Tunay na Boss ni P-Noy: Kapitalista, Trapo at Elitista

KAPITALISTA, TRAPO AT ELITISTA
ANG BOSS NI P-NOY HINDI ANG MASA!

Kompleto na ang ating batayan para magbigay ng kongklusyon kung ano ang kahihinatnan nating mga manggagawa sa administrasyon ni Noynoy Aquino. Tapos na ang SONA, ang huling okasyong ating hinihintay upang alamin ang opisyal nyang plano para sa mga manggagawa at sa masa ng sambayanan.

Walang plano para sa masa! Ipagpag mo man ng sampung beses ang walong pahinang speech ni Noynoy Aquino noong sona, wala kang makikitang kongkretong programa para pabutihin ang kalagayan ng mga manggagawa at ng iba pang naghihirap nating kababayan.

Inubos ang oras sa pagbubulgar ng katiwalian at kurapsyon ng nagdaang administrasyon at sa waldas na pamumuhay ng mga opisyal ng pamahalaan at manager ng mga korporasyong pag-aari ng gobyerno. Popular ang naging presentasyon para sa masa, subalit hindi lang ang paglaban sa katawalian at korapsyon ang solusyon sa ating problema bukod pa sa katotohanang hindi kailan man mawawala ang korapsyon sa ilalim ng kapitalistang sistema.

Hindi totoong kung walang kurap ay walang mahirap. Mali at mapanlinlang ang linyang ito ng katwiran. Pero, kahit ipagpalagay nang walang kurap sa loob ng gobyerno, kung walang trabaho ang marami sa ating mga manggagawa ay magpapatuloy ang kahirapan. Kahit walang kurap, kung kinukunsinte ng gobyerno ang mga kapitalista na kontraktwal ang sistema ng pagtatrabaho, mababa ang sweldo at pagkalipas ng limang buwan ay tapos na ang kontrata sa trabaho ay siguradong may mahirap pa rin. Kahit walang kurap kung di naman mapipigilan ang mga kapitalista sa pagtataas ng presyo ng bilihin at serbisyo ay patuloy na lalaganap pa rin ang kahirapan.

Ang kanyang pagbubulgar ay ginawa lamang upang ipuslit ang kanyang planong ipagpatuloy ang patakarang pribatisasyon (Hal. MWSS, North Luzon HighWay at Navy HQ) at hingin ang pang-unawa ng masa dahil inubos na ng kampo ni Gloria ang pondo.

Bakit pagpapaubaya na naman sa pribado ng mga pag-aari ng gobyerno ang solusyon sa kawalan ng pondo? Bakit hindi ang gawin ay ang matagal na nating panawagang huwag munang magbayad ng utang? Kung magagawa ito, humigit kumulang P500 bilyon agad ang matitipid na pondo sa loob ng isang taon lamang. Bakit ayaw bawasan ang kikitain ng mga kapitalista at bakit patuloy pang bibiyayaan?

Hindi tuwid na daan ang landas ni P-Noy para sa Masa. Ang tuwid na daan ay para sa mga kapitalista. Ang mga kapitalistang lokal at dayuhan ang patuloy na mamamayagpag sa administrasyon ni P-Noy. Walang banta sa kanilang hanay na katulad ng banta sa mga kurap na opisyal ng pamahalaan. Business as usual para sa kanila, tuloy ang ligaya.

Ipinwesto na sa mga importanteng posisyon sa loob ng Gobyerno ang mga kinatawan ng mga malalaking korporasyon sa bansa tulad ng CEO ng SM ni Henry Sy, CEO ng Maynilad, CEO ng Manila Water, President ng Makati Business Club at si Purisima na tagapagtaguyod ng interes ng mga kapitalista.

Higit dito, ipagpapatuloy ang patakarang Pribatisasyon,Deregulasyon, Liberalisasyon, at Labor Flexibilization. Mga patakarang pang-ekonomiya na ipinatupad ng mga nagdaang administrasyon. Patakarang nagbigay ng laya kina Henry Sy ng SM, Gokongwei ng URC and Comp., Lucio Tan, Pangilinan, Ayala at Lopez na magkamal ng limpak-limpak na tubo kapalit ng labis na pagdarahop ng masang Pilipino.

Pansinin na lang ang parang malalaking kabuting nagsusulputang SM Mall sa halos lahat ng lugar, ang tripleng tinubo ni Gokongwei noong 2009 at ang P38B na kinita ng PLDT ni Pangilinan noon ding 2009 mula sa P27B noong mga nagdaang taon.

