIG-AGLO sa pamamagitan ng paglulunsad ng Certification Election at reinstatement sa 127 iligal na tinanggal na mga manggagawa.

May pinagbatayang dahilan kung bakit humantong sila sa welga. Ang puno’t dulo ng lahat ay ang problema sa mga naunang desisyon na ang naging dahilan ay ang mismong paghusga ng ilang tiwaling opisyal sa NLRC na ang piket protest na inilunsad nila sa panahon na silay naka-ofF-duty noon ay ginawang illegal strike. Sa kabila na walang pormal na reklamo ang management sa NLRC ay naglabas ng Ilegal Strike Order ang NLRC. Garapal at hokus pokus ang order na ito ng NLRC, na siyang ikinatanggal ng 127 mga manggagawang opisyal at lider ng unyon

Tatlong (3) ulit ng naganap sa goldilocks ang Certification Election (CE). Una: Regular CE noong 2007, Ikalawa: Run-Off CE noong 2009 ng Bisig-Aglo at Buklod. Ikatlo: Kautusan ng Court Of Appeal na mag-Election na lang ulit ang mga nag-laban sa Run-Off Election na ginanap noong May 6, 2011 para ”once and for all” malutas na ang usapin sa CE at Representasyon sa CBA.

Ngunit hanggang sa kasalukuyan higit limang (5) taon na ay wala pa ding linaw ang resulta ng halalan. Ang pinakahuling Certification Election noong Mayo 6, 2011 sa atas (Order) ng Court Of Appeal. Para matuloy lamang ang matagal ng pagkabalam sa konstitusyunal na karapatan ng mga manggagawa sa pagtatayo ng unyon (CE) ay pumayag na tayong ituloy ang botohan at pag-usapan na lamang kung alin ang mga lihetimong boto ang dapat na bibilangin.

Ngunit muling gumala na naman ang mga ANAY sa loob ng Department of Labor. Ang sabwatan ng DOLE, Management ng Goldilocks at mga Pederasyong Fly By Night na mga tuta ng kapitalista at mga Aristokrata sa Paggawa. Muli na namang pinagkaperahan ang konstitusyunal na batayang karapatan ng mga manggagawa sa pagtatayo ng unyon, seguridad sa trabaho at pakikipag-CBA.

Lumabas ang husga ng DOLE-NCR noong April 27, 2011 na may lagda ni: Med. Arbiter Atty. Simonete Colobocal. Ang dating 200 Protech workers vote na nalagay na sa segregated vote at nahusgahan nang hindi kasali sa botong bibilangin noong 2009. At ang 500 manggagawa na wala naman sa list of voterts na isinumite ng Management sa DOLE, na hindi naman mga empleyado ng Goldilocks ay gusto na namang isali sa bibilangin boto.

Mga kasama, ang simpleng karapatan sa pagtatayo ng unyon ng mga manggagawa ng Goldilocks ay umaabot na ng limang (5) taon, ang kaso ay umaabot na sa Korte Suprema. Sa tatlong ulit na Certification Election (CE) hanggang sa ngayon ay wala pa din pinal na napoproklamang panalong unyon at SEBA. Ang patuloy na pagkaantala sa karapatan ng manggagawa na magtayo ng unyon, ang paulit ulit na CE at pag-abot ng kaso sa Korte Suprema, ang ating tanong? Pinaglalaruan at pinagkakaperahan ba ang mga kasong ito ng sabwatang Kapitalista, DOLE at mga Ferderasyong binubuo ng mga Aristokrata sa paggawa

Mga Kasama, Ang kaso ng Goldilocks, URC 41, PALEA at BDO ay matagal na nating sinusubaybayan, Sapagkat, ang mga kasong ito ang kongkretong patunay natin kung paano garapalang sinusupil at pinagkaka-perahan ng sabwatan ng DOLE, Kapitalista at mga Aristokrata sa paggawa ang kontitusyunal na batayang karapatan nating mga manggagawa sa regular na empleyo, karapatang mag-unyon at makipag-CBA. Ang pagtagal ng ating mga kaso sa DOLE, NLRC, patuloy na pagkaantala at pagsagka sa ating mga batayang karapatan, pagdami ng mga reklamo ng ating mga OFW ang kongkretong patunay na umaalingasaw na laganap ang korapsyon sa DOLE, NLRC, POEA at OWWA.

Narito ngayon ang hamon natin kay P-Noy, kung seryoso siya sa “krusada” niyang labanan ang Korapsyon at gusto niya talagang linisin ang kanyang administrasyon para sa mabuti at matapat na pamamahala (Good Governance) huwag siyang kukurap sa “krusada” niyang ito. Kung nagawa niyang simulang linisin ang AFP-PNP, patalsikin ang Hepe ng Ombudsman, dito sa DOLE, NLRC, POEA at OWWA, simulan na niyang linisin ito. Sapagkat higit na malala at malalim ang epekto ng korapsyon dito. Ang korapsyon dito ay direktang tumatagos sa mga pabrika, plantasyon, opisina, iskwelahan at ibayong dagat sa mga kapatid nating OFW. Ang Dirtektang tinatamaan at biktima ng korapsyon dito ay ang mga pobreng manggagawa sa loob at labas ng bansa.

P-Noy, sa gitna ng krisis, higit na kailangan ang proteksyon sa mga manggagawang nagugutom at walang matirahan, kaysa iilang mga kapitalistang nagtatampisaw sa karangyaan sa buhay.

Mga kasama, ayaw natin na ang karanasan ng mga manggagawa sa Goldilocks, URC 41, PALEA at iba pa, na daranasin pa ng mga susunod pang henerasyon ng mga manggagawa. Marami tayong mga kaso na inihahapag sa DOLE, NLRC, POEA at OWWA na ang mga desisyon ng mga opisyal dito ay hindi tumitingin at nakabatay sa merito ng kaso, kundi sa buhos ng pera, impluwensya at kapangyarihan.

Mga Kasama, sobra na ang kapabayaan at korapsyon sa DOLE. Panahon na para wakasan ang ganitong kalakaran. Tayo ay maglulunsad ng kilos protesta sa harap ng DOLE Intramuros. Upang ilantad ang laganap na korapsyon sa DOLE. Ipaglaban ang kagyat na hustisya sa mga kapatid nating manggagawa ng Goldilocks, URC 41, PALEA at mga kapatid nating OFW at iba pang manggagawang inaalisan ng empleyo at patuloy na pinagkakaitan ng regular na trabaho, sahod na makakabuhay ng pamilya, karapatang mag-unyon at makipag-CBA para sa pagkakamit ng ”Marangal na Trabaho! at Marangal na Buhay”!

Sobra na ang Kapabayaan at Korapsyon sa DOLE! Dapat na itong Wakasan na!

Labor group hits ‘PPP’ against just wage hike

2011-05-05T07:49:00.000-07:00

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

MEDIA RELEASE

05 May 2011

Labor group hits ‘PPP’ against just wage hike

Militant labor center Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) today assailed what they call as a “seeming connivance of the government and the business sector against a fair wage increase.”

BMP’s statement is in reaction to BSP Governor Amado Tetangco’s warning that an increase higher than P25 is inflationary and ECOP President Edgardo Lacson’s assertion that they could only afford an additional P13.35 for workers’ salaries.

Leody de Guzman, BMP President, said, “The workers now understand what Aquino’s Public-Private Partnership is all about. It is the continuance of the connivance of business and government against labor interests.”

He lamented, “They’re harping the same old classic blackmail against wage increase; that it is inflationary, that it will cause retrenchments, and that it will spell apocalypse. But what is a slight decrease in profits to save our people from extreme hunger? What is a just wage increase compared to BSP’s long-running inflationary policy of low interest rates?”

The militant labor center said that they plan to picket the offices of BSP and ECOP soon to further register their messages.

May 1 Press Release/Statement

2011-05-01T14:46:00.000-07:00

Press Release/Statement

Bukluran ng Manggagawang Pilipino

BMP

May 1, 2011

P-Noys’ Job fairs: A “moro moro” scheme of the worst kind! ‘Pantawid sa Kalsada! Panlilinlang sa masa! ”

“Sobra na! Tama na! Pahirap sa masa, Wakasan na!”, slogans shouted by thousands of workers belonging to the biggest contingent Sanlakas-PLM bloc heeded for Mendiola for a concelebrated mass with other labor groups.

The P-Noy administration showcase of pursuing job fairs in todays’ Labor Day Celebration is practically a rehashed of his former predecessors.

There is no significant move on the part of the government to commemorate today’s occasion, the Filipino workers were made to believe that the government is doing its job in these hard and trying times. Similar strategies employed in the past were never successful but a total failure. In terms of policies and programs, nothing is new to an administration that is reduced to being a second rate trying hard copycat.

Job Fairs and “Patawid sa Kalsada Program” were palliative solutions that will never alleviate the conditions of the Filipino people.

The P-Noy administration is offering 50,000 jobs, a far cry from the staggering three millions unemployed Filipinos needed for employment in the country. The people are only being fooled to appease the growing discontent and frustration.

“Moro-moro ang ginagawa ng gobyerno at ang programang “Pantawid sa Kalsada” ay klarong panlilinlang sa masa!” exclaimed by Leody De Guzman, BMP President. during the rally in front of the University of Santos Tomas where the biggest contingent of the Sanlakas-Partido Lakas ng Masa (PLM) numbering over 5,000 people converged and held a program.

Mr. De Guzman further added that “What kind of direction P-noy is heeding, if this trend will continue, this administration is bound to fail. He was able to buy for himself a Porsche but nothing to the workers!”

The group depicted a replica of P-Noy’s Porsche with a sign of “Wala akong pakialam” placed on the chest of a rallyist clad in a barong with the face covered by a mask of President Noynoy Aquino.

The Sanlakas-PLM bloc marched towards Mendiola to join with other various labor groups to a concelebrated mass by NASSA, a social action arm of the CBCP (Catholic Bishops Conference of the Philipppines). (30)

polyeto para sa Mayo Uno

2011-04-24T08:52:00.001-07:00

P-NOY, KONTRA MANGGAGAWA!

TUTA NG KAPITALISTA!

Noong inagurasyon ni P-Noy, sinabi niya "pwede na muling mangarap" sa pamamagitan ng "tuwid na daan" ng kanyang administrasyon. Pero makalipas ang sampung buwan, kabaligtaran ang ginagawa niya.

Deklarasyon ng gera sa manggagawang Pilipino ang order ni P-Noy na legal at management prerogative nga ang spin-off sa PAL. Ang sabwatan nina P-Noy at Lucio Tan ay magtatanggal sa 2,600 na manggagawa sa PAL.

Ang desisyong ito ni P-Noy ay nagbigay ng lisensya sa lahat ng kapitalista na magtanggal ng manggagawa nang walang due process of law. Kahit mabuti kang manggagawa at walang kaso, kapag naisipan ng management na tanggalin ka, pwede na. Iyan ang bisa ng desisyon ni P-Noy. Tahasang nilabag ni P-Noy ang Saligang Batas na naggagarantiya sa karapatan sa seguridad sa trabaho.

Ito ang patunay na hindi tayong manggagawa ang boss ni P-Noy kundi si Lucio Tan at iba pang kapitalista. Ito ang patunay na ang uring kapitalista ang uring kinakatawan ng rehimeng Aquino.

Paso na ang moratorium na ibinigay ni P-Noy sa demolisyon ng bahay ng maralita. Kabi-kabila na ang demolisyon sa pamamagitan ng pagsunog sa mga komunidad ng maralitang manggagawa. Ang mga lupang gubyerno sa Quezon City na tinitirikan ng mga bahay ng maralitang manggagawa na ibinenta kina Lucio Tan, Augusto Ayala Zobel at iba pang mga lupa sa Metro Manila na binili ng mga kapitalista para sa ekspansyon ng kanilang naglalakihang negosyo ay sinusunog para mabilis at matipid na mapaalis ang mga nakatira. Wala silang pakialam kung saan titira ang mga makakaligtas sa sunog. Wala silang pakialam kung saan kukuha ng ikabubuhay ang mga nasunugan.

Ito ang patunay na hindi tayong mga maralita ang boss ni P-Noy kundi ang mga mayayamang gaya nina Henry Sy, Lucio Tan at Augusto Ayala Zobel.

Ang Philippines Development Plan (PDP) na nakabatay sa Public Private Partnership (PPP) ay kopya lamang sa programa ng nagdaang gubyerno na makakapitalista at makadayuhan - liberalisasyon ng kalakalan, deregulasyon ng merkado, pribatisasyon ng ari-ariang publiko at pleksibilisasyon ng paggawa na magpapalala ng kontraktwalisasyon na mag-aalis sa karapatang maregular sa trabaho, makapagtayo ng unyon at CBA at laganap na pagbaba ng sweldo. Wala na rin kontrol sa presyo ng mga batayang pangangailangan sa pamilihan dahil sa deregulasyon ng merkado.

Walang puknat ang pagtaas ng presyo ng mga bilihin. Maya't maya ang pagtaas ng presyo ng petrolyo. Mula Enero hanggang kasalukuyan, tumaas ang gasolina ng P13.50 per liter, ang krudo P12.50 per liter, at ang LPG ay P15.45 per kilo. Sumabay na rin ang bayarin sa serbisyo tulad ng tubig at kuryente maging ang pamasahe sa bus, taxi, jeep at toll fee at susunod na ang MRT at LRT.

Hinahayaan na lang ni P-Noy ang pagtaas ng presyo ng mga bilihin at petrolyo. Nagsisilbi pang tagapagtanggol ng mga dambuhalang kumpanya ng langis ang kanyang hepe sa Dept. of Energy.

Ito ang patunay na hindi tayong mamamayang Pilipino ang boss ni P-Noy kundi ang mga dambuhalang kapitalistang dayuhan.

Noong taong 2010, ayon mismo sa gubyerno, ang isang pamilya na may limang myembro ay nangangailangan ng P983.00 kada araw para lamang mabuhay. Ngayon, tinatayang aabutin na ito ng mahigit P1,000.00 kada araw. Subalit ang kasalukuyang sweldo ay nakapako na sa P404.00 kada araw sa NCR at mas mababa pa sa ibang rehiyon. Malayong-malayo para mabuhay ng disente ang manggagawa. Kumonti ang mabibili ng piso. Ayon din sa gubyerno, noong taong 2000, ang piso ay P1.00. Ngunit ngayong 2011, ang piso ay nagkakahalaga na lamang ng P0.60 sentimos.

Habang kapos ang sweldo ng mga manggagawa at bagsak ang kakayahang bumili nito, lumalangoy naman sa dagat ng tubo (profit) ang mga kapitalistang boss ni P-Noy. Ayon sa Forbes Magazine, ang top 1,000 corporation sa ating bansa ay lumobo ang tubo mula P116.4 bilyon noong 2001 tungo sa P416.7 bilyon noong 2008. Nagkamal ng malaking tubo ang uring kapitalista sa paghuthot nito sa lakas-paggawa ng manggagawang Pilipino.

Ngayong Mayo Uno, nagtatalo-talo pa ang mga boss ni P-Noy kasama ang Malakanyang kung magkano ang ibibigay na mumo o mismis sa nagpapakahirap nating manggagawa para sila magkamal ng super-yaman. Wala sa kanilang usapan kung paano mabibigyan ng sweldong makabubuhay ng pamilya ang manggagawang Pilipino ayon sa nakasulat sa Saligang Batas ng Pilipinas.

