BMP Statement on Ka Popoy's 10th death anniversary

BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (BMP)

PRESS STATEMENT

February 6, 2011

Remembering a Working Class Hero

JUSTICE FOR KA POPOY!

JUSTICE FOR THE WORKING CLASS!

February 6, 2011 marks the 10th death anniversary of our leader and slain comrade Filemon “Ka Popoy” Lagman.

Ten years have passed, but there’s still no justice for Ka Popoy. A working class hero, Ka Popoy was the president of Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) from 1995 until he was killed by assassin's bullets on that fateful day in 2001, nearly two weeks after the Edsa Two revolution. But his assassins can’t kill his ideas. They had wiped out his body but not his legacy. We’re still here to pursue Ka Popoy’s dream – our dream – to emancipate the working class from the bondage of capitalist oppression, corruption, poverty and deceit, a dream of a socialist revolution to be led by the working class.

Our dream, like Ka Popoy’s, will continue to inspire us to work hard with the fire in our hearts, carrying our socialist ideals to pursue what Ka Popoy has dreamed - a society where there are no slaves of capital, a socialist revolution to be led by the proletariat, a classless society, a victory for the working class. Ten years since his death, poverty and injustices still continue to plague our nation, continue to cripple the life of the poor, contractualization is rampant, the