Masama ang privatization dahil kapag napasakamay na ng mga kapitalista ang ano mang pag-aari ng gobyerno para sa serbisyo, ito ay natatransporma bilang negosyo. Pinagtutubuan at dahil may deregulasyon sa pagpepresyo, walang hanggang pagpapatong ng tubo ang ginagawa ng mga kapitalista. Katulad ng bayarin sa tubig, langis, kuryente, bahay, iskwela, hospital, toll fee at pamasahe. Tumaas ito mula 600% (Tuition Fee) hanggang 2,500%. (Toll fee sa NLEX)

Masama rin ang Deregulation. Dahil nagbunga ito ng walang habas na pagsasamantala ng mga kapitalista sa pagpepresyo ng produkto at serbisyo. Tulad halimbawa ng deregulation sa pagpepresyo ng produktong petrolyo. Dahil deregulated, walang Kontrol ang Gobyerno, sinasamantala ng mga kapitalista at walang tigil sa pagpapataas kayat halos 3 doble na ang itinaas nito kaysa sa dati.

Ang liberalisasyon naman ay masama dahil nagbubunga ito ng monopolyo ng mga malalaking kapitalista at sa huli ay ang wala ring tigil na pagtaas ng presyo ng likhang produkto at serbisyo.

Kaya dahil sa patakarang Pribatisasyon, Deregulasyon at Liberalisasyon, mabilis at legal na napunta sa kamay ng iilang negosyante ang yamang likha at pinagpaguran ng mamamayan. Higit na napalaki pa ang kinamal na kita dahil naman sa patakarang Labor Flexibilization, na wala namang ibang ibig sabihin kundi ang transpormasyon ng mga regular na manggagawa tunggo sa pagiging kontraktwal. Mababa ang sahod at walang karapatang magreklamo o lumaban dahil hirap na sumali o magbuo ng unyon.

Resulta: sa gitna ng kasaganaan ng iilan, nalublob sa matinding krisis ang buhay ng masa. Dumami ang bilang ng pamilyang nakakaranas matulog ng di naghahapunan at nagkakasakit nang di nadadala sa hospital.

Mapagpahirap at mapang-api ang mga patakarang ito. Mga patakarang dikta ng mga malalaking kapitalista at institusyon sa mundo na ipinatupad nina Cory, Ramos, Erap at Gloria Arroyo.

Ang masama ngayon ito pa rin ang riles ng pang-ekonomiyang patakaran ni Noynoy Aquino.

Hindi rin tayo ang totoong Boss ni P-Noy. Ang totoong Boss nya ay ang mga kapitalista, ang Liberal Party na kanyang partido at ang mga elitista. Kaya ang boses at ang kagustuhan ng mga kapitalista, mga elitista at trapo ang masusunod at hindi tayo.

Wala syang ipinagkaloob sa hanay ng masa. Walang lider ng kilusang masa ang ipinasok at pinahawak ng importanteng posisyon sa loob ng gobyerno. Wala ring ibinigay sa mga kahilingang ipinaabot ng iba't ibang grupo at kilusan ng masa sa kanya noong panahon ng kampanya at nitong siya ay pangulo na.

Hindi pinakinggan ang ating mga kahilingang:

1. Itigil ang kontraktwalisasyon at ang Marahas na demolisyon!

2. I-repeal ang Oil Deregulation at Automatic Appropriation Law.

3. Isabatas ang Nationwide Accross the Board Wage Increase at ang pagbubuwag sa Wage Board!

4. Ang pagsasabatas ng Unemployment Insurance at ang Mandatory Trust Fund ng Manggagawa.

5. Ang Pagtatapos ng Repormang Agraryo at Pagpapalaya sa mga Bilanggong Pulitikal.

Hindi totoong ang pagresolba sa kahirapan at kaapihan ng masa ang programang bitbit ni P-Noy kundi ang pag-iistabilisa at pagpapatuloy ng paghahari ng mga kapitalista, trapo at elitista sa ating bayan. Wala tayong maasahang pagbabago kay P-noy sa kabuhayan at kaapihan ng masang Pilipino.

Kaya't sa ngayon ay di na natin dapat pag-usapan pa kung ano ang magagawa sa atin ni P-Noy dahil wala syang magagawa para sa masa ng sambayanan. Ang mas mainam na pag-usapan ay kung ano ang magagawa natin para obligahin ang administrasyon ni P-Noy na gumawa para sa atin!

Kaya palakasin natin ang ating kilusan, palakasin natin ang ating partido!

BMP August 2010

BMP press release on P-Noy's 1st SONA

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)
Press Release
July 26, 2010

Multitudes of actions, agenda challenged
by various sectors greeted P-Noy SONA

As early as 7am to 10am, various sectors converged in various points as a prelude to P-Noy SONA in the afternoon. Thousands of urban poor belonging to Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML) and allied organizations trooped in front of NHA along elliptical road and delegations to the house of P-Noy at times street in Quezon City. In the same mode, workers belonging to the Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) prominently displayed their slogans and streamers along Philcoa leading to Commonwealth avenue.