Muli, ito ang patunay na ang boss ni P-Noy ay hindi tayo kundi ang mga kapitalistang kauri niya.

Bola lang ang sinabi noon ni P-Noy na "pwede na muling mangarap". Isa itong mumurahing gimik sa halalan. Kahit hindi sabihin ni P-Noy, ang bawat isa sa atin ay may pangarap - disente't regular na trabaho, sapat na sweldo, disenteng tahanan, mapag-aral ang mga anak, may gagastusin sa oras na magkasakit at konting ipon kapag nagretiro na hindi umaasa sa limos ng gubyerno. Simpleng pangarap na imposibleng mangyari sa maka-kapitalistang administrasyon ni P-Noy.

Dahil sa mga patakaran at ginagawa ni P-Noy, ang ating simpleng pangarap ay mauuwi sa bangungot. Sapagkat ang mga akto at patakaran ni P-Noy ay ang tuwid na daan patungong impyerno.

Kamanggagawa at kababayan, iwaksi na ang ilusyong ang gubyernong maka-kapitalista ay kusang magbibigay ng ginhawa sa atin. Namnamin nating mabuti ang katotohanan na ang interes ng manggagawa ay salungat sa interes ng kapitalista. Ang pagbaba ng sweldo ay paglaki ng tubo ng kapitalista. Ang pagbaba ng badyet sa serbisyo sosyal ay paglaki ng pera at tubo para sa kapitalista. Ang pagbibigay ng lupang matitirahan ng maralita ay kabawasan sa ekspansyon ng negosyo at tubo ng kapitalista, ang pagtaas ng presyo at buwis ay pagbawi sa kakarampot na kinita ng manggagawa at paglaki ng tubo ng mga kapitalista. Ang sistemang kapitalismo ay walang puso. Hangad lang nito ang papalaki at papalaking tubo. Hindi para sa kabutihan ng manggagawa at mamamayan. At ang tagapagpatupad nito ay ang pangulo ng bansa.

Hanggang kailan tayo magtitiis sa ganitong papalalang kalagayan?

Tayo mismo anhg makapagbabago sa ating abang kalagayan, wala nang iba. Sa unang Mayo Uno ng rehimeng Aquino, salubungin natin siya ng malaki at pambansang kilos protesta. Kumilos tayo para sa pagbabago, para sa ating pangarap. Hindi natin papayagan ang ganitong kalagayan at hindi tayo dapat mag-ilusyon na kusang ipagkakaloob ang ating nga kahilingan. Kailangan nating kumilos, lumaban, palawakin ang pagkakaisa at paigtingin ang mga pakikibaka.

Halina't sama-sama nating gawing realidad ang ating mga pangarap.

BMP - PLM - PMT - SUPER - MELF - KPML - ZOTO

AMA - MP - MMVA - PK - KALAYAAN - SANLAKAS

Memo para sa Mayo Uno

2011-03-30T05:48:00.000-07:00

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Para sa: Lahat ng Unyon, Organisasyon, Asosasyon at Indibidwal na Kasapi

Hinggil sa: Kampanyang Mayo Uno 2011

Mula sa: Komiteng Tagapagpaganap

Petsa: Marso 29, 2011

Gugunitain natin ngayong 2011 ang Mayo Uno (Pandaigdigang Araw ng Paggawa) sa gitna ng papatinding krisis ng sistemang kapital ng mundo at mga papet na rehimen nito. Ang pumutok na Global Financial Crisis (GFC) noong 2008 ay hindi pa nakakabangon. Wala pang nakikitang solusyon ang mga kapitalista ng mundo. Umiiral ito hanggang sa kasalukuyan at papalala pa.

Mula Enero 2011, wala pa sa tatlong buwan ang lumipas ay walong (8) ulit nang tumaas ang presyo ng langis o mga produktong petrolyo. Sa kasalukuyan ay P56.00 per liter na ang gasolina at P46.00 naman per liter ang krudo. Ayon sa American Investment Bank Merrill Lynch, “global oil prices surging to $144 per barrel based on the Brent crude benchmark in the next three month given the political unrest in the Middle East and North Africa”.

Ibig sabihin, palala pa ang krisis at patuloy na tataas ang presyo ng mga bilihin, bayarin sa serbisyo at pagdami ng walang trabaho ng masang Pilipino at manggagawa ng mundo sa kabuuan.

Katunayan, sa nakalipas na dalawang linggo hanggang sa kasalukuyan ay tumaas na ang lahat ng mga produktong petrolyo, gasolina - P5.00 per liter ang itinaas, krudo - P4.00 per liter, kerosene - P3.00 per liter, LPG - P1.00 per kg. Ang presyo ng pagkain, bigas, karne, delata, bawang, sibuyas, gulay at iba pa ay tumaas na ng halos 29.2%. Tumaas na rin ang bayarin sa serbisyo sa kuryente at tubig, P1.00 dagdag-pamasahe sa jeep at bus, P10.00 plug down naman sa taxi.

Ang usapin ng paglikas ng ating mga kababayang OFW sa Libya, Japan at iba pa na umaabot sa 1.5 milyong OFW ang dapat na kagyat na mailikas ay hindi mailikas. Ang iba naman ay nagpasya na lang manatili sa mga lugar na iyon kahit na mapanganib dahil sa pananaw na matatapos din naman ang kaguluhan at gutom din naman ang sasapitin nila sa Pilipinas kapag umuwi sila dahil sa kawalan ng matatag na empleyo at kabuhayan sa ating bansa. Walang trabahong mapapauokan sakaling umuwi sila ng bansa. Mismong galing ito sa bibig ni DFA Secretary Albert Del Rosario.

Ang kalamidad na tumama sa Japan at nagaganap na pag-aaklas ng mamamayan sa Middle East at North Africa ay nagdudulot ng epekto sa ating ekonomiya at empleyo. Dahil sa pag-uwian ng ating mga OFW liliit ang remittance (Tax) na papasok sa gobyerno at darami ang walang trabaho. Dagdag pa ang napipintong tanggalan sa Calabarzon Area ng mga Japanese Company. Katunayan, halos 100 Japanese firms na ang naghain ng notice for retrenchment sa DOLE-1V-A-Calabarzon.

Kampanyang Mayo Uno

Sa ganitong kalagayan at konteksto natin gugunitain ang nalalapit na Pandaigdigang Araw ng Paggawa. Ilantad natin sa okasyong ito ang tuluy-tuloy na pananalasa ng krisis na likha mismo ng mga kapitalista at paglilinaw sa kahalagahan ng pagbabago at sosyalismo bilang natatanging solusyon sa krisis ng kapitalismo. Kasabay na ilantad ang patakarang kontra manggagawa at maralita ng rehimeng P-Noy at gamitin ito sa pag-oorganisa at pagpapakilos sa malawak na masa ng sambayanan.

Ang Medium Term Development Plan (MTDP) ni P-noy na nakaangkla sa Public Private Partnership Program (PPPP) ay pagpapatuloy lamang sa patakarang Liberalisasyon, Deregulasyon, Pribatisasyon at Labor Flexibility na nagresulta ng kawalan ng kontrol sa presyo sa pamilihan, paglaganap ng iskemang kontraktwalisasyon sa paggawa na naghubad sa batayang karapatan ng mga manggagawa na maregular sa trabaho, magkaroon ng unyon at CBA, tumaas ang sweldo at magkaroon ng maayos at ligtas na paninirahan.

Ang Order ni P-Noy sa isyu ng PALEA (Affirmation sa Order ni DOLE Secretary Baldoz) na legal ang management prerogative na tanggalin sa trabaho ang 2,600 manggagawa ng PAL at pagsang-ayon na isailalim ang mga ito sa contractual employees ay malinaw na pagwasak sa konstitusyunal na karapatan nating mga manggagawa sa Security of Tenure at ito’y masaker sa ating mga unyon at CBA.

Ang ating mga Kahilingan at Panawagan:

1. Trabahong regular at sahod na makakabuhay ng pamilya. Tax Exemption sa mga manggagawang sumasahod ng P956.00/day pababa.

2. Unemployment Insurance at Mandatory Trust Fund sa Retirement Benefit ng mga manggagawang tumagal na ng isang (1) taon sa empleyo.

3. Subsidyo/Discount sa presyo ng pagkain at mga bayarin sa: Housing Monthly Amortization, Hospitalization, Matrikula, Electric at Water monthly bills

4. Freeze Price: sa presyo ng mga produktong petrolyo at pagkain sa dating presyo nito bago ang kaguluhan sa Middle East at North Africa, at dagdag na parusa sa mga lumalabag sa price control.

5. Tanggalin ang VAT sa produktong petrolyo. Makakatipid ang mga tsuper dito ng halagang P6.00 sa bawat litro ng krudo o gasoline.

6. Ibasura ang oil deregulation law. Para makaalis sa pagkatali ang ating gobyerno sa pagbili ng langis.

Ang mga problema at kahilingan nating ito ay naihapag na natin sa unang araw, SONA at ika-100 araw ng panunungkulan ni P-Noy. Ngunit hanggang sa ngayon ay walang nagawa maliban sa pag-antala sa mga demolisyon sa maralita at tanggalan sa mga manggagawa ng PAL.

Ang ating Tungkulin: Sampung libong (10,000) Mobilisasyon ngayong Mayo Uno sa buong bansa!

Tapos na ang Moratorium sa Demolisyon. May order na rin si P-Noy sa isyu ng PAL. Ibig sabihin tuloy ulit ang mga demolisyon kahit walang tiyak na maayos at ligtas na relokasyon sa mga kapatid nating maralita. Tuloy ang tanggalan sa 2,600 manggagawa at kontraktwalisasyon hindi lamang sa mga manggagawa ng PAL kundi sa buong bansa.

Malinaw na hindi na tayo dapat pang mag-ilusyon sa administrasyon ni P-Noy na pakikinggan at ipagkakaloob ng kusa ang ating mga kahilingan. Kailangan na nating kumilos, palawakin ang pagkakaisa at paigtingin ang ating mga pakikibaka, upang obligahing pakinggan ang sigaw at karaingan ng mga manggagawa at maralita.

Sa unang Mayo Uno ng administrasyon ni P-Noy, isang pambansa at malakihang kilos protesta ang ilulunsad natin, na siyang maghuhudyat ng kabiguan ng mga manggagawa at masang Pilipino sa mga pangakong pagbabago ni P-Noy at tatapos sa natitira pang mga ilusyon. Si Lucio Tan at mga kapitalista ang Boss ni P-Noy, hindi ang masang Pilipino. Sistema at interes ng mga kapitalista ang pinoprotektahan ni P-Noy, hindi ang kagalingan at interes ng masang Pilipino.

Mga Kasama, kasabay nito’y salubungin natin ang matagumpay na paglulunsad (Launching) ng Atty. Hermon and Filemon “Ka Popoy” Lagman Workers’ Foundation ngayong Mayo Uno ng isang pambansa at malakihang pagtitipon na maglalantad sa malalim na krisis ng kapitalismo at mga elitistang Estado nito. Na ang nagaganap na pag-aalsa sa Middle East at North Africa ay di malayong maganap sa ating bansa kung ipagpapatuloy ni P-Noy ang mga patakarang Anti-Labor at Anti-Poor ng kanyang administrasyon.

Demokrasya ng Masa hindi ng Elitista!

2011-02-25T16:16:00.000-08:00

Demokrasya ng Masa hindi ng Elitista!

February 25, 1986 ng pumutok ang tinatawag na rebolusyon sa Edsa o Edsa people power revolution na nagbagsak sa 14 na taong diktadurang Marcos na pinasiklab ng asasinasyon kay Ninoy Aquino noong Agosto 21, 1983. Bumuhos ang protesta ng mamamayan sa lansangan laban sa korap at diktador na si Marcos at kanyang mga kroni.

Naobligang magpatawag ng eleksyon si Marcos. Dinaya at minaniobra ni Marcos ang eleksyon. Nagtangkang magkudeta ng isang seksyon ng militar na pinamumunuan ng RAM na nabisto. Nananawagan ng people power sa Edsa si Cardinal Sin at mga pulitiko. Dinagsa ang Edsa ng mamamayan.

Naluklok sa poder si Ms. Corazon Cojuangco Aquino, ang biyuda ni Ninoy Aquino, na mahigpit na kalaban ni Marcos. Nagpatawang isang constitutional comission (CONCOM) para baguhin ang konstitusyong Marcos na nagresulta ng 1987 people power constitution. Nagkaroon ng demokratikong espasyo ang mamamayan.

Ibinalik ang mga kinumpiskang kayamanan at ari-arian ng mga malalaking kapitalistang tulad ng pamilyang Lopez na nagmamay-ari ng ABS-CBN at Meralco. Nakabalik sa pwesto ang mga naghaharing uri. Naibalik ng Edsa ang demokrasya para sa iilan at hindi para sa maraming mamamayan. Ito ang tagumpay ng Edsa people power.

Makalipas ang 25 taon matapos ang Edsa 1, mayroon bang nagbago sa buhay ng Pilipino?

Wala pa ring pagbabago sa masa. Pahirap ng pahirap ang kalagayan ng masang manggagawa at ng mga nagtatrabahong mamamayan sa bansa. Kung tutuusin mas mabuti pa ang kalagayang pang-ekonomiko ng mamamayan noong panahon ni Marcos kahit pa man walang pagtamasa ng mga karapatan at kalayaan.

Sa pagkaluklok ni Pnoy, anak ni Cory, nangangako siya ng tuwid na daan, ng isang matinong gobyerno, pag-unlad ng kabuhayan at pagkapawi ng kahirapan. Ngunit 8 buwan na siya sa pwesto bilang pangulo ng bansa, pero lalo lamang dumami ang mahihirap at nagugutom na Pilipino. Ayon sa SWS, 3.4 milyong pamilya ang nakaranas ng gutom sa nakalipas na buwan. Mas mataas ito kumpara sa nakaraang average sa nakaraang 12 taon.

Kasabay ng pagdami ng nagugutom at naghihirap ay ang pagtaas ng presyo ng pangunahing bilihin,pamasahe, toll fees,produktong langis at serbisyo at kakulangan sa trabaho.

Sa kasalukuyang takbo ng gobyernong Pnoy, walang maasahan ang masa na pagunlad ng buhay. Ang kasalukuyang nakikinabang sa mga patakaran ni Pnoy ay ang mga kapitalista at mga hasendero at ang mga mahihirap, ang mga mangggagawa at magsasaka, ay lalong naghihirap.

Ang mga manggagawa ay patuloy na nahihirapang pagkasyahin ang napakababang sahod, patuloy na kinukubabawan ng salot na kontraktwalisasyon, pagwasak sa mga unyon at kawalan ng trabaho.

Ang lumalaking bilang ng mamamayan, ang maralita sa lunsod at kanayunan, ay dumaranas ng ibayong kahirapan dahil sa kakapusan ng kabuhayan, serbisyo publiko at matitirahan.

Bakit patuloy ang paghihirap ng masa?

Patuloy ang paglala ng kahirapan dahil na rin sa patakarang pang-ekonomiya at pampulitika ng mga nakaraan at kasalukuyang gobyerno. Ang kalakhan ng pondo ng gobyerno, mahigit 50% ng badyet, ay awtomatikong ibinabayad sa pagkakautang ng gobyerno sa ibang bansa imbes na gamitin sa mga proyekto para sa pagpapaunlad ng agrikultura at industriya at serbisyo publiko.

Ekonomiya na nakasandig sa ibang bansa

Nakasandig ang bansang Pilipinas sa panlabas na palengke at hindi sa lokal na pamilihan. Ang pinapaboran ay ang mga dayuhang negosyo hindi ang mga Pilipino. Hindi makatayo sa sariling paa ang ekonomiya ng bansang Pilipinas. Ang mga dayuhang negosyo, ang mga trans-national at multi-national corporations, ay inilalalabas papunta sa kanilang bansa ang kinita sa Pilipinas at hindi nakakaikot sa lokal na ekonomiya ang nalilikhang yaman ng mamamayan para sa pagsigla ng kabuhayan at pag-unlad. Nakasuso ang ekonomiya ng bansa sa globalisadong ekonomiya at dito pangunahing umaasa at hindi sa panloob na pagpapaunlad.

Ang mga mahuhusay na manggagawang Pilipino, sila ang pangunahing export ng Pilipinas sa ibang bansa, ang kumikita ng $20 bilyong dolyar taon-taon, at pinapadala sa kanilang pamilya, ang bumubuhay sa ekonomiya ng Pilipinas pero ang pangunahing nakikinabang ay ang mga malalaking negosyante.

Umuunlad, nadadagdagan ang yaman ng mga kapitalista at mga hasendero, pero hindi ang mga manggagawa, mga magsasaka at ordinaryong mamamayan, na nakakaranas ng gutom, nakatira sa mga barung-barong at sa ilalim ng tulay at parang manok na isang kahig isang tuka ang buhay.

Korapsyon sa pamahalaan

Patuloy ang katiwalian sa gobyerno. Bilyon-bilyong piso ang nawawala at ninanakaw sa kaban ng bayan ng mga opisyales ng gobyerno at militar. Umuunlad ang buhay ng mga pulitiko at mga opisyales ng gobyerno pero hindi ang ordinaryong tao.

Nakakabili ng mamamahalin at magagarang kotse tulad ng Porsche si Pnoy at ang mga mayayaman, pero nagsisiksikan sa LRT/MRT at mga pampublikong sasakyan na itinaas pa ang bayad si Juan dela Cruz at ang mga lumilikha ng yaman ng bansa, ang mga nagtatrabahong mamamayan, ang mga manggagawa sa lunsod at kanayunan, ang mga magsasaka, ang mga propesyunal at iba pang sektor ng bayan.

Kung magpapatuloy ang ganitong kalagayan at di magawa ni Pnoy ang kanyang mga pangako, isang panibagong Edsa ang darating para magkaroon ng tunay na pagbabago sa buhay ng masang Pilipino. Ang mga mamamayan sa Ehipto, Tunisia at iba pang bansa sa Gitnang Silangan ay nag-aalsa at ibinabagsak ang lider ng bansa dahil sa kawalan ng trabaho, mahal na presyo ng mga bilihin, katiwalian sa gobyerno at kawalan ng demokrasya ng masa.

Demokrasya ng Masa Hindi ng Iilan! Panlipunang Pagbabago at Hustisya Ipatupad!

Presyo Ibaba, Sahod Itaas! Trabaho, Pagkain, Pabahay, Serbisyo Publiko!

BMP-MELF-SUPER-PLM-PMT-KPML-ZOTO-PK-SANLAKAS-KALAYAAN-AMA-Makabayan Pilipinas

Pebrero 25, 2011

Mag-People Power Laban sa Bulok na Sistema

2011-02-24T03:57:00.000-08:00

MAG-PEOPLE POWER LABAN

SA BULOK NA SISTEMA!

Lumaganap na ang people power sa iba't ibang bansa. Nakilala na ng masa na kung magsasama-sama lamang silang kikilos ay kaya nilang magpabagsak ng isang pangulo nang mapayapa. Naging halimbawa sa mamamayan ng daigdig ang Edsa 1 Revolution sa Pilipinas (1986) na nagpatalsik kay Marcos. Nasundan ito ng Singing Revolution sa Estonia, Latvia at Lithuania (1988), Velvet Revolution sa Czechoslovakia (1989), Bulldozer Revolution sa Yugoslavia (2000), Edsa 2 Revolution sa Pilipinas (2001), Rose Revolution sa Georgia (2003), Orange Revolution sa Ukraine (2004), Cedar Revolution sa Lebanon (2005), Tulip Revolution sa Kyrgystan (2005), Jasmine Revolution sa Tunisia (2011), at Day of Anger Revolution sa Egypt (2011).

Ngunit may mga pagkatalo rin, tulad ng 8888 Uprising sa Burma (1988), Tiananmen Students Protest sa Tsina (1989), Edsa 3 Urban Poor Revolution sa Pilipinas (2001), at Saffron Revolution sa Burma (2007).

Nagtagumpay ang mga mamamayan na mapatalsik ang kani-kanilang pangulo, ngunit karamihan sa kanila, inagaw pa rin ng naghaharing uri ang pamumuno. Dahil lahat ng ito’y pag-aalsa ng mamamayan, hindi pag-aalsa ng isang uri laban sa katunggaliang uri, hindi pag-aalsa ng uring manggagawa laban sa burgesya. Walang kapangyarihan ang masa. Wala ang uring manggagawang namumuno para sa pagbabago ng sistema. Dahil hindi lang relyebo ng pangulo ang kasagutan.

Sa ngayon, matapos mapatalsik ng mamamayan ng Egypt ang kanilang pangulo, pumutok na rin ang pag-aalsa ng mga mamamayan sa mga bansang Bahrain, Yemen at Libya. Nanalo nga ang mamamayan ng Egypt na mapatalsik ang pangulo nilang si Mubarak, ngunit dahil walang namumunong grupo o partido na gumagabay sa pag-aalsa, napunta sa kamay ng militar ang kapangyarihan, imbes na sa kamay ng mamamayang nagsakripisyo para mabago ang pamahalaan.

Ano ang kulang? Bakit sa Pilipinas na tatlong beses nang nag-Edsa, wala pa ring naramdamang pagbabago, kaya nanlalamig na ang karamihan sa people power? Naganap ang Edsa 1 at 2, napatalsik ang pangulo ngunit napalitan lang ng kauri nilang elitista. Si Marcos ay napalitan ni Cory. Si Erap ay napalitan ni Gloria. Walang lider-manggagawa, walang lider-maralita, walang lider-kababaihan, walang lider-magsasakang napunta sa poder. Wala ang isyu ng masa, wala ang isyu ng kahirapan, wala ang isyu ng trabaho, wala ang isyu ng pabahay, wala ang isyu ng salot na kontraktwalisasyon. Hindi umangat ang pakikibaka ng sambayanan sa tunggalian ng uri sa lipunan.

Dahil hindi sapat na ang layunin lang ng people power ay ang pagpapalit ng pangulo. Dapat itong itaas sa pagbabago ng sistema. Hindi sapat na demokrasya lang ang kasagutan. Dapat ipakita na may tunggalian ng uri sa lipunan, at ang pagpawi sa mga uri ang siyang kasagutan. Dapat ipakitang ang mga manggagawa’y hindi lang tahimik na masang nagtatrabaho, kundi isang malakas at pangunahing pwersa sa pagbabago.

Ano ang dapat gawin? Dalhin natin sa masa ang isyu ng kahirapan bilang pangunahing panawagan sa people power. Ipakita natin sa masa ang tunggalian ng uri. Ikampanya natin sa lahat ng pabrika’t komunidad, sa lahat ng lungsod at kanayunan, sa mga pahayagan, radio at telebisyon, sa internet, ang pagkasalot ng kapitalismo sa buhay ng mamamayan. Pag-aralan natin ang lipunan at iangat ang kamalayan ng masa tungo sa pagwawakas sa kapitalistang sistemang dahilan ng kanilang pagdurusa’t kahirapan.

Paputukin natin ang isyu ng pabahay, tulad ng ginawang pagkubkob ng mga maralitang lungsod sa Libya sa mga pabahay ng kanilang gobyerno nitong Enero 2011. Paputukin natin ang isyu ng kontraktwalisasyon bilang panawagan sa people power na pangungunahan ng uring manggagawa. Paputukin natin ang iba pang makauring isyu na maaaring magpabagsak sa mga elitista sa lipunan.

Panahon na para manawagan ng people power laban sa bulok na sistema, laban sa kapitalismo. Dapat mag-people power ang uring api laban sa uring mapagsamantala’t naghahari-harian sa lipunan!

Uring manggagawa, magkaisa! Ipakita ang inyong mapagpalayang papel para sa pagbabago ng lipunan! Mag-people power laban sa bulok na sistema!

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) * Partido Lakas ng Masa (PLM) * Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML) * Pagkakaisa ng Manggagawa sa Trasportasyon (PMT) * Aniban ng Manggagawa sa Agrikultura * Makabayan-Pilipinas* Sanlakas * Kalayaan! * Zone One Tondo Organization (ZOTO) * Piglas-Kabataan (PK) * Metro Manila Vendors Alliance (MMVA)

Letters to the Editor - Re: Nursing board exam

2011-02-23T05:10:00.000-08:00

February 23, 2011

Letters to the Editor

The latest results of the Nursing board examination with a dismal 35% national passing rate is already an alarming trend. For the past decade, a remarkable decrease of more than 20% compared to the 1998 performance record of 55.8% passers of the total number of takers in the nursing profession.

While we are bothered by the downward trend of board passers, we must equally treat the many nursing graduates who failed as a matter of grave concern. We are not talking of a few thousands of nursing graduates but we are referring to the 5 digit numbers of supposed to be registered nurses that flunked the exams yearly.

In the December 2010 board results alone, 29,000 nurses passed the examinations comprising around 35% of the total 72,000 nursing graduates who took the licensure test. We should pay more attention to the 65 % or an equivalent of 43,000 graduates that did not pass the examinations. In concrete terms, the Nursing licensure Examinations is being held twice every year with an average of nearly a hundred thousand board examinees per examinations given every month of June and December.

For the 2010 record of nursing board examinees, the non-passers are estimated to be 90,000 and the passers at around 60,000. If the trend has been going on for the last five years, we are talking of 300,000 board passers and 450,000 non-registered nurses.

Because of these numbers, the profession became vulnerable of many injustices. Sad to say, the institutions, agencies and even the government do not see them as a tool for real primary health care in the country but willing victims for greed and profits. The nursing profession is being reduced as a mere commodity, a good source of human resource demand in the international market strengthening the government’s labor export oriented policy.

In 2008, the issue of forced volunteerism among licensed nurses, the worst form of contractualization surfaced and was effectively exposed by some concerned nursing organizations and government personalities. Apparently, the government action of halting the illegal scheme only worked for sometime and did not last long. Last year, the issue again resurfaced and this time around, the DOH (Department of Health) reportedly issued a memo circular prohibiting the illegal practice of forced volunteerism.

Our registered Filipino nurses are graduates of four year course, Bachelor of Science in Nursing which includes 2,346 hours of related learning experience in its curriculum equivalent of 293 hospital OJT (On the Job Training) days. The very fact that they have passed the board examinations they are equally competent as those belonging to other professions including some allied health professionals. Their tedious training entitles them to be hired as a proven health specialist and need not be relegated as a volunteer.

We will not be surprised if in the near future we can hear same old stories of injustices among our beloved Filipino nurses for the government do not offer a comprehensive solution to the problem. The government must be in command and not offer a palliative solution but a comprehensive one that will overhaul the system to achieve real respect and dignity of the nursing profession.

The government must readily address the growing list of non-passers of nursing board examinations. Reviewing the list of incompetent schools and strictly enforced laws regulating them. More so, the government must pursue a genuine health care system that will mobilize our registered nurses for this purpose. The ratio of effecting nursing health care among hospitals in the country is way below the health standards of 1:7, meaning a nurse for every 7 Filipinos in a hospital. Ours is a far cry with a reportedly ratio of 1:100. Utilize these nurses into some of our health agencies, hospitals and health units down to the barangay levels on the basis of giving them rightful jobs and compensation.

As a gesture of the P-noy administration’s sincerity in addressing the problem of the nursing profession, enactment of an executive order stopping the practice of forced volunteerism would be a welcome move.

Teody Navea

Secretary General

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Memo Hinggil sa Paggunita sa ika-25 Anib ng Edsa People Power 1

2011-02-20T19:19:00.000-08:00

Memorandum: Hinggil sa paggunita sa ika-25 taong anibersaryo ng Edsa Peoples Power One.

Mga kasama,

Dalawampu’t limang taon na ang lumipas matapos ang 1986 Peoples Power na nagresulta ng pagbagsak ng pasistang diktadurang pamahalaan ni Marcos at nagluklok kay Ginang Cory Aquino bilang Pangulo ng isang transisyunal na pamahalaan na tinawag na Provisional Rebolutionary Government (PRG). Mag-iisang taon na din ang administrasyon ni Pangulong Noynoy Aquino (P-Noy). Parang kailan lang pero lumilinaw ang mga kaganapan kung paano natin bibigyan ng paghuhusga ang dalawampu’t limang taong lumipas at halos isang taon ni P-Noy sa Palasyo. Kung sa pananaw ng mga Elitista ay tagumpay ang 1986 Peoples Power sa Edsa, sa pananaw ng malawak na masang sambayanang Pilipino ay bigo ang tunay na diwa nito. 25 years + 25 years = 0. Zero sa pananaw ng sambayanan, walang nabago sa kalagayan at buhay ng masa. Kung may nabago man ay ang pagtindi pa ng kahirapan at paglala ng katiwalian sa pamahalaan.

Nariyan pa rin ang laganap na kagutuman sa lunsod at kanayunan, kawalan ng seguridad sa trabaho ng mga manggagawang Pilipino, kawalan ng tiyak at ligtas na tirahan ang mga maralita sa lunsod at kanayunan, kawalan ng lupang masaka ng ating mga magsasaka sa kanayunan, kawalan ng proteksyon sa kababaihan at kabataan, patuloy na pagtaas ng presyo ng mga bilihin at bayarin sa serbisyo at buwis, paglala ng katiwalian sa lahat ng ahensya at istruktura ng ating pamahalaan, kawalan ng sapat na serbisyong panlipunan at inhustisya sa ating pamayanan.

Ang mga inaasahan ng mamamayan sa panunungkulan ni P-Noy ay tila mauuwi sa wala. Mga inaasahang magpapabago sa kanilang kalagayan at hahango sa kahirapan na siyang ipinangalandakan ng bagong administrasyon na ito’y maka-mahirap at lumalandas sa matuwid na daan. Walang duda na ang pinaglilingkuran “Boss” ni P-Noy ay mga Elitista, hindi ang masa ng sambayanan.

Ang patakarang (Private Public Partnership-PPP) ni P-Noy ay tuwirang pagkiling sa malaganap na pagsasapribado ng mga negosyo sa batayang serbisyo ng mamamayan, pagbibigay halaga sa mga namumuhunan sa pamamagitan ng pagsasakatuparan ng magandang klima ng pagnenegosyo at kaakibat na patakarang kaugnay nito.