These groups later joined the converging point of the multisectoral group Sanlakas and its allied organizations in front of the office of Commission on Human Rights along Commonwealth Avenue at around 11am. The groups were also joined by other sectors and organizations to which their number swelled to thousands. They were carrying dialogue cum slogans imprinted in their placards as a way of ventilating their issues and agenda to the 1st SONA of the P-noy administration. A short program was held and around past 12:00 noon, the group marched to Tandang Sora where a huge contingent of Freedom from Debt Coalition (FDC), Philippine Alliance of Human Rights Advocates (PAHRA), KONTRA (Koalisyon Kontra Kontraktwalisasyon) members converged. At around 1:00 pm, the rallyists pursued marching down to Ever Gotesco but were joined by members of KAMP, a multisectoral alliance along the stretch of Pure Gold in Commonwealth.

The Sanlakas bloc presented a 10 pt. agenda where they articulated that these issues were the embodiment of the program to compliment Noynoy’s assertion of serving to his Boss, the Filipino people.

“P-Noy should pursue a program that would essentially address the issue of poverty and joblessness. If he is sincere in solving these concrete problems he must not use the former administration as a scapegoat but instead come up with a real solution to alleviate people’s misery. He has to touch the debt servicing issue in order to find ways for more funds for his pro-poor programs and services. He has to enhance the domestic economy to ensure jobs for the Filipinos. If he can do this, then he is not another Gloria in the making whose regime was attributed with politicking, corruption and heavy taxation.” Leody De Guzman, BMP President elaborated in an interview. (30)

Hamon ng Manggagawa kay P-Noy

HAMON NG MANGGAGAWA SA BAGONG ADMINISTRASYON AT PANGULO:

PROTEKSYON SA PAGGAWA

Sa siyam na taon ni Gloria Macapagal-Arroyo sa Malakanyang, lalong naghirap ang kabuhayan ng manggagawang Pilipino at lumala ang paglabag sa mga pantaong karapatan ng manggagawa. Hindi nito pinakinggan ang boses ng paggawa at konstitusyunal na karapatan ng mga manggagawang Pilipino.Na: Nasasaad sa Art. 13, Sec. 3 ang mga deklarasyon at katagang. . . “The State affirms labor as a primary social economic force. It shall protect the rights of workers and promote their welfare”. “The State shall afford full protection to labor, local and overseas, organize and un-organize, and promote full employment and equality of employment opportunities for all.” “It shall guarantee the rights of all workers to; Self Organization, Collective Bargaining and Negotiations, Peaceful Concerted Activities, including the right to Strike in accordance with law. “They shall be entitle to; Security of Tenure, Human Conditions of Work, and a Living Wage. “They shall; Participate in Policy and Decision Making Processes Affecting their Right and Benefits. “The State shall regulate the relation between workers and employers, recognizing; the right of labor to its just share in the fruits of production. Ngayong may bago ng pangulo, bagong administrasyon, narito ang hamon natin sa administrasyon ni P-Noy:

1. SEGURIDAD SA TRABAHO

Problemang malaki ang laging end contract ng trabaho tuwing 5 buwan. O kaya ay ipapasa sa isang contractor ang trabaho sa mababang halaga ang pasweldo at benepisyo sa contractor o subcontractor. Nawala ang security of tenure ng manggagawa. Di rin makapagtayo ng union at makabuo ng CBA dahil nga kontraktwal. Karamihan sa kontraktwal ay di natatamasa ang mga mandatory benefits gaya ng SSS, PhilHealth atbp. At pag muling nag-aplay ng trabaho gagastos na naman ng di bababa sa P2,500.00 sa mga requirements. Dagdag pa, pinauso na din ng mga employer ang Agelimit sa pagtanggap ng empleyado (18-23 years old) ang tinatanggap. Ang mga 23 years old pataas ay nawawalan na ng opportunidad na matanggap pa sa trabaho. Ang iba naman dahil sa re-contract ng re-contract sa empleyo tumatanda walang benepisyon matatamasa.

Gawa yan ng labor-only contracting (LOC) na pinauso ng mga kapitalista na naglipana sa kasalukuyan. Mga manpower o recruitment agencies na nagsusuplay ng empleyado sa mga kumpanya, kabilang dito ang trabahong janitorial at security. Paglabag yan sa Artikulo 106 at 280 ng Labor Code. Labag din sa Konstitusyon ng Pilipinas Artikulo 13, Seksyon 3 xxx. Dapat na may karapatan sila [manggagawa] sa katatagan sa trabaho.xxx Dahil sa walang itinakdang parusa sa mga lumalabag, nagpapatuloy ito na kinukunsinti ng mga opisyal ng gubyerno.