Hindi maiksi ang halos isang taon na ni P-Noy sa panunungkulan. May mga palatandaan na ang landas na tinatahak ni P-Noy ---Ang landas ng pagpapanatili ng mga elitista sa tuktok ng lipunan. Pagpapanatili sa demokrasya ng iilang elitista, hindi ng demokrasya ng masa ng sambayanan.

Halimbawa nito ang walang pakundangang pagkiling ng administrasyon ni P-Noy sa malaganap na iskemang kontraktwalisasyon sa paggawa at husga nito sa kaso ng PALEA na tanggalin sa regular na empleyo ang 2,600 manggagawa at gawing Contractual Employees sa mga service providers ni Lucio Tan (outsourcing) ang tawag nila dito. Ang pagsuporta ng bagong administrasyon ni P-Noy sa pagtataas ng presyo ng mga pangunahing bilihin, tubig, kuryente at langis. Walang binabagong patakaran si P-Noy, bagkus ipinagpapatuloy lang nito at nagiging tagapagmana sa mga nakaraang administrasyon. Ang kaibahan lang nito ay ang layunin nitong linisin daw ang katiwalian sa gobyerno. Hindi pa natin mahuhusgahan ang magiging kahihinatnan ng krusada niyang ito. Pero ang tanong natin, handa na ba talaga si P-Noy na gibain ang pwersang pundasyon ng sistemang elitista? Ang pundasyon ng kapitalismong sistema? Ikalawa; Itatakwil na ba talaga ni P-Noy ang kanyang pagiging elitista at uring pinagmulan? Ikatlo; Papayag kaya ang mga utak pulburang mga Heneral na basta ma-itsapwera sa kapangyarihan at makulong gaya ni ERAP? Dito tayo may pagdududa sa krusada ni P-Noy.

Pero malabo na itakwil ni P-Noy ang ugaling Elitista. Katunayan kauupo pa lang sa Palasyo agad nang bumili ng Sports Car na Porsche na nagkakahalaga ng P12 milyong piso. Sa kabila na ang mga maralitang mamamayan ay walang makain, nagugutom at walang matirahan. Tampulan ng biruan sa barberya na Weather Weather lang yan sa kalakaran ng mga naging Pangulo ng bansa. Lahat na yata ng naging Pangulo ng bansa ay may Trade Mark ng kaluhuan sa buhay at pagtatampisaw sa karangyaan sa kabila ng nagugutom na malawak na masa ng sambayanan.

Ang nagaganap sa kasalukuyan ay nagpapatunay lamang kung anong klase ng demokrasya mayroon ang ating bansa kung saan ang ipinaiiral ay ang kagustuhan ng iilan at sa kabilang banda walang boses ang masa ng sambayanan na siyang mayorya (80%) ng populasyon. Demokrasya ng elitista ang landas ni P-Noy, hindi demokrasya ng masa. Hangga’t ang umiiral na sistemang ito na siyang gumagabay sa administrasyon ni Pinoy walang duda na lalala pa ang kalagayan ng ating mamamayan. Hindi maaampat ang kahirapan, hindi mapipigilan ang pagtataas ng presyo ng mga pangunahing bilihin at bayarin sa mga batayang serbisyo, walang mahihitang katarungan sa lahat ng mga inhustisya sa mamamayang Pilipino.

Huwag na tayong mangiming ilantad natin ito sa bagong administrasyon. Ipamukha natin ito lalo na’t may bonggang paggunita ito sa darating na Pebrero 25. Kabalintunaan na ipagdiwang ng ating gobyerno ang diwa ng EDSA na siyang nagbigay daan ng demokrasya ng masa. Kaipokrituhan ng gobyernong ito ang tagumpay ng “masa” na siya mismo ay nagpapairal ng demokrasya ng iilan at ilitista.

Narito ang ating papel na igiya ang masa sa ganitong tunay na kulay ng administrasyon ni Noynoy Aquino na walang saysay ang kanyang islogan na walang mahirap kung walang kurap. Ang islogang ito ay magiging tumpak lang kung may totoong demokrasya ang masa at ang mga kaaakibat na patakaran ng gobyerno ay naglilingkod sa interes at kagalingan ng mamamayan. Ang korapsyon ay kaakibat na katangian ng bulok na sistema ng kapitalismo na siyang may kinalalaman sa patuloy na pagkasadlak ng mamamayan sa kahirapan.

Kung kaya’t importante na bigyang pansin ang darating na selebrasyon ng Pebrero 25. Ilantad ang tunay na pinaiiral na demokrasya ng administyrasyon ni Noynoy at itulak ang kanyang gobyerno na harapin ang totoong problema ng masa ng sambayanan, pagkakaloob ng sapat na proteksyon, karapatan at kagalingan sa lahat ng sektor ng ating lipunan ang dapat na adyenda.

Ang mobilisasyon sa Enero 24 at Marso 8.

Mas pinili nating maglunsad ng hiwalay na pagkilos para gunitain ang anibersaryo ng EDSA Uno. Ang ating gobyerno ay magdiriwang ng Pebrero 25 sa mismong EDSA Monument. Tayo ay ganon din pero sa halip na ating sabayan, tayo ay maglulunsad ng pagkilos sa ika-24 ng Pebrero sa EDSA People Power Monument kasama ang FDC (Freedom from Debt Coalition) na siyang pangunahing mag-iisponsor ng malaking pagkilos na ito.

Sa Pebrero 24, magkita-kita tayo ng mula alas otso hanggang alas nwebe ng umaga (8-9am) sa paanan ng MRT Cubao. Magmamartsa tayo mula Cubao patungong EDSA People Power Monument sa ganap ng ikasiyam ng umaga (9:00 am). Bitbit natin ang mga islogang maglalantad sa tunay na katangian ng demokrasyang pinaiiral ng bagong administrasyon at mga isyung may kinalaman sa mga batayang kahilingan ng mamamayang Pilipino.

Sa Marso 8, tayo ay magmamartsa mula Quezon City Hall hanggang Batasan. Sa ganap ng alas-dose ng tanghali (12nn), tayo ay magkikita-kita sa harapan ng opisina ng NHA sa may Elliptical Road, Quezon Memorial Circle. Tutulak tayo ng martsa sa ganap na alas-dos ng hapon.

Tayo ay magluwal ng maraming puwersa sa mga na araw na ito at makiisa tayo sa panawagan. Magtiyak ang lokal ng mga kinatawan at planuhin kung pano magagawa ito. Obligadong detalyehin ng mga pamunuan ng lokal ang delegasyon at partisipasyon sa mga nasabing pagkilos.

Narito ang mga islogan na ating dadalhin:

1. 25 years + 25 years = Zero! Bigo ang tunay na Diwa ng EDSA!

2. Demokrasya ng Masa, Hindi ng elitista!

3. Trabaho, Tirahan, Kabuhayan, Karapatan. IPAGLABAN!

4. Sahod itaas! Presyo ibaba!

5. Regular na Trabaho, Hindi kontraktwal!

6. Karapatan at kagalingan ng kababaihan ipaglaban!

7. Oil deregulation law! Ibasura

8. RH Bill! Isabatas!

9. 25 limang taon ng EDSA, walang napala ang masa!

10. Itaguyod ang tunay na demokrasya ng masa!

11. Pabahay na serbisyo hindi negosyo!

12. Lupang pansakahan para sa magsasaka

Komiteng Tagapagpaganap - BMP

Labor leader: Eton would have caught Ka Popoy's ire

2011-02-07T07:43:00.000-08:00

Labor leader: Eton would have caught Ka Popoy's ire
PATERNO ESMAQUEL II, GMA News
02/06/2011 | 06:44 PM

http://www.gmanews.tv/story/212372/labor-leader-eton-would-have-caught-ka-popoy39s-ire

Marking a decade since his mentor’s death, a labor leader on Sunday said the Eton construction accident, which claimed the lives of 10 workers last month, was an issue the slain Filemon “Ka Popoy" Lagman would not have allowed to pass.

In an interview with GMA News Online, Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) chairperson Leody de Guzman said Lagman would have protested the death of the 10 Eton workers, the likes of whom the latter would have considered as victims of poor safety conditions, low salaries, and contractualization.

“‘’Yung Eton ay totoong mukha ng panggigipit ng mga kapitalista sa mga manggagawa ngayon (The Eton incident looks a lot like capitalists suppressing workers nowadays)," de Guzman said. The labor leader said of Lagman: “Lalabanan niya ‘yan (He would have fought against that)."

De Guzman’s group, also founded by Lagman, joined other militant groups in front of the Eton construction site on Saturday to light 10 candles and offer 10 flowers in memory of the 10 construction workers who on Jan. 27 fell to their deaths.

To mark the 10th anniversary of Lagman’s death, activists on Sunday marched from the Loyola Memorial Park in Marikina to the Bahay ng Alumni in the University of the Philippines, Quezon City — where the labor leader was shot on Feb. 6, 2001.

His sister Nida Lagman-Sevilla, in another interview with GMA News Online, said no suspect has yet been tried since a Quezon City prosecutor junked the murder charges against eight earlier suspects because the complainant — the son of Lagman — as well as other witnesses failed to appear in the preliminary investigation.

Sevilla explained that aside from not receiving summons at that time, their party did not give credence to the investigators’ findings then.

With her brother’s murder unsolved, Sevilla, also an activist, said she finds recourse in seeking justice for the people Lagman fought for — the working class. “Justice na rin ‘yon for him (That is also justice for him)," she said. — VS/MRT, GMA News

BMP Statement on Ka Popoy's 10th death anniversary

2011-02-06T01:15:00.000-08:00

BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (BMP)

PRESS STATEMENT

February 6, 2011

Remembering a Working Class Hero

JUSTICE FOR KA POPOY!

JUSTICE FOR THE WORKING CLASS!

February 6, 2011 marks the 10th death anniversary of our leader and slain comrade Filemon “Ka Popoy” Lagman.

Ten years have passed, but there’s still no justice for Ka Popoy. A working class hero, Ka Popoy was the president of Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) from 1995 until he was killed by assassin's bullets on that fateful day in 2001, nearly two weeks after the Edsa Two revolution. But his assassins can’t kill his ideas. They had wiped out his body but not his legacy. We’re still here to pursue Ka Popoy’s dream – our dream – to emancipate the working class from the bondage of capitalist oppression, corruption, poverty and deceit, a dream of a socialist revolution to be led by the working class.

Our dream, like Ka Popoy’s, will continue to inspire us to work hard with the fire in our hearts, carrying our socialist ideals to pursue what Ka Popoy has dreamed - a society where there are no slaves of capital, a socialist revolution to be led by the proletariat, a classless society, a victory for the working class. Ten years since his death, poverty and injustices still continue to plague our nation, continue to cripple the life of the poor, contractualization is rampant, the system of greed that Ka Popoy wants to get rid of still continue to destroy the honor and dignity of the working class.

Ka Popoy was an embodiment of a great socialist revolutionary, a hero of the proletariat, a leader beloved and feared, a great teacher, a fearless activist, a prolific writer, a great agitator. More than any activist of his generation, Ka Popoy is the most conscious about developing the proletarian line. He thought and wrote about Philippine society and the working class revolution through Marxist-Leninist line; and even criticizes the Stalinist-Maoist line that led to the split in the Communist Party of the Philippines in 1991. A Marxist-Leninist through and through, he viewed the working class as the main force of change instead of the peasants, which Joma Sison advocates. Ka Popoy advocated the working class-led revolution that will emancipate all the toiling masses from the claws of capitalism.

We started this day by a wreath-laying activity at Ka Popoy’s monument at Marikina on 7am, then we proceed at Loyola Memorial Park to visit and pay respect to Ka Popoy. After that, hundreds of workers and urban poor marched from Loyola to UP Bahay ng Alumni, where he was gunned down a decade ago. We ended the program there, but we didn’t end our crusade.

As we commemorate this day, we are renewing our vow to continue Ka Popoy’s fight, to pursue his dream for system change, to carry on the fight until socialist victory will be achieved. We will continue to organize the workers and the poor to fulfil our goal of a socialist system that will emancipate us, most especially the working class, from the onslaught of capitalism, from the bondage of greed. Ka Popoy’s spirit lives on.

Justice for Ka Popoy! Justice for the working class!

KPML Statement on Ka Popoy's 10th Death Anniversary

2011-02-06T01:10:00.000-08:00

KONGRESO NG PAGKAKAISA NG MGA MARALITA NG LUNGSOD (KPML)

PRESS STATEMENT

Pebrero 6, 2011

Sa ika-10 anibersaryo ng kamatayan ni Ka Popoy

HUSTISYA KAY KA POPOY!

HUSTISYA SA MANGGAGAWA’T MARALITA!

Ang isang kapitalista, lalo na yaong nagpahirap sa mga manggagawa, pag namatay ay tulad lamang ng gaan ng isang kilong bulak. Ngunit ang kamatayan ng isang kasamang matagal na nagsilbi sa uri at sa bayan, at itinuturing na bayani tulad ni Ka Popoy Lagman, ay simbigat ng isang bundok. Hanggang ngayon, isang dekada na ang nakararaan nang siya'y paslangin, nagdurugo pa rin ang puso ng maralita at nanggagalaiti sa galit dahil sa pagpaslang ng estado sa isang magiting na lider ng uri, si Ka Popoy Lagman. Namatay man ang kanyang katawan, ngunit ang kanyang adhikain para sa mga susunod na henerasyon ay mananatili. Nawala man siya ngunit naiwan sa mga lider-maralita ang asim ng kanyang pananalita laban sa mga naghaharing uri at tamis ng kanyang pangungumbinsi sa mga dukha't api.

Marami kaming natutunan kay Ka Popoy. Pangunahin dito ang landas ng uri, ang landas na dapat tahakin ng mga inaapi't pinagsasamantalahan ng sistemang ito, ng ganid na lipunang ito. Natutunan namin na dapat pawiin ang pribadong pagmamay-ari ng mga kasangkapan sa produksyon pagkat ito ang ugat ng ating mga pagdurusa't kahirapan. Natutunan namin na may kapalit pa ang sistemang kapitalismong patuloy na yumuyurak sa ating dangal at lumulupig sa ating pagkatao. Natutunan naming dapat ipaglaban ang sosyalismo! Tangan ang gabay ng Marxismo-Leninismo, patuloy kaming magmumulat at makikibaka para sa katarungan, kalayaan at sosyalismo!

Sampung taon na mula nang siya'y paslangin, ngunit ang mga pumaslang sa kanya'y di pa nadadala sa pedestal ng katarungan! Ngayong Pebrero 6 habang ginugunita natin ang ika-10 anibersaryo ng kamatayan ng ating dakilang lider na si Ka Popoy Lagman ay muling nating isumpa na patuloy tayong kikilos para sa pagbabago ng lipunan, at itutuloy natin ang laban ni Ka Popoy, isang magiting na lider, matapang na kasama, at magaling na guro ng uring manggagawa. Walang bibitiw sa laban. Ipapanalo natin ang adhikain ng maralita’t uring manggagawa para sa pagbabago hanggang sa pagtatayo ng sistemang sosyalismo.

Kaya kaming mga maralita sa Kongreso ng Pagkakaisa ng mga Maralita ng Lungsod (KPML), kasama ang Zone One Tondo Organization (ZOTO) at Piglas-Kabataan (PK), ay mahigpit na nakikiisa sa lahat ng manggagawang nakikibaka upang palitan ang kapitalista't elitistang sistema. Ipakita natin sa buong sambayanan na sa paggunita natin sa ating dakilang lider, tayo'y kapitbisig na nagkakaisa laban sa bulok na sistema, sama-sama nating papatirin ang tanikala ng kahirapan at pagsasamantala, at handa nating itayo ang isang lipunang sosyalismo!