Solusyon sa problema:
1.1. Alisin ang Age Limit (18-25 years old) na pinauso ng mga kapitalista. Ganap na ipagbawal ang labor-only contracting at iba pang tipo ng kontraktwalisasyon at parusang multa at pagkakulong sa mga lalabag dito.

1.2. Alisin ang preventive suspension na karaniwang ginagawa ng kumpanya sa manggagawang
pinaghihinalaang nagkasala. Pinarurusahan na agad ang di pa napatutunayang nagkasala.

1.3. Direct Hiring ng nangangailangang kumpanya; walang dadaan sa agency. Gawing regular employee sa ikaanim (6) na buwan ng pagtatrabaho sa mga karaniwan, natatangi at kinakailangan sa arawang negosyo ng kompanya.

2. MAKABUBUHAY NA SAHOD AT BENEPISYO
Problemang malaki ang kaliitan ng sahod. Di magkasya kahit 16 na oras kang magtrabaho. Pinag-ibaiba pa ng mga Regional Wage Boards ang sweldo sa iba’t-ibang lugar. Maliit nga ang sweldo kaya di nakakapag-ipon para sa pagtanda. Iilang kumpanya lang ang may retirement pay o separation pay para sa kanilang empleyado. Ang iba naman ay tumatakas matapos isara ang kumpanya. Naiiwanang walang nakuhang benepisyo ang manggagawa. Kaya ang mga manggagawang nagpayaman sa kumpanya ay parang kalamansi na itinapon matapos sipsipin ang katas nito. Di nasusunod ang karapatan ng manggagawa na sinasabi sa Artikulo 13, Seksyon 3 ng Konstitusyon xxx Dapat may karapatan sila…..sa sahod na sapat ikabuhay.xxx

Ang solusyon sa problema:
2.1.Isabatas ang living wage o sweldong makabubuhay ng pamilya. Tanggalin ang mga Regional Wage Boards at ibigay sa Kongreso ang pagtatakda ng living wage sa buong bansa batay sa consumers price index.

2.2. Isabatas ang paglalagay ng Trust Fund para sa retirement pay, separation pay ng manggagawa. Para hindi na maulit ang nangyari sa NPI, Gelmart at maraming iba pa.

2.3. Isabatas ang unemployment insurance sa mga mawawalan ng trabaho para may pambuhay sa pamilya habang naghahanap ng panibagong trabaho.

2.4. Sa kalagayan ng pagsasara ng kumpanya at pagtakas ng may-ari sa mga pampinansyang
Responsibilidad nito sa mga manggagawa, aakuin ng gubyerno ang responsibilidad.

3. MAKATAONG KALAGAYAN SA PAGTATRABAHO
Maraming employer ang lumalabag sa Minimum wage law, di sumusunod sa Labor Standard Law at health and safety. Di na nga sapat ang minimum wage, di pa sinusunod ng maraming employer kaya naman kulang sa nutrisyon ang pamilyang manggagawa. Bukod pa, delikado sa kalusugan at kaligtasan ang maraming pagawaan na nagdulot ng malalang pagkakasakit at kamatayan. Bukod pa sa pagkasira ng kapaligiran. Di nasusunod ang karapatan ng manggagawa na sinasabi sa Artikulo 13, Seksyon 3 ng Konstitusyon xxx Dapat magkaroon sila ng karapatan sa makataong mga kalagayan sa trabaho xxx

Solusyon sa Problema:
3.1. Isabatas ang kaparusahang multa at pagkakulong sa mga employer na di tumutupad sa Labor Standard Law at health and safety.

3.2. I-deputized ng Department of Labor and Employment ang mga lider manggagawa bilang inspector ng Labor Standard at Health and Safety sa mga kumpanya.

3.3. Pahigpitin ang inspeksyon sa mga bago at dati ng kumpanya na nagbubuga ng nakakalasong usok at likido na sanhi ng maraming sakit ng manggagawa at pagkasira ng kapaligiran.

4. GANAP NA KALAYAAN SA PAG-OORGANISA, PAKIKIPAGTAWARAN AT SAMA-SAMANG PAGKILOS
Problemang malaki ang AJ o Assumption of Jurisdiction ng Secretary of Labor. Ito ay may terror effect sa mga manggagawa, unyon at kilusang paggawa kagaya ng nangyari sa Hacienda Luisita, Nestle Phils, Niukko Material Phils. at marami pang iba. Lahat ng konstitusyunal na karapatan ng manggagawa sa ilalim ng social justice provision ng konstitusyon ay nilalabag ng AJ pati ang likas na karapatang mabuhay. Paglabag ito sa karapatang pantao at di konstitusyunal. Ang pakikialam ng management sa pagtatayo ng unyon at iba pang aktibidad ng unyon ay sagabal sa mabilis na pagtatayo at pagdami ng unyon. Humahantong ang pakikialam ng management sa pananakot, pagtanggal sa trabaho at pagpatay ng lider. Ang simpleng pakikialam ng management ay paglabag sa Artikulo 246, 248 at 277 ng Labor Code.