Ituloy ang laban ni Ka Popoy Lagman! Halina’t kumilos para sa tagumpay ng sosyalismo!

Hustisya kay Ka Popoy! Hustisya sa Manggagawa't Maralita!

Kamalayan Alumni statement on Ka Popoy's 10th death anniversary

2011-02-06T01:00:00.000-08:00

KAMALAYAN ALUMNI

Statement

February 6, 2011

JUSTICE FOR KA POPOY! LET'S CONTINUE HIS DREAM!

ONWARD TO SOCIALIST VICTORY!

The dead cannot cry out for justice; it is a duty of the living to do so for them.

- Lois McMaster Bujold, Diplomatic Immunity, 2002

For us alumni of KAMALAYAN youth organization, we wish for a new system where there will be liberty, equality and fraternity, just like the slogan in the French Revolution. We organize ourselves and join our hands to live an activist life with a dream of a socialist system that will emancipate us, most especially the working class, from the bondage of poverty. We dream what our leader Ka Popoy Lagman has dreamed - a society where there are no slaves of capital.

Some says that Kamalayan died a couple of years ago, but we have proven to those who "killed" this organization that we are still alive. That we continue to live with our socialist aim intact. That we are capable of doing something to continue the revolution waged by Ka Popoy - a socialist revolution with the working class as the main force, a socialist revolution with Marxism-Leninism as our guide. Kamalayan will restore itself as one of the main socialist youth organization in the country, with the honor and dignity as an activist organization. Kamalayan Alumni will continue to organize and guide youth and students, most especially the sons and daughters of the working class, to pursue our socialist aim.

In 1993, the League of Filipino Students - National Capital Region (LFS-NCR) chapter broke away from LFS-National and formed the KAMALAYAN (Kalipunan ng Malayang Kabataan). KAMALAYAN was conceived on November 30, 1993. Kamalayan was born together with different mass organizations who declared their autonomy from their national leadership, when the leading mass movements in the country were marred by debates and disputes in the early '90s. Throughout its actions and activities, KAMALAYAN adopted the Marxist-Leninist ideology, and debunked its former national democratic ideas and its Stalinist-Maoist venom. They broke away from their national democratic groupings to get rid of their Sisonite heritage. From Kalipunan ng Malayang Kabataan as our acronym in 1993 to Kalipunan ng mga Anak ng Manggagawa, the KAMALAYAN, together with our sister organization, the National Federation of Student Councils (NFSC), pursue and organized students from different schools, to enlighten them that the system of greed can be abolished and a new system is possible. Ka Popoy Lagman as one of the leaders of the working class group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) earnestly supported Kamalayan in its ideological direction.

In this commemoration of Ka Popoy's 10th death anniversary, we wish that Ka Popoy's legacy will continue to fire our hearts and mind to achieve our socialist aim. We also wish that Ka Popoy's assassins be brought to justice. We will continue pursuing his dream - our dream - for a socialist revolution until the old system of capitalism, corruption, egotism, elitism, false honor, love of money, vanity, insolence, tyranny, intrigue, miserable life, and poverty will vanish in the face of the earth. We will fight with passion, with Marxism-Leninism as our guidance, with the working class as our main force, with our socialist vision as our guide to action.

Continuing Ka Popoy's dream until socialist victory is achieved is one of the greatest gift that we can give this nation, the working class, the children of today and the next generation. Kamalayan, alive as it was, will continue working and fighting to achieve socialist victory, a victory of the working class, a victory that will not end our revolution, but will theoretically continue to its next step, the transition from capitalism to socialism.

Dignidad ng Narses, Karapatang Pangkalusugan ng Mamamayan

2011-02-05T17:52:00.000-08:00

DIGNIDAD NG NARSES, KARAPATANG

PANGKALUSUGAN NG MAMAMAYAN

Nakakapanindig-balahibo ang paglalahad ng ilang mga registered nurse sa telebisyon, radyo at iba’t-ibang pahayagan sa sinasapit ng libu-libo nilang mga kabaro o kapwa mga rehistradong narses. Ito ay ang talamak na pagpapatupad ng forced volunteerism sa mga hospital pribado man o pampubliko.

Ang forced volunteerism ay isang kalakaran kung saan ang mga propesyunal nating mga narses ay nagbabayad (ng pera) sa mga ospital upang maging volunteer nurse at makapagbigay ng serbisyo alinsunod sa kanilang propesyon sa mga ospital at mga pasyente nito ng libre.

Sa halip na tratuhin na mga empleyado dahil gumagampan sila ng lahat ng mga gawain ng isang regular na narses ay tumatanggi ang mga tagapamahala ng ospital na kilalanin ang obligasyon bilang employer tulad ng tamang suweldo at benipisyo sa tamang trabahong ibinibigay ng mga narses.

Dahil sa kawalan ng employee-employer relation hindi lamang ang kawalan ng sweldo ang problema kungdi ang kawalan din ng proteksyon sa panahong malagay ang mga narses sa iba’t-ibang panganib sa kanilang buhay at kalusugan. Sa mga kaso ng mga banta sa kalusugan mag-isang haharapin ng mga narses ang pagpapabakuna bilang proteksyon at pagbili ng mga kagamitan para pangalagaan ang kanyang kalusugan. Sa panahong sila ay dapuan ng sakit solo nila (o kanilang mga magulang) ang gastusin sa pagpapagamot ng kanilang sarili.

Sakaling maharap sa kasong legal o ma-demanda sa paggampan ng kanilang “sinumpaang tungkulin” bahala ang nars sa sarili na humanap ng sariling manananggol o abogado. Hindi obligasyon ng may-ari o tagapamahala ng ospital ang magbigay proteksyon dahil hindi sila mga empleyado.

Nangyayari ang talamak na kalakarang ito ng forced volunteerism dahil sa paniwalang sa pagtatrabaho bilang volunteer ay mabibigyan sila ng certificate o katibayan ng paglilingkod sa ospital na maari nilang magamit upang makapag-trabaho sa ibang bansa. Siyempre pa ay wala namang bisa ang makukuhang certificate dahil hindi naman certificate of employment ang ibinibigay sa kanila na siyang hinihingi ng mga employer sa ibang bansa.

Itinuturo rin na dahilan ay ang tinatawag na over supply ng mga narses sa bansa kung kaya’t pinag-aagawan ang anumang oportunidad na “makapagtrabaho” makakuha lang ng experience. Sa konserbatibong taya ay nasa 280,000 na ang bilang ng mga walang hanap buhay na narses at madaragdagan pa ito ng humigit-kumulang 42,000 ngayong parating na buwan resulta ng nursing board exam.

Sobra na! Tama na! Wakasan na!

Panahon ng wakasan ang karumal-dumal na gawaing ito ng pagpapatupad ng forced volunteerism sa mga ospital mapa-publiko man o pribado. Hindi katuwiran na dahil sa sobrang dami na ng mga narses ay maari na silang tratuhing mga alipin at aabusuhin. Hindi lamang mga narses ang nagdurusa sa ganitong tiwaling kalakaran. Kung nasalaula na ang dignidad ng kanilang propesyon, kung nayurakan na ang kanilang mga dangal at dignidad – pinagkaitan na rin tayong mga mamamayan ng pagkakataong mapangalagaan ang ating kalusugan.

Kung ipatutupad lamang ng gobyerno ang pamantayang nurses to patient ratio (npr) na 1 is to 7 (isang nars sa bawat pitong pasyente) sa mga pampublikong ospital ay mababawasan o maiibsan ang sinasabing over supply ng mga narses sa bansa. Sa pag-aaral ng isang grupo may mga ospital na ang npr ay 1 is to 100. Isang nars ang nangagalaga sa buhay ng isandaang pasyente, isang nars na sasagupa sa ngit-ngit ng nag-aalburutong isandaang kaanak na hindi matanggap na hindi mapangalagaang mabuti ang kanilang kaanak na pasyente dahil sa dami ng kailangang asikasuhin ng kawawang nars.

Marami sa atin ang naiinis sa mga narses sa mga pampublikong ospital at kadalasang hindi na naghahangad ng medikal na atensyon dahil sa ganitong kalagayan sa mga pampublikong pagamutan. Karaniwan na kung ganun na maraming Pilipino ang namamatay ng hindi man lang nakakakita ng nars gayung may sinasabing may “over supply” ng nars sa bansa.

Nitong mga nagdaang araw ay umingay sa midya ang anunsyo ng Department of Health na ipatigil ang forced volunteerism kasabay ito ng pagtangging nagaganap ang forced volunteerism sa lahat ng klase ng ospital. Nag-alok din ito ng 10,000 trabaho sa lahat ng mga rehistradong narses sa ilalim ng programang RN HEALS na umani rin ng maraming batikos dahil sa kakapusan o limitasyon ng programang ito na tugunan ang problema ng unemployment ng mga narses.

Mga Kababayan, unawain natin na klarong hindi lamang problema ng mga narses ang forced volunteerism. Apektado tayo ng problemang ito ng patakaran ng gobyerno kaugnay ng pondo para sa kalusugan nating mamamayan. Ang pang-aabuso sa mga narses sa mga pribado at pampublikong ospital ay katumbas ng pagbabalewala ng pamahalaan sa karapatan ng mamamayan sa kanyang kalusugan.

Samahan natin ang mga narses na ibangon ang dignidad ng kanilang propesyon, ang maibalik ang dangal nila bilang tao at tamasahin ang karapatang mabigyan tayo ng kaukulang medikal na pangangalaga mula sa mapagkalingang kamay ng isa sa pinakamagagaling na tagapag-aruga sa buong mundo - ang mga Pilipinong narses.

Sumama tayo sa inilulunsad na SIGNATURE CAMPAIGN AGAINST FORCED VOLUNTEERISM sa layuning makakalap na isang milyon o higit pang lagda na ihahatid natin sa Malakanyang o sa ating pangulo Benigno C. Aquino III upang ipag-utos ang kagyat at totohanang pagpapatigil ng forced volunteerism kasabay ng pag-repaso ng mga polisiya ng gobyerno sa naghihingalong patakarang pangkalusugan ng bansa.

FORCED VOLUNTEERISM, ITIGIL!

TAMANG TRABAHO, TAMANG SUWELDO, TAMANG SOLUSYON!

BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (BMP)

February 5, 2011

BMP Memo para sa Pebrero 6

2011-01-31T19:23:00.000-08:00

Para sa: Lahat ng Kasapi, Kaibigan at Kaalyadong Unyon at Asosasyon

Hinggil sa: Araw ng Paggunita sa Kamatayan ni Ka Popoy Lagman – Pebrero 6, 2011

Mula sa: Komiteng Tagapagpaganap

Petsa: Enero 31, 2011

Hamon kay P-Noy: Katarungan para kay Ka Popoy

at sa lahat ng biktima ng inhustisya!

Sa darating na Pebrero 6, 2011, ay araw ng paggunita sa ika-10 anibersaryo ng pagpaslang kay Ka Popoy. Isang dekada na subalit magpahanggang ngayon ay wala pa rin itong kalutasan. Hindi mabilang kung tutuusin ang mga ganitong kaso mula sa panahon ni Marcos hanggang sa panahon ni Gloria Macapagal Arroyo. Si Ka Popoy ang pinakaunang biniktima ng administrasyon ni PGMA, halos isang linggo matapos syang makaupo sa Malakanyang. Ang kamatayan ni Ka Popoy ay nagsilbing hudyat ng tuloy tuloy at di mabilang na “extra judicial killings” sa buong bansa. Mga kasong hindi nabibigyan ng kaukulang kalutasan at hustisya.

Maraming paglabag sa karapatang pantao ang pwede nating mailahad sa ngayon na malinaw na wala pa ring kalutasan. Mga paglabag na kinasangkutan mismo ng mga militar at nasa kapangyarihan sa iba’t ibang panahon tulad ng Mendiola Massacre, pagpaslang kay Rolando Olalia, Masaker sa Hacienda Luisita, Maguindanao Massacre at marami pang iba.

Ngayon, mayroon tayong bagong pamahalaan na nangako ng pagbabago at tuwid na daan para sa masa at katarungan. Ang Komisyon sa Karapatang Pantao sa kasalukuyan ay pinamumuan ng isang kilalang lider ng mga progresibo. Isang bagay na puwede nating subukan upang muling buksan ang kaso at tuluyan nang makamit ang katarungan.

Balikan natin kung sino ba si Ka Popoy. Si Ka Popoy ang pangunahing lider na malaki ang naging kontribusyon sa kilusang manggagawa. Tagapagtatag ng ating organisasyon, ang BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilino), Sanlakas at marami pang iba. Si Ka Popoy ay walang humpay na nakibaka mula pa sa panahon ni Marcos, walang takot, di tumigil sa pakikibaka sa kabila ng banta sa kanyang buhay ng mga ahente ng Kapital.

Maituturing na bayani sa Kilusang Paggawa at tagapagbandila ng pakikibaka para sa tunay na pagbabago sa sistemang panlipunan, si Ka Popoy ay di lamang nag-iwan ng marka ng paglaban kundi mga aral at pananaw na magpahanggang ngayon ay ating pinaniniwalaan at isinasabuhay. Mga matibay na pundasyon na nagsisilbing suhay sa ating mga pang-araw-araw na pagkilos bilang mga puwersa sa pagbabago.

Ang okasyon sa Pebrero 6, 2011

Malaking martsa mula sa puntod ni Ka Popoy sa Loyola, Marikina hanggang sa UP. Magkita-kita tayong lahat sa Loyola ganap na ika-8:30 ng umaga.

Palahukin natin ang pinakamarami sa ating mga kasapi at ipinapanawagan natin sa lahat ng mga naging kabahagi ng kilusang Pagbabago mula noon hanggang ngayon na lumahok sa makabuluhang pagkilos na ito.

Ang BMP, Sanlakas, at lahat ng mga organisasyong ipinundar ni Ka Popoy, ay kabilang sa magtitiyak ng kanilang delegasyon kasama na ang mga dating puwersang may naging puwang sa kanila ang impluwensiya ni Ka Popoy sa kanilang buhay. Mga dating kumilos at naglingkod sa iba’t ibang sektor at hanggang sa kasalukuyan at nanalig sa naging kontribusyon ni Ka Popoy sa kilusan ng pagbabago.

Inaanyayahan din natin ang mga kilalang personalidad na may katulad din ng kaso ng inhustisya. Gayundin ang mga personaheng may kinalaman sa pagtataguyod ng karapatang pantao. Mga organisasasyon sa karapatang pantao at ang mismong Komisyon sa Karapatang Pantao.

Iluwal natin ang libu-libong kalahok sa paggunita sa araw ng kamatayan ni Ka Popoy!

Ang Pebrero 6 ay Linggo, marami sa ating mga pabrika ay walang pasok. Kung kaya’t magiging mainam para sa mga lokal na planuhin sa pinakamaraming kalahok ang mailuwal sa mga unyon. Itala ng mismong bayan ng Marikina na padaluhin ang sandaang porsiyento ng kanyang kasapian sa araw na ito. Ang FTLU at iba pang lokal sa Marikina ay sinupin ang plano upang matiyak ang makabuluhang partisipasyon ng mga manggagawa.