Dahil sa walang takdang parusa, nagpapatuloy ang ganitong gawain ng management. Kapag walang unyon, di nakakakuha ng mas malaking sahod at benepisyo ang manggagawa. Ang manggagawa sa ngayon ay nakagapos ang kamay kapag kailangan nitong labanan ang pang-aapi at pambabarat ng mga kapitalista sa sweldo at benepisyo. Ito’y dahil sa sari-saring requirements at mahabang proseso bago makapagwelga. Problema din ang kapos na kaalaman ng napakaraming manggagawa sa kanilang mga karapatan bilang manggagawa at mamamayan.

Solusyon sa problema:
4.1. Alisin ang (Art. 263 (g) sa labor code) Assumption of Jurisdiction ng Kalihim ng Paggawa at Empleyo dahil niyuyurakan nito ang mga karapatang nakasaad sa Konstitusyon ng Pilipinas pati na ang karapatang mabuhay ng mga manggagawa.

4.2. Isabatas ang boluntaryong pagkilala at agarang pakikipag-CBA sa unyon sa kalagayang walang incumbent union sa isang kumpanya. Mandatory membership sa unyon o close shop policy sa mga bagong manggagawa.

4.3. Alisin ang “no union” option sa certification election.

4.4. Pagbawalan ang management ng kumpanya na makialam sa pag-uunyon. Parusahan ang
management at/o mga may-ari ng kumpanya na nakikialam sa proseso ng pag-uunyon. Kung opisyal ng gubyerno ang nagkasala, pagbawalang maupo sa anumang pwesto sa gubyerno habang-buhay at pagkakulong.

4.5. Alisin ang mahabang prosesong requirement para makapagwelga gaya ng 30 days cooling-off period, 7 days grace period. Alisin din ang napakaraming bawal sa panahon ng welga gaya ng free igress and engress. Ipagbawal ang pakikialam ng pulis at militar sa mga piket, welga o anumang mapayapang sama-samang pagkilos ng mga manggagawa para kamtin ang kanilang kahilingan sa kumpanya. I-Repeal ang Herrera Law. R.A. 6715 at 6727.

4.6. Ibalik ang ala-CIR na sistema ng pagdinig sa mga kaso sa paggawa. Takdaan ng isang taon ang pinakamatagal na proseso ng isang kaso. Para sa pinal na Order at Writ of Execution nito.

5. PARA SA MANGGAGAWA SA TRANSPORTASYON
5.1. 20% discount sa gasolina, diesel, langis at spare part sa mga TODA, JODA, Taxi.

5.2. Ibaba ang bayarin sa prangkisa at renewal ng rehistro at drivers licence.

5.3. Health and accident insurance ng gobyerno sa lahat ng mga tsuper ng pampublikong sasakyan.

5.4. Ibasura ang Oil Deregulation Law

6. PAMBAYANG USAPIN
6.1. Ibaba ang tuition fee at baguhin ang sistema ng edukasyon.

Sapagkat marami ng kabataang di nakapag-aaral. Ang mababang sweldo ng manggagawa ay di kayang magpaaral ng anak.

6.2. Ibaba ang presyo ng mga bilihin, kuryente at tubig. Itigil ang pribatisasyon sa mga basic service facilities gaya ng tubig, kuryente (generation, transmission at distribution), transportasyon gaya ng mrt/lrt at provincial trains, hospitals, expressways. Ipawalambisa ang EPIRA Law.

Sapagkat ang pagtaas ng presyo ng mga ito ay sasakmal ng malaki sa kakarampot na sweldo ng
manggagawa. At ang walang tigil na pagpapalaki ng tubo ng mga pribadong kompanyang may hawak nito ay mangangahulugang malaking bahagi ng sweldo ay mapupunta sa mga bayaring ito.

6.3. Pabahay na abot-kaya ang upa/bayad.

Sapagkat sa liit ng sweldo, wala ng manggagawang makakatira sa desenteng bahay na matatawag na tahanan. Nakatira sila sa maliliit na kwartong paupahan o sa mga slum areas na makakatipid sila.

6.4. Pawalambisa ang Automatic Appropriations Law sa pagbabayad-utang. Moratoryum ng
pagbabayad sa lehitimong utang. Hindi babayaran ang mga maanomalyang utang.

Sapagkat lubog na sa utang ang gubyerno. Uunahin mo pa bang ibayad sa utang kaysa ipakain sa
nagugutom mong anak? Malaking bahagi, 40%-50%, ng badyet ng gubyerno ay naibabayad sa utang. Marami sa mga utang ay maanomalya at di pinakinabangan ng taumbayan. Sa panahong ito na kailangang-kailangan ang pera para makaahon ang Pilipinas sa pagkakalugmok, maramat lamang na gastusin ang pera sa pagpapaunlad ng ekonomya, edukasyon, kalusugan ng mamamayan at pabahay. Hindi ito pambabalasubas sa pinagkakautangan, laluna sa mga nagpautang na alam na alam nila ang anomalya dapat sila ang magbayad. Ito ay makatwiran.

6.5. Palakihin ang badyet sa mga batayang serbisyo sosyal gaya ng edukasyon, kalusugan at
pabahay. Alisin ang pork barrel sa mga Congressman, Senador at Pangulo.

Sapagkat ginagamit sa pulitika ang kaban ng bayan. Marapat lang na mapunta sa mga
nangangailangan ang pera ng bayan.

6.6. Ipatupad ang Progressive Taxation—buwisan ang mayaman hindi ang mahirap. R-VAT Alisin.

Sapagkat kakarampot na nga ang kita, kokotongan pa ng buwis ang naghihirap na manggagawa at mamamayan.

6.7. Paunlarin ang agrikultura para magkaroon ng maraming trabaho at matiyak ang food sovereignty ng bansa. Sapagkat napakalaking potensyal ng sektor ng agrikultura para lumikha ng maraming trabaho sa kanayunan. Lulutasin din nito ang pagsisiksikan ng tao sa mga kalunsuran. Lulutasin nito ang kakapusan ng batayang mga pagkain. Lulutasin nito ang mataas na presyo ng pagkain.

6.8. Pawalambisa ang Oil Deregulation Law. Ibaba ang presyo ng langis. Sapagkat pinababayaan ng gubyerno ang mga kumpanya ng langis sa gusto nilang presyo. Dapat lang na may regulasyon sa presyuhan.

6.9. Ipatupad na ang sektoral na representasyon sa mga lokal na pamahalaan. Sapagkat matagal na itong nakasaad sa Local Government Code. Di ito maipatupad dahil walang mekanismo o kulang ang batas para ito tuluyang maipatupad.

6.10. Parusahan ang mga grafters at corrupt sa pangunguna ni Gloria, kasama na ang mga tiwali sa DOLE at NLRC.

Ang pagtugon ni P-Noy sa mga kahilingang ito ang sukatan kung siya nga ay tatahak sa TUWID NA LANDAS, kung tototohanin ang salitang KUNG WALANG, CORRUPT WALANG MAHIRAP at ang KAYO ANG AKING LAKAS na diniinan niya sa kanyang inagurasyon sa mga katagang WALANG WANGWANG, WALANG COUNTER FLOW. KAYO ANG AKING BOSS. WAKASAN NA ANG BALUKTOT NA DAAN. DITO NA TAYO SA MATUWID NA DAAN.

Lead the arrest of PGMA, Launch offensives against poverty!

Press Release

July 1, 2010

Lead the arrest of PGMA!
Launch offensives against poverty!

Challenging the new administration to seriously fight corruption in the government, a “mock arrest of PGMA” was being portrayed by some participants in a march yesterday, July 1, 2010 at Mendiola. A participant who wore a PGMA mask and was in hand cuffs was escorted by the workers and urban poor playing the role of arresting officers.

Hundreds of workers and the urban poor belonging to the Bukluran ng Manggagawang Pilipino together with its allied organizations namely; Sanlakas, KPML, SUPER, MELF, ZOTO, PMT and PLM marched down to Mendiola to highlight what they dubbed as their basic demands to P-Noy in his first day of office at Malacanang.

These demands were prominently displayed in their huge streamers which the group believed would open the door to alleviate the misery and poverty of the Filipino people. Addressing the problems of rampant contractualization, demolition and housing, Oil deregulation Law and the Expanded Value Added Tax (EVAT) and the debt moratorium would form as the core issues that the present administration should focus and resolve.

Unfortunately these issues were not profoundly articulated by P-Noy during his earlier campaign for the Presidency and even in his inaugural speech at Quirino Grandstand last June 30. His slogan of “Walang korap, kung walang mahirap” seemed to have died down and now is being regarded very superficially.