Gayundin ang lahat ng pagawaan at empresa sa buong kalakhang Maynila. Mailuwal natin sa pinakamarami sa ating kasapian at magkaroon ng malinaw na pagtitiyak ng mga kalahok sa araw na ito. Inaasahan din natin ang paglahok ng mga kalapit probinsya na magtityak ng pinakamaraming delegasyon na kanilang mapalahok, ang Gitnang Luzon at Timog Katagalugan.

Ang mga komunidad na nasasakupan ng ating mga kapatid na maralita na siyang bulto ng pwersa ng KPML-ZOTO at Sanlakas at iba pang mga organisasyon ay atin ding tiyakin ang kanilang paglahok.

Bukod sa BMP, inaasahan natin ang buong suporta ng iba pang mga organisasyon tulad ng Kalayaan!, KPP, MMVA, Makabayan Pilipinas, AMA, SDK, Sanlakas-Youth, PMT at PLM.

Sa hanay ng uring manggagawa, tiyakin natin ang buong puwersa ng MELF, SUPER at lahat ng independent unions na lumahok sa kanilang pinakamalaking bilang sa araw na ito.

Gawin ang mga sumusunod na tagubilin:

1. Pagpulungan ng mga lokal ang kanilang mga paniyak na delegasyon sa pinakamalaking bilang na kanilang mailuluwal.

2. Maglunsad ng mga iba’t ibang pamamaraan o gawain na magtitiyak ng paglahok ng lokal.

3. Tiyakin na ang lahat ng mga kalahok ay nakasuot ng pula bilang simbolo ng paglaban at muling pagbubukas ng kaso ni Ka Popoy.

4. Magdala ng mga placards na nanawagan ng Katarungan ni Ka Popoy at sa lahat ng biktima ng inhustisya.

5. Tiyaking makalahok sa martsa ang mga kasapian (Loyola to UP).

6. Magdala ng mga flag ng mga lokal at pederasyon.

7. Magbaon ng mga tubig at pagkain sa martsa.

8. Manawagan sa iba pang mga kasamahan labas sa pagawaan na sumama sa pagkilos na ito.

2011: Another bleak year for the workers

2010-12-27T01:26:00.000-08:00

PRESS RELEASE/STATEMENT

Bukluran ng Manggaggawang Pilipino (BMP) - Partido Lakas ng Masa (PLM)

December 27, 2010

2011: Another bleak year for the workers, militant labor leaders lamented in a breakfast forum

The ascendance to power of the Aquino administration was the most significant event that took place in 2010. The marginalized sector particularly the workers were indeed hoping that the new government would somehow uplift their worsening conditions brought about by the global financial crisis.

Unfortunately, the first half of the Aquino administration proved its real worth to the Filipino people in terms of its policies. The Aquino government only validated its subservience to the elite and not to the toiling masses.

Unusual occurrence of strikes happened this year and the most glaring was the reaffirmation of the Aquino government to allow the PAL management to outsource its personnel and invoke the management prerogative as the basis of the dismissal of 2,600 employees.

“The PAL case was just a tip of the iceberg, what prevailed this year in terms of labor disputes and concerns would even become bigger or more than doubled for the incoming 2011. The workers have renewed their will to fight and this was concretely proven by the successful strikes they launched in 2010 as in the case of Goldilocks, Arcometal, Imarflex, Procraft, Lakeside, among others.” Leody De Guzman, BMP President, asserted at the weekly breakfast forum held at the Orange Place Hotel dubbed as “Kapehan sa TOP”.”

The breakfast forum was sponsored by the PLM every Monday where they invited Ms. Susan “Toots” Ople to enlighten on the challenges and prospects awaiting the labor sector in 2011.

Mr Leody De Guzman, also the incumbent PLM Executive Vice President, further explained that “What can we expect at the new President who is openly acting as the Chairman of the Board of the Capitalist class and in effect would promote the interests of huge businesses and not the workers.”

The fate of the workers for 2011 lies not on President Aquino’s hand but only for themselves, the emergence of the unprecedented labor unity as a result of the fight for the displaced airport employees is still alive and will further be bolstered by the numerous issues confronting the labor sector like the contractualization and other related concerns.

“The Aquino government is yet to see the fury of the broad labor that is in store for next year. President Aquino is making a wrong signal for this year and can be faulted by the growing discontent of the Filipino workers. He must decisively address the problems of PAL and not just paying lip service to the needs of the Filipino workers.” Mr. Roni Luna, a leader in the CALABARZON Alliance, pointed out. (30).

PR - BMP deplores gov't inability to stop contractualization

2010-12-22T01:48:00.000-08:00

PRESS RELEASE

December 22, 2010

MILITANT LABOR GROUP DEPLORES THE GOVERNMENT INABILITY TO STOP CONTRACTUALIZATION

Accredited as the most militant labor group in 2010 as recorded in the DOLE (Department of Labor and Employment data, BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilipino) is geared for a challenging year in 2011. The group in a press conference called on the Aquino government to fulfill its promise to provide protection for the Filipino workers.

“The recent intervention of the Aquino administration on the issue of Philippine Airlines is a welcome move. But the solution should go beyond the labor dispute but should be taken as a test case to review the policies which the government is inclined to promote. The problem of rampant of contractualization must be seriously addressed by the Aquino government. Long before the PAL issue, numerous cases of contractualization employed by most companies are already wreaking havoc on the lives of Filipino workers.” Mr. Leody De Guzman, BMP President explained.

The likes of Gokongwei, Henry Sy, and many other big capitalists are in the same mold of Lucio Tan whose main concern is to streamline its business operations to cut cost and thereby sacrificing the benefits and welfare of the workers. The labor sector has been confronted by this problem even from the previous administration but ironically being pursued and sustained by the Aquino government.

“We will not stop engaging the workers in various forms of struggles to put an end to the vicious cycle of contractualization. We have proven as provided for by this years’ data on strike that the workers are no longer apathetic but defiant of what they are experiencing and the broad labor is gaining grounds to foster strength and unity to fight contractualization.” Ronnie Luna, BMP Executive Vice President further elaborated.

The group has lined various activities as part of their comprehensive caqmapaign and engagement to the Aquino government on the issue of contractualization. The group is set join the PALEA workers sponsored “Harana sa Mendiola” tomorrow at 10am. In the coming days, the group will also launch massive leafleting and related activities to kick off their various concrete and specific issues involving the evils of contractualization. (30)

Pagyamanin ang Kislap ng Pag-asa ng Kilusang Unyon

2010-12-17T19:15:00.000-08:00

Pagyamanin ang Kislap ng Pag-asa ng Kilusang Unyon

Nabababanaag natin ngayon ang kislap ng pag-asang iniluwal ng tagumpay ng pakikibaka ng mga manggagawa sa Phil. Airlines, Imarflex, Procraft at Lakeside.

Mga natatanging karanasan na pupukaw ng inspirasyon sa mga manggagawang Pilipino; maihahalintulad sa welga ng mga manggagawa ng LK Guarin at La Tondeña na bumasag sa pananahimik ng kilusang manggagawa simula ng ipataw ang Martial Law noong 1972. Welgang nagbigay ng buwelo sa kilusang manggagawa upang makabangon at patuloy na sumigla’t lumaganap sa bansa hanggang sa panahon ng revolutionary government ng dating Pang. Cory Aquino. Kinatampukan ito ng pagdadamayan, pagkakapatiran at mga koordinadong pakikibaka ng mga manggagawa mula lokal hanggang sa pambansang saklaw. Tinagurian ng yumaong Blas Ople, Kalihim ng DOLE sa panahon ng Martial Law, ang panahong ito na “masamang interegnum”, may batas subalit di maipatupad ng estado.

Ngunit nang mapagtibay ang Herrera Law noong 1989 na saligan ng Assumption of Jurisdiction (AJ), nanumbalik ang Martial Law sa kilusang manggagawa. Ang pangil ng AJ ay pinatalim ng kamandag ng militarisasyon. Walang habas na inatake ang mga picket line, walang pinipili, maging militante o hindi ang unyon. Hindi nakayanang depensahan ang mga picket line laban sa truncheon at armalite ng mga unipormadong goons. Nauwi sa pagkatalo’t pagkalusaw ng mga unyon ang mga tampok na welga, nagdulot ito ng demoralisasyon at terror-effect sa kilusang manggagawa.

Ang panahong ito ay sinabayan pa ng pagputok ng mga krisis pang-ekonomiya, black propaganda laban sa unyonismo, pagsangkalan ng estado’t mga kapitalista sa globalisasyon, malawakang tanggalan sa trabaho at paglaganap ng kontraktwalisasyon. Ang cumulative impact ng mga ito ay delubyo sa kilusang manggagawa. Halos maglaho ang mga nakamit na tagumpay ng kilusang manggagawa sa nakaraang isang daang taon.

Nalusaw ang maraming unyon, lumaganap ang negatibong pananaw sa unyonismo, lalo na sa hanay ng kabataang manggagawa. Pinakamasahol sa lahat, ang sistematikong pagkakait sa karapatang mag-organisa sa pamamagitan ng labor flexibilization sa anyo ng kontraktwalisasyon at labor-only contracting. Sa pagtatapos ng unang dekada ng bagong milenyo tinatayang bumagsak ng 75% ang bilang ng manggagawang covered ng CBA.

Sa kabila ng ganitong kalagayan, hindi maiiwasang mamulat ang mga manggagawa bunsod ng labis na kaapihan at pagdurusa sa kalupitan ng mga kapitalista, maunawaan ang katumpakan ng makauring pagkakaisa at harapin ang mga hamon ng kasaysayan.

Pinatunayan ito sa laban ng PAL Employees Assn. Hindi sila umatras sa planong magwelga kahit nagdesisyon si DOLE Sec. Baldoz na management prerogative ang pakana ng PAL na outsourcing na mangangahulugan ng retrenchment ng 2,600 empleyado.

Sa isyung ito, humantong ang mga malalaking sentro’t pederasyon sa paggawa sa isang makasaysayang pagkakaisa bilang suporta sa laban ng PALEA, kabilang ang TUCP, FFW, BMP, KMU, APL, PM at iba pa. Di nagtagal ay sinuspinde ang naturang desisyon.

Noong Nobyembre 16, 2010, labindalawa (12)-kataong kasapian ng unyon sa Imarflex Battery (sa Pasig) ay nagwelga upang ipaglaban ang mga makatarungang kahilingan sa CBA, sa kabila ng may mahigit 200 contractual workers ang kompanya. Hindi inalintana ng mga manggagawa ang dehado nilang bilang versus contractual. Magiting nilang dinepensahan ang picket line sa loob ng walong (8) araw hanggang sa mapwersa ang kapitalistang makipagkasundo. Naipagtagumpay ng mga manggagawa ang kanilang mga kahilingan.

Hindi pahuhuli ang laban ng mga manggagawa ng Procraft sa Calauan, gumagawa ng baseball gloves na pang-export. Sa gitna ng CBA negotiation, naramdaman ng mga manggagawa na ang gradual na pagbabawas ng kanilang trabaho ay taktika ng management tungo sa temporary shutdown upang pahinain ang kanilang determinasyon at durugin ang unyon. Dahil dito, taya-batong ipinutok ng unyon ang welga kahit walang Notice of Strike. Paralisado ang kompanya, makalipas ang mahigit isang (1) buwan na welga, nakipagkasundo ang kapitalista. Balik sila sa trabaho ng walang kaso (no retaliatory action), natapos ang CBA at nakamit nila ang matagal ng minimithi --- ang maging daily regular basis ang sweldo mula sa mahigit 10 na taon ng pagiging piece rate.

Sa panig naman ng mga manggagawa sa Lakeside Food & Beverage Corp., kapitbahay ng Yasaki-Torres sa Makiling na gumagawa ng bottled water, isang araw na welga --- solved ang mga isyu.

Mahigit isang taon nang ipinaglalaban ng mga manggagawa ang pagtatayo ng unyon. Sagad hanggang buto ang pagtutol ng kumpanya sa unyon. Ginawa nila ang lahat ng paraan upang hadlangan ang karapatan ng mga manggagawa na mag-unyon at makipag-CBA.

Unang pakana ng management ay ipakansela ang rehistro ng unyon. Sinundan ito ng pagkontra sa Petition for Certification Election (PCE), sa kabila ng may batas na ang kumpanya ay hindi partido sa PCE.

Nang manalo ang apila ng unyon sa PCE at mag-order ang DOLE na ilunsad ang certification election, naghain naman ang kumpanya sa Court of Appeals ng application para ipa-TRO ang CE.

Bigo ang kompanya sa pakanang TRO at naipagwagi ng unyon ang CE.

Hindi pa rin tumigil ang kumpanya, iprinotesta ang resulta ng eleksyon kahit walang balidong batayan. Dismissed ang kanilang protesta.

Nang magsumite ang unyon ng CBA proposal, todo-tanggi ang management na makipag-negotiate. Naghain ang unyon ng Notice of Strike sa batayan ng refusal to bargain; at sa banta ng welga, nakipagkasundo ang management makikipag-negotiate na.

Sa panahon ng CBA negotiation, humirit muli ang management. Disyembre 02, tinanggal sa trabaho ang Pangulo, Bise-Presidente at tatlong Board Members sa katuwirang management prerogative na ipa-outsource ang kanilang trabaho. Ipinasok na sa kanilang ATM card ang separation pay. Malinaw na Bargaining In Bad Faith at Union Busting ang bagong pakana ng kumpanya!

Wala nang ibang opsyon ang unyon kundi maghain ng panibagong Notice of Strike. Minaliit ng kumpanya ang unyon dahil may mga nakahanda na silang contractual at agency employees na pamalit sa mga miyembro ng unyon.

Sa unang concilitiation sa NCMB noong Disyembre 06, walang awtoridad na magdisisyon ang ipinadala ng kompanya, kaalinsabay na naglabas ang kompanya ng tatlong truck ng finished products. Sa taya ng unyon ay delaying tactics ang ginagawa ng management, hindi na nila inantay ang nakatakdang concilitation sa Disyembre 08, determinado nilang ipinutok kinagabihan ang welga. Niresolba nila ang kawalan ng kakulangan sa pondo ng unyon, ginamit nila ang adelantadong separation pay na ibinigay ng kompanya.

Sa diwa ng pagkakapatiran, maagap na dumamay sa picket line ang mga unyong kaanib ng BMP sa pangunguna ng Bigkis ng Manggagawa sa Arcya Glass. Paglabas sa trabaho ng mga miyembro ay diretso sa picket line upang makisalamuha’t magbigay ng suportang pisikal at moral. Ang mga naipit na agency workers sa loob ng planta ay nakiisa rin, lumabas sila matapos ang oras ng trabaho. Nabigo rin ang tangka ng management na magpasok ng pagkain at mga bagong agency workers.

Pagsikat ng araw noong Disyembre 7, nagpatawag ang mismong Director ng NCMB ng concilitation meeting. Minarathon nila ang conciliation hanggang sa CBA negotiation na umabot ng madaling-araw ng Disyembre 08. Plantsado na halos ang lahat ng probisyon sa CBA, humirit pa rin ang bagong abogado ng management na ilagay sa kasunduan ang probisyon na “without prejudice” sa nakapending nitong reklamo ukol sa kanselasyon ng union registration.