Mr. Leody De Guzman, in an interview elaborated that “P-Noy should lead the country to arrest corrupt officials including former PGMA and must be true to his word in fighting poverty and as such, his administration should launch offensives by addressing the very core issues that has became key factors for the marginalization of the Filipino people. This is the very reason why we are knocking at the Malacanang doorstep to present these important demands of the basic sectors.” (30)

Press Statement - The Thai Crisis is not yet over

Press Statement
May 24, 2010
BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilipno)
Partido Lakas ng Masa (PLM)

The Thai Crisis is not yet over

The pronouncement of the Thai government that the crisis is over and that it is now focusing its rebuilding efforts is a superficial move. The casualties produced after a month long turmoil is reminiscent of a country where the basis of dissent is totally remarkable. The players were the poor from the north and northeast of Thailand who protest against the marginalization. The issue goes beyond marginalization but turned into a class war. The crisis is very political in nature and as such requires political solution.

The Thai government must answer the brute force that it employed to the protesters that resulted to the killings of nearly a hundred and wounding over a thousand people. We deplore what the Thai government did after the failed negotiation with the protesters. Undoubtedly, human rights and democracy were the biggest casualties of the conflict.

The Thai government should look into the gross violation of human rights. Being the guilty party, they must be responsible of the horrible military solution applied that only led to chaos and disarray and worst undermined the real essence of civilian supremacy.

Doing a military might solution to resolve the conflict only aggravate the situation. They must root out the very reason of the issue why the people drove this far. There is social injustice that continues to haunt the people of Thailand, a legitimate issue that will never die down for as long as this will not be addressed comprehensively.

Now the Thai government is only taking chances. Rebuilding should mean real upholding of basic human rights, addressing the issue of poverty and marginalization. All forms of government –sponsored violence must be dissolved. The Thai government must concretely review its policies to reach out to those sectors who cry for marginalization, poverty and discrimination.

Similarly this unfortunate incident happened a few years ago in the Philippines where the battle of the poor was also articulated. The EDSA Tres fiasco was regarded an act of rebellion that started with Estrada’s claimed to power but in the end became an issue of class war. No amount of rebuilding can be done to resolve the conflict not unless the government has the political will to go over the issue of marginalization, upholding civil and political rights and adhering the reign of civilian supremacy.

Bukas na liham para sa manggagawa at kababayan sa Pasig

Bukas na liham para sa mga manggagawa at aming kababayan sa Pasig,

Mga kapwa naming manggagawa at kababayang taga Pasig, kami po ay mga manggagawa ng URC sa Rosario at Bagong Ilog na inobliga ng aming management na magpabayad na at tapusin ang aming pagtatrabaho sa kompanya.

Kami po ay 157 lahat, matatagal nang naglilingkod sa URC, mga regular na manggagawa at siyang naging katuwang ng management sa pagpapaunlad ng kanyang kompanya.

Inoobliga kaming magpabayad na dahil redundant na raw ang aming ginagawa o may gumagawa na ng aming trabaho kayat di na kami kailangan.

Ayaw naming magpabayad. Nais pa naming magtrabaho. Nais pa naming tumanggap ng regular na sahod kada akinse at katapusan. Nais pa naming makasama ang aming mga kamanggagawa sa huling mga taon bago ang aming retirement.

Subalit dahil sa pressure ng mga abogado ng management at pang-eengganyo ng Pangulo ng Unyon, marami sa amin ang naobligang magpabayad na. Kami namang ayaw magpabayad ay pinadalhan ng termination paper noong April 23 at pinagtatanggal na rin po kami.

Di po kami nagpapabayad dahil hindi kami naniniwala sa dahilan ng management na redundant na ang aming ginagawa. Dahil kung totoong redundant na, e bakit may pumapalit sa aming pwesto at ipinagpapatuloy ang aming ginagawa?

Hindi rin kami naniniwala sa paliwanag na hindi kami skilled dahil kung totoo ito, hindi kami tatagal ng mahabang panahon sa URC. Isa pa, nahuli namin sa bibig mismo ng abogado ng management nang sabihin niyang “tanggapin na lang namin ang bayad dahil payag naman daw ang management na muli kaming i-hire under AIMKO” (ang labor placement agency cooperative na itinayo ng pangulo ng aming unyon).

Lumalabas hindi po totoo ang dahilan na redundancy, kundi ito ay kontraktwalisasyon! Uubusin ang regular na manggagawa sa URC upang palitan ng contractual. Contractual na minimum lang ang sahod, walang unyon, walang CBA, kapos sa benipisyo at higit sa lahat ay walang karapatan.

Sa ganito nga namang sistema, mas makakatipid at higit na kikita ang management ng URC. Pero bawal po ito! Iligal ang pagtatanggal ng regular para palitan ng contractual. Ito po ay isang anyo ng pagsasamantala sa mga manggagawa kayat ipinagbawal ng batas.

Ito po ang dahilan kung bakit kami ay ayaw magpabayad. Kung bakit kami ay lumalaban. Nais naming ituwid ang baluktot at itama ang mali. Nangangamba kami na kung lahat ay mananahimik at walang lalaban, magpapatuloy ang ilegal na tanggalan ng mga regular na manggagawa upang palitan ng kontraktwal.

Kaya't nagpasya na po kaming lumaban kahit alam naming mahirap. Dahil naniniwala kami na kapag sobra na ay kailangan ng labanan.

Kung bago at maliit pa sanang kompanya ang URC ay madaling unawain, subalit isang dambuhalang negosyo na ang URC. Pang-apat na sa pinakamayamang negosyante sa Pilipinas. Ano pa ba naman ang kailangan niyang patunayan, para kaming mga regular na manggagawa ay pagtatangggalin pa at alisan ng ikabubuhay?

Kaya't hiling namin sa management na ibalik kami sa trabaho. Lingunin naman ang mahabang panahong tapat naming paglilingkod sa URC. Di naman sila nalulugi at patuloy pa ngang kumikita. Hintayin na lang sana ang aming pagreretire.

Hiling naman namin sa inyo mga kababayan at kapwa namin manggagawa ang inyong pag-unawa at suporta sa aming pakikipaglaban.

Itigil ang pagtanggal sa mga regular na manggagawa!

Itigil ang kontraktwalisasyon!

Ibalik ang mga manggagawang tinanggal!

URC 41
Mayo 18, 2010

Bukas na Liham ng Victoria Manufacturing Corporation Workers Union

Bukas na liham para sa aming kapwa manggagawa at kababayan.

Lahat po ng paraan upang maiwasan ang welga ay ginawa na namin. Sinulatan namin ang management , humingi ng pakikipag-usap, lumapit na rin kami sa Department of Labor, Subalit sadyang ayaw pakinggan ng may-ari ang aming kahilingan. Ipinakiki-usap namin na ibalik ang anim na araw naming pasok sa loob ng isang linggo.

Sa ngayon po ay pinagtatrabaho na lang kami ng aming kompanya ng isa (1) hanggang tatlong (3) araw kada isang lingo. Nagsimula po ang ganito naming sitwasyon noong pang nakaraang taon, noon pang bagyong ondoy , nang ilubog ng baha ang aming pabrika.

Inunawa po namin ang kompanya, tinanggap namin sa mahabang panahon ang paminsan minsan na lang na pag pasok sa trabaho dahil nga sa pinsalang dulot ng bagyong Ondoy. Tumulong kami sa pagkukumpuni ng mga makinang nasira at paglilinis ng buong pabrika upang maibalik sa normal na operasyon.

Nagbunga ang aming pagtutulungan, napatakbo ang maraming makina, nagbalikan na ulit ang mga pangunahing customer, sapat na ang gawain sa loob upang mabigyan ng tuloy tulkoy na trabaho ang lahat ng mga manggagawa.

Subalit ang malungkot, ang pumasok na trabaho na dapat kami ang gumagawa ay inilabas ng pabrika at ipinagawa sa iba. Pati ang dating gawaing ginagampanan ng dalawang tao ay pilit na ipinapaako sa isa na lamang manggagawa. Ito po ang dahilan kung bakit hanggang sa ngayon ay 1 hanggang 3 araw pa rin ang pasok kada isang lingo.

Mabigat na po ang ginawa naming pagtitiis sa nakalipas na pitong (7) buwan. Pagtitiis sa 1 hangang 3 araw na sweldo kada linggo. Apektado na po hindi lamang ang pag-aaral ng aming mga anak kundi maging ang kalusugan ng aming pamilya.

Mas lalong bumibigat at gumuguhit ang hapdi sa aming dibdib sa tuwinang makikita naming ang trabahong dapat kami ang gumagawa ay ipapatrabaho sa iba. Ito po ay mali at alam na alam di ng management na ito ay labag sa batas.

Unfair Labor Practice po ang tawag sa pag contract- out ng trabaho. Ito ay ipinagbabawal ng batas paggawa. Hindi ito pwedeng itama nang katwirang masnakakamura sya sa mga kontraktwal na taga labas dahil ito mismo ang dahilan kung bakit ipinagbabawal. Pinahihintulutan lamang ang Contrating –out ng trabaho kung sobra- sobra at di kayang tapusin sa takdang panahon ng kanyang sariling manggagawa.

Dahil po dito, kahit alam naming mahirap, nagpasya po kaming mag Welga, suungin ang napaka- init na panahon sa picket line upang itama ang maling ginagawa ng management at ipaglaban ang aming karapatan at kabuhayan.

Panawagan namin sa aming management na huwag ilabas ang trabahong dapat kami ang gumagawa at ibalik sa anim na araw ang aming pasok!

Hiling naman namin ang inyong pang-unawa at suporta sa aming ipinakikipaglaban.

Mabuhay po kayo at mabuhay ang uring manggagawa.

Victoria Manufacturing Corporation Workers Union.