Agad na napagtanto ng unyon na mangangahulugan ito na mababalewala ang lahat ng kanilang pagsisikap at sakripisyo sakaling kanselahin ng DOLE ang rehistro ng unyon, tulad ng karanasan ng maraming unyon na sa simpleng teknikal na isyu ay nama-magic ang mga disisyon ng DOLE pabor sa kompanya.

Tinindigan ng mga manggagawa na babalik na lamang sila sa picket line kung hindi iaatras ng management ang probisyon ukol sa “without prejudice”. Sa kalauna’y pumayag na rin ang management at mataas ang moral na itiniklop ng mga manggagawa ang picket line.

Mga kapatid sa paggawa, sa kabila ng ipinagbubunyi natin ang mga nakamit na tagumpay, batid nating hindi dapat magkampante, hindi dapat magbaba ng depensa ang mga unyon. Sapagkat hindi maglulubay ang mga kapitalista sa pagpapahina sa pagkakaisa ng mga manggagawa at pag-atake sa karapatang mag-organisa. Sa tindi ng kompetisyon sa mismong hanay ng kapital, pababaan ng labor cost ang sukatan ng kanilang lakas. Mas mababa ang labor cost, mas competitive sa market, mas malaki ang tubo, mas makakaipon ng surplus capital para lamunin ang mga kakumpetensya sa negosyo. Kapitalistang kumpetisyon na walang ibinubunga kundi krisis gaya ng 2009 Global Financial Crisis.

Samakatuwid, walang tigil ang mga hamon na kakaharapin ng uring manggagawa. Patuloy tayong magpalakas, palawakin ang makauring pagkakaisa at pagkakapatiran, mag-aral at magsanay sa sining ng unyonismo. Huwag nating hayaang nakatiwangwang ang mga kapatid na manggagawang hindi pa organisado, lalo na sa hanay ng higit na nakakaraming contractual at agency workers. Ibandila natin sa kanila ang aral ng mga nakamit na tagumpay at ang pag-asang may kinabukasan sa pagiging organisado.

Hindi tayo titigil hangga’t may manggagawang di-organisado. Ang pagkaka-organisa ng mga manggagawa sa bawat kompanya ang landas tungo sa makapangyarihang pagsusulong ng reporma sa mga depekto ng sistemang pang-ekonomiya at pampulitika sa bansa; kawalan ng sapat na empleyo, mababang pasahod, mataas na presyo ng bilihin at serbisyo, kawalan ng hustisya, katiwalian sa gobyerno, kawalan ng desenteng tahanan sa mga maralita, kawalan ng sapat na serbisyong pampubliko, inefficient na labor code at iba pa.

Ito ang mga hamon na kailangang harapin ng kilusang paggawa upang ihanda ang kinabukasan ng susunod na henerasyon ng mga manggagawang Pilipino--- walang iba kundi ang ating mga anak at apo.

Mabuhay ang Kilusang Manggagawa!

- Bukluran ng Manggagawang Pilipino - Timog Katagalugan (BMP-TK)

Workers Denounced TRO For Sale

2010-12-02T07:39:00.000-08:00

PRESS RELEASE

December 2, 2010

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

WORKERS DENOUNCED TRO FOR SALE

Indignant over the granting of a 72-hour temporary restraining order to a supposed Certification of Election of Goldilocks yesterday, members of Goldilocks Union picketed the office of Judge Amor Reyes of Manila’s Regional Trial Court Branch 21.

The decision was a far-out for the Supreme Court has already ruled out a decision with finality to further resolve the dispute through a Certification of Election.

“The unthinkable resolve to grant a TRO by the lower court is a classic example of a tainted institution that would allow its men in robe to act not on the merits of the case but worst, granting a decision that would jeopardize the already in placed rules of court.” Mr. Joel Lachica, Goldilocks Union President asserted in a message during the picket.

“TRO for Sale is not in consonance with the Aquino administrations’ policy to rid of corrupt officials in all branches of the government. We cannot allow the men in robe to practice the power of money at the expense of the poor and helpless people.” Mr. Lachica further elaborated.

The group has found an ally in all of its battery of lawyers. Not even one lawyer condoned with the decision of Judge Amor Reyes. Most of the lawyers have pointed out that such move would constitute an act of contempt of court and should be dealt with.

“We are now contemplating that if the sala of Judge Amor Reyes will issue a permanent injunction, our group will be pursuing an all out campaign for her permanent disbarment. We believe that our move would set a precedent to put a stop the anomalous conduct of some scrupulous judges using the TRO for sale scheme.” (30)

PR - Nov30

2010-11-30T18:14:00.001-08:00

Press Release
November 30, 2010
Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

MILITANTS ONCE AGAIN URGED SEC BALDOZ TO RESIGN

On the occasion of the 147th birth anniversary of Gat Andres Bonifacio, hundreds of workers allied to the Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP), Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML), Sanlakas and Partido Lakas ng Masa (PLM) trooped to the office of the Department of Labor and Employment to once again reiterate their call for the Secretary of Labor to resign. As a symbolic gesture, the group handed down a piece of paper which they attributed as the resignation letter that Secretary Baldoz should have accomplished and submitted to the P-Noy administration. In the letter, reasons for the resignation were stipulated as follows: 1. For executing a decision that is detrimental to the workers’ job security. 2. A decision that is absolutely anti-worker and unconstitutional and hence will affect P-Noy’s crusade and battlecry to serve his “real boss”, the marginalized sector.

“The sacking of 2,600 PAL workers institutionalizes the current trends of rampant contractualization of labor. Even if a company is suffering from heavy losses, employing various forms of contractualization scheme is deemed as illegal according to the labor code.” Ronnie Luna, BMP-Executive Vice President explained during the program held in front of the DOLE Office.

The group further expounded that a Secretary who is supposed to protect labor but in effect only paying lip service and proved to be pro-capitalist should have no place in the labor portfolio.

“We cannot support a Secretary that is insensitive to the plight of the Filipino workers. Her decision will usher more of similar kind in the near future that will only bolster the interest of the capitalists. In so doing condoning such person would only aggravate and push further misery for the Filipino workers.” Leody De Guzman, BMP President articulated in an interview.

The group together with the members of KONTRA (Koalisyon Kontra Kontraktwalisasyon) proceeded to Liwasang Bonifacio where other members of the broad labor also converged for a unity march towards Mendiola. (30)

BMP’s Solidarity Message on FIND’s 25th Year Anniversary

2010-11-22T19:53:00.000-08:00

BMP’s Solidarity Message on FIND’s 25th Year Anniversary

On the occasion of your 25th year Anniversary, we salute and commend the valiant men and women who founded the FIND (Families of Victims of Involuntary Disappearances).

Truly, you have marked your presence in the human rights community through your various programs and services assisting victims of enforced disappearances and their families. Not to mention your own share and contribution to the over-all development of the human rights movement in the country.

We are deeply proud of your continuous struggle and unwavering commitment to serve the Filipino people. In turn, we will not also falter as one of your partners to the upholding and promotion of human rights.

We firmly believe that our crusade will never fade unless real social justice will reign in this nation. We are still witnessing the cries of the poor particularly the workers and the urban poor. We are still confronted with various human rights violations that continue to haunt the Filipino people.

Our mission and vision is yet to be fulfilled, we must work to build a nation where real abundance, peace and justice will prevail.

We are in unison with you and look forward to see a meaningful celebration where everyone is freed from any harm, where not a single abduction will ever be recorded. If that time comes everyday is a celebration for all of us.

In behalf of the working class community, we once again extend our warmest congratulations and solidarity!

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)-National Executive Committee
November 23, 2010

Resolution at the ICLS Conference on PAL Dispute

2010-11-19T22:16:00.000-08:00

November 19, 2010

Resolution Calling on President Benigno Aquino III of the Philippines to Reverse the Ruling of his Department of Labor and Employment (DOLE) Secretary on the Philippine Airlines Labor Dispute

We, the participants of the 6th International Center for Labor Solidarity (ICLS) Conference held on November 18-19, 2010 in Taipei, Taiwan, express our strongest solidarity to our embattled worker brothers and sisters from the Philippine Airlines,

We, workers and union activists coming from Australia, Burma, Japan, Korea, New Zealand, Philippines, Taiwan and Thailand, believe that the recent decision of DOLE Secretary Rosalinda Baldoz to allow Philippine Airlines' management to outsource so-called non-core sections of its business and lay-off 2,600 regular employees would set a dangerous trend for capitalists to replace regular jobs with irregular workers,

We believe that such a decision infringes on workers' and union rights,

We believe that such a decision would spell the death of job security in Philippine Airlines and the whole country,

We, therefore, call on President Benigno Aquino III to reverse this anti-worker and anti-union decision in the interest of upholding workers rights and decent jobs,

Be it resolved,

International Center for Labor Solidarity (ICLS)
Taiwan Conference 2010

Introduced by:
Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)
Pagkakaisa ng Manggagawa sa Transportasyon (PMT)
Bagong Kapisanan ng Manggagawa - Philippine National Railways (BKM-PNR)

polyeto - call for Nov25 and Nov30 mob

2010-11-17T15:53:00.000-08:00

Manggagawa Magkaisa!
Labanan ang Kontrakwalisasyon!
Ipaglaban ang Regular na Trabaho!

Ilang taon nang namamayagpag ang kontraktwalisasyon sa paggawa hindi lamang sa Pilipinas kundi maging sa buong mundo. Ang kontraktwalisasyon sa paggawa (irregular work ang tawag sa ibang bansa) ay isang anyo ng labor flexibilization scheme; casualization, outsourcing, spin-off, etc. na ipinapatupad ng mga kapitalista sapul ng mauso ang globalisasyon sa buong kapitalistang mundo.

Delubyo ang inabot ng uring manggagawa ngayong malaganap na ang sistemang ito sa pagnenegosyo at pati ang mga matatagal at matitibay na mga unyon ng manggagawa tulad ng PALEA sa Philippine Airlines ay dinudurog ng iskemang ito ng kontraktwalisasyon sa paggawa. Ang mga kumpanya sa ngayon ay nagmementina na lang ng tinatawag nilang core labor na kadalasan ay 10% hanggang 20 % na lamang ng labor force ng isang pabrika, na kadalasan ay mga skilled na manggagawa tulad ng mekaniko at teknisyan na lamang ang nareregular.

Dati-rati ang mga manggagawa ay dumaraan sa kaswal, nagiging probationary at makalipas ang anim na buwan ay isang regular na empleyado ng isang kumpanya na may seguridad sa trabaho mas lalo na kapag ang kanilang unyon ay nagkakaisa at palaban.

Nang marating ng sistemang kapitalismo ang sobra-sobrang produksyon at umapaw ang palengke sa iba’t ibang klase ng kalakal, nagkaroon din ng sobrang kapital na nakatiwangwang, di kumikita at lulutang-lutang sa ispekulasyon ng pandaigdigang komersyo. Kaya’t nang dumausdos ang tantos ng tubo (rate of profit), ang mga kapitalista ay nagpatupad ng iskema para bumawi at ang nasasakripisyo ay ang seguridad sa trabaho at pagpapatindi ng pagpiga ng lakas paggawa sa anyo ng kontrakwal na paggawa, na walang mga benepisyo at seguridad sa trabaho.

Ang mga benepisyo at pakinabang ng uring manggagawa na ibinunga ng paglaban ng mga ninuno nating manggagawa mahigit sandaang taon na ang lumipas ay binawi at ang natitira ay binabawi pa ng mga kapitalista.

Likas sa sistemang kapital ang pagpiga ng tubo at ang lumilikha ng tubong ito ay ang manggagawa lamang, sa pamamagitan ng kanilang lakas paggawa. Sa panahon ng pagtumal ng negosyo, tulad ngayon na nakakaranas ang buong mundo ng mahabang resesyon o pagtumal ng negosyo, walang ibang paraan ang kapitalista kundi ang patindihin ang pagpiga ng lakas paggawa o kaya naman ay maglunsad sila ng digma para sa dominasyon at pagpapasigla ng pag-andar ng produksyon ng kanilang bansa tulad ng nangyari noong 1930’s great depression na nagluwal ng digmaaang pandaigdig na lumutas sa krisis ng sobrang produksyon ng sistemang kapital.

Ang rehimeng Pinoy ay walang pinag-iba sa mga nakaraang administrasyon sa pagtrato sa manggagawa. Ang kanyang kalihim ng DOLE, si Gng Rosalinda Baldoz, ay pumanig sa kapitalistang bilyunaryong si Lucio Tan nang kanyang desisyunan ang kaso ng PALEA, na “management prerogative “ ang outsourcing at pagtatanggal sa 2,600 regular na manggagawa ng PAL na may CBA na nakasaad na bawal mag-outsource kapalit ng regular na trabaho.

Matagal na itong ginagawa sa mga maliliit at malalaking pabrika at kumpanya. Kalakaran ang mga manpower agency na pinagkukuhanan ng mga kontraktwal na manggagawa. Ang SM ni Henry Sy, ang URC ni Gokongwei, ang mga pabrika sa mga export processing zones at industrial subdivisions, lahat na ng mga kapitalista ay nagpapatupad ng 5 buwan na kontraktwal na trabaho.

Hindi na pinapaabot ng anim na buwan ang manggagawa dahil maaring maging regular. At sa ganito ay maiiwasan nila ang pagbibigay ng benepisyo na tinatanggap ng isang regular na manggagawa. Malaki nga naman ang matitipid nila. Ang mga manggagawa naman, pagdating ng “endo” ay hanap uli ng panibagong mapapasukan, mag-aayos na naman ng mga requirements at panibagong gastos tulad ng NBI, police clearance, medical, etc. na lalong nagpapahirap sa buhay bilang manggagawa.

Ang ganitong kalakaran sa paggawa ay lilikha ng henerasyon ng mga kontraktwal na manggagawa. Isang henerasyon ng mga manggawang walang kasiguruhan sa trabaho at walang mga benepisyo na dapat lamang makamit ng isang manggagawang bumilang ng taon sa pagpapaalipin kapalit ng kakarampot na sahod.

Ano ang maasahan ng uring manggagawa sa rehimeng P-Noy? Aasahan nating mga manggagawa ang pagkampi ni P-Noy sa mga iilang kapitalistang lokal at dayuhan kaysa sa milyon-milyong manggagawa na siyang lumilikha ng yaman ng bansa at bumubuhay sa lipunan.

Dahil sa walang maasahan ang uring manggagawa sa gubyernong P-Noy, dapat lamang na magkaisa at kumilos ang uring manggagawa para sa kanyang kinabukasan. Ang ating kapalaran ay nasa ating pagkilos. Ang paglaya ng manggagawa ay nakasalalay sa ating mga kamay.

Manggagawa magkaisa! Labanan ang kontraktwalisasyon!
House Bill 3402 On Security Of Tenure (SOT) Isabatas!
Makibaka para sa Regular na Trabaho para sa Manggagawa!

Panawagan: (Dumalo at Magpadalo)
1. November 25, 3:00pm (Big Rally) sa Ayala, Makati
2. November 30, 8:00am (Full Mobilization) sa Mehan Garden, Manila

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)
SUPER- MELF- PMT- KPML

BMP Statement - ICLS 2010 Taiwan Forum Theme

2010-11-16T17:45:00.000-08:00

BMP Statement
On the ICLS 2010 Taiwan Forum Theme

Dismantling Neoliberalism, Ending Capitalism

Workers of the world are now living in interesting times. The economic thinking that has prevailed in the last three decades, what we now call as neoliberalism, is thoroughly being challenged with its failure to prevent or even predict the 2008 global economic crisis, starting from the problems of finance capital, the drop in demand, the destruction of industries, and increasing poverty in the South.

Why is this interesting for workers? To begin with, this is an economic thinking that has been formulated primarily as an assault of labor to capital. When neoliberalism started in the 1980s capital was experiencing what was then assumed to be a productivity problem. In the United States where it all started, corporations’ profits are thought to be declining, budget deficits are ballooning due to erosion of revenues, and inflation seems to be uncontrollable. In the developing world, so-called “inefficient” governments are also experiencing huge budget deficits, leading to debt problems such as those experienced by Latin America and Asian countries. Globally, capital health is declining.

Who did capital blame? They blamed the workers. They blamed the workers for having too high salaries, too many benefits and wage extenders, and bleeding the government coffers too much because of social security and protection. Understanding this is the key to knowing why neoliberalism, as implemented in the past three decades, had been inherently anti-labor.

We have to understand that before 1980s, workers of the world are benefitting from the concessions they gained from capital, with the state disciplining the market and distributing a portion of the gains from growth. It may be too little, but there are concessions. In the United States, strong labor unions pushed President Franklin Delano Roosevelt to enact pro-labor provisions of the “New Deal”, which contributed to Roosevelt’s popularity. In fact, the recruitment line became: “The President wants you to join a union.” This peaked during Lyndon John’s “Great Society” which brought to the US universal healthcare, home guarantee, and a strong social security. Looking fast-forward to Obama’s time, this is what the neoliberal in America had successfully dismantled, and the people are demanding it back.

In Europe, we have seen the rise of “welfare states” and “full employment” policy, created by social democratic parties who thought they can permanently reconcile the interest of labor and capital. Now experiencing financial crisis and fiscal crisis due to ballooning budget deficits – the worst hit of them being Greece – right-wing Europe is now returning to the power, with some anti-immigration, pro-nationalization parties reminiscent of that fascist Italy and Nazi Germany winning the elections.

In the developing world, the situation is a bit more complicated. For countries such as South Korea, Taiwan, Thailand, Singapore, and Malaysia, strong leadership was able to discipline capital from engaging in unproductive ventures and use its gains to reduce poverty and raise wages. We have seen the rise of state-owned public goods – public railways, public transportation, public utilities which kept services accessible to the public and helped the country become more friendly for development. Thus, some of them actually climbed from “Southern” status to “North”, like South Korea and Singapore. Now, pressured as they are by global capital, the governments of the developing world are now dismantling public ownership, says that the move is more necessary so the countries will be more “competitive”. We see Japan privatizing major banks and postal services, South Korea its railways, and we are yet to see the worst for Malaysia and Thailand.

Some countries in the developing world, for example failed to take-off in period of strong state. In the Philippines and Indonesia for example, dictators Marcos and Suharto ushered a period of kleptocratic states, condemning their countries to low-growth path for the years to come. In Latin America, the economic disasters left by Carlos Menem in Argentina and Fernando Henrique Cardoso in Brazil will be very hard to reverse, although they have strong labor pro-leadership under Kirchner in Argentina and PT in Brazil.

In the world over, capital is saying the same thing, the strong interventionist state of the 1940s to 1970s is keeping the market from achieving its so-called “optimal state”, and strong labor which is extracting concessions from capital is driving productivity down. This pronouncement started what came to be the neoliberal attack to labor. Started by Margaret Thatcher in the United Kingdom and Ronald Reagan in the US, “privatization”, “deregulation”, “liberalization” in a period of “globalization” have been the buzzwords of the 80s and the 90s. This means releasing the state chokehold over the market, and chaining labor again to absolute control of capital. In a span of a decade, state-ownership of utilities and basic social protection have been dismantled in favor of privatization, “Build-Operate-Transfer” projects, Health Maintenance Organizations, joint venture of governments with corporations, among others.

Labor clearly suffered. Minimum wages have been abolished in favor of “competitive” and “market-set” wages. Pensions have been cut, mandatory retirement age has been raised, and social security has been reduced. Flexi-labor has been started, and labor unions which refused saw their jobs being outsourced offshore or contracted in China or India. Government kept wages down by increasing unemployment – forcing workers to be satisfied with decreasing salary by surrounding them with unemployed citizens. “At least I have a job” is now the new mantra. Developing countries are worse off. Labor there are not just repressed, they are thoroughly oppressed through contractualization, lack of tenure, inhumane living and working conditions, and state violence directed to union leaders.

As has been said by many people, systems, including neoliberalism, breed its own death. What has been the cause of neoliberalism’s decline? The so-called “wage repression” decreased effective demand – the demand over goods and services sold in the market. We have to put this in a context. During the 1940s, the central problem of capitalism was how to create demand. Goods are not being sold, in fact, they are being destroyed. Export markets are already saturated. The capitalist solution is increase demand by increasing labor income. And because of strong pressure from the unions, capital has no other choice but to do so. Government increased spending, government enacted wage standard. And thus the era from 1940s to 1970s.

With neoliberalism, demand decreased. How can you buy more when you have less to spend? In the developing world, this meant increase in absolute poverty. And with the government now reduced by neoliberalism to merely “regulation”, it is disempowered to resolve this problem. In the developed countries, the solution to decreased demand has been to increase credit. You can’t buy it? Use your credit card. You can’t own your home? Here is subprime loan. We know that debt is unsustainable if not coupled by rising income, and we see the whole house tumbling down during 2008 US financial crisis – the start of a worldwide capitalist crisis spreading to Greece, China, and even Latin America.

Neoliberals and the capitalists who believe them are now discredited. We see this in the Philippines by the repudiation of Arroyo who gained the reputation as the most debt and privatization-dependent President. We see this in US with a white population voting an African-American to power with the promise of change, which turned out to be false, but that is another matter. We see this with the G8, the club of rich countries, threatened by global pressure, quickly convening the G20 just to save themselves. There are many more examples.

At this point, workers of the world have two choices. Either we go back to merely capital control and labor concessions, which of course will lead to better labor welfare but will nonetheless bring about again the conditions that brought neoliberalism, or abolish capitalism altogether. Either we turn back the time a bit to better times, or make things permanently better by ushering a new system. Either we end neoliberalism only, or end capitalism itself.

And it is not as if there are no inspirations for us. Venezuela, for example, gaining victories from US-backed Venezuelan elite, is on a transitional process towards what it calls as “21st century socialism”. Brazil is now lead by woman ex-guerilla Dilma Roussef. The rest of Latin America is now catching the epidemic of anti-capitalism. Nepal voted left-wing candidates into power. The left also gained grounds in Japan with the defeat of the long-standing LDP, and in Thailand with the recent Bangkok siege.

The lesson here, as it had been the lesson in the 1940s and 1970s, is that labor must be organized not just as a company union or industry power. It must become a political power. Labor must be organized not just to obtain collective bargaining agreements, which is in fact good, but not enough. Labor must not just act to obtain industry-wide wage standards, or even increases in minimum wage. Labor must be organized and capacitated for the eventual seizure of state power. This has been the important lesson that Vladimir Lenin, then fighting against a Russian monarchy, had taught us workers. In the end, workers have nothing to lose but their chains. We must overthrow capitalism and not just end neoliberalism.

But of course, in the tactical period to come, we have to expect an intensification of the neoliberal project, so we should not be complacent. While on its death bed, neoliberalism must still be defeated by labor so we can effectively prop-up an alternative to capitalism. We have to frustrate capital’s move to privatize public utilities, railways, social security, water, and healthcare. We have to build people’s confidence on the capacity of labor to govern by leading them in struggles of the “here and now”. Neoliberalism will not die by itself; labor must dismantle it. Doing so will put labor in a position of strength as it dismantles capitalism itself.

And to quote from a Marxist thinker and Italian revolutionary Antonio Gramsci, he said, that “the challenge of modernity is to live without illusions and without becoming disillusioned.” Workers of the world should not have an illusion that ending capitalism will be easy, but it should also not think that it will be here forever.

Published at the ICLS blog http://icls.or.kr/bbs/view.php?id=en_reports&page=1&sn1=&divpage=1&sn=off&ss=on&sc=on&select_arrange=headnum&desc=asc&no=195

Militants urged Secretary Baldoz to step down

2010-11-11T04:59:00.000-08:00

Press Release
Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)
November 11, 2010

Militants urged Secretary Baldoz to step down

In a bid to support the beleaguered workers of PALEA, members of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino held a lighting rally in front of the PAL ticketing office located at Cubao Ali-Mall. The group launched their opening salvo calling the DoLE Secretary to immediately resign.

Armed with placards and an enlarged poster, the group paraded and shouted slogans expressing their grave concern on the decision attributed to the death of job security.

“If we were not mistaken, it was during the time of President Cory Aquino that DoLE Secretary Augusto “Bobbit” Sanchez made an honorable exit when he was faulted for a decision that was judged as anti-worker. This time around, Secretary Baldoz came up with a decision that is not only anti-worker but also unconstitutional. All the more that she need not think twice. She is not worthy of being the Secretary of a supposed to be pro-worker government institution and should vacate her post.” Leody De Guzman, BMP President in an interview.

The group vowed to step up their campaign to pressure Secretary Baldoz to resign and registered their all out support to the workers of Philippines Airlines.

“We will not only support the planned strike of PAL workers in the next few days but we will go all the way even to the legal arena of battle. We firmly believe that the decision will pave the way for more exploitation and hardships for the Filipino workers for such scenario would signal and trigger new trends in the labor sector. Similar situation arose in 1998 when a 10-year CBA moratorium was imposed to the PALEA workers that became a national nightmare”. De Guzman added.

The group will also participate in the planned motorcade tomorrow, November 12 to dramatize the filing of omnibus motion to question the legality of Secretary Baldoz decision at the court of appeals. (30)

Pahayag ng BMP ukol sa isyu ng PAL

2010-11-10T02:07:00.000-08:00

Pahayag ng BMP ukol sa isyu ng PAL

Ang paggamit ni DOLE Sec. Rosalinda Dimapilis-Baldoz sa Management Prerogative para sang-ayunan ang Contractualization/Outsourcing ng PAL management sa mga regular Job in Nature nito at pagtatanggal sa 2,600 mga regular na empleyadong nakatalaga dito ay malinaw na Anti-Labor, Anti- Productivity and Progress, Pro-Capitalist at Unconstitutional.

1. Maliwanag na sinasaad sa ating 1987 Phils. (Peoples Power) Constitution ang proteksyon sa paggawa. “The State shall afford full protection to labor, local and overseas, organize and un-organize, and promote full employment and equality of employment opportunities for all.” “It shall guarantee the rights of all workers to: Self Organization, Collective Bargaining and Negotiations, Peaceful Concerted Activities, including the right to Strike in accordance with law. “They shall be entitled to: Security of Tenure, Human Conditions of Work and a Living Wage."

2. Malinaw din na sinasaad sa ating batas paggawa na Kapag Karaniwan, Natatangi at Kinakailangan sa arawang negosyo ng kompanya ang uri ng trabahong ginagampanan ng isang empleyado, siya ay Regular na Empleyado. xxx an employment shall be deemed to be regular where the employees has been engaged to perform activities which are usually necessary or desirable in the usual business or trade of the employer xxx Art. 280 Labor Code.

3. Malinaw ding sinasaad sa ating batas paggawa na ang Management Prerogative ng Employer ay may limitasyon sa pagpapatupad nito: Ipinatutupad ito ng goodfaith, may pagsasaalang alang sa seguridad sa trabaho (SOT) at iba pang karapatan ng mga manggagawa. The exercise of management prerogative is not Abuse, Dispotic, Absolute and Boundless.

4. Maliwanag din na nakatadhana sa International Labor Organization (ILO) na: Ang Decent Work Agenda na binalangkas ng International Labor Organization noong 1999. Ayon kay Juan Somavia, Director General ng ILO, “Ang pangunahing layunin ng ILO ay isulong ang oportunidad ng mga kababaihan at kalalakihan na makamit ang desente at produktibong paggawa sa kondisyong may kalayaan, pagkakapantay-pantay, seguridad at makataong dignidad”.

“The primary goal of the ILO today is to promote opportunities for women and men to obtain decent and productive work, in conditions of freedom, equity, security and human dignity.” Juan Somavia, ILO Director-General. In the final outcome statement of the UN World Summit in September 2005, 150 global leaders agreed to place full and productive employment and decent work as a central objective of relevant national and international policies.

5. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, tahasang binalewala at sinalaula ni DOLE Sec. Rosalinda Dimapilis-Baldoz ang karapatan ng mga manggagawa. Mapagbigyan lamang ang mga kapritso at kasakiman sa tubo ni Lucio Tan at mga kapitalista. Lumalabas, hindi baleng mangamatay sa trabaho at gutom ang mga manggagawang Pilipino, matiyak lamang at maprotektahan ang pagkakamal ng limpak limpak na tubo ng mga kapitalista.

6. Nakapagtataka, na kung kailan naabot ang prosperidad ng kaunlaran, siya namang paglaganap ng kagutuman, kahirapan at kamangmangan ng mayoryang populasyon ng ating lipunan. Napakasakit isipin na manggagawa ang lumilikha ng pagkain, gamot, kasuotan, naglalakihang gusali at lahat ng pangangailangan ng lipunan, ngunit sila pa ang salat sa pagkain, kasuotan, gamot, walang matirahan at hindi makapag-aral ang mga anak.

7. Kami ay naniniwala na ang order ni DOLE Sec. Rosalinda Dimapilis-Baldoz na sang-ayunan ang Contractualization/Outsourcing ng PAL management sa mga regular Job in Nature nito at pagtatanggal sa 2,600 mga regular na empleyadong nakatalaga dito ay malinaw na sabwatan ng mga kapitalista at mga ahente nito sa loob ng pamahalaan. Matatandaan na si Ex-DOLE Sec. Benny Laguesma ang siyang Law Firm ng PAL ngayon at ang kasalukuyang DOLE Sec. ay tauhan (NCMB Head) noon ni Laguesma.

8. Dahil dito, kami ay nanawagan kay P-Noy na isalba sa panganib ang seguridad sa regular na trabaho ng mga manggagawang Pilipino. Alisin sa kanyang gabinete si DOLE Sec. Rosalinda Dimapilis-Baldoz. Bago pa masagasaan ng kanyang programang BALDOZ-ZER ang natitira pang mga regular na manggagawa, mga unyon at CBA nito.

9. Kasabay nito, umaapela kami sa Labor Committee ng 15th Congress, na kagyat na pag-usapan ang pagsasabatas ng panukalang batas ni DIWA Party-List Congresswoman Emmeline Aglipay ukol sa Security Of Tenure (SOT) ng mga manggagawa laban sa laganap na contratualization of employment.

P-NOY, PROTECT REGULAR JOB OF THE FILIPINO WORKERS!
DOLE SEC. ROSALINDA DIMAPILIS-BALDOZ, RESIGN!
REGULAR NA TRABAHO, HINDI TANGGALAN AT KONTRAKTWALISASYON!

10 November, 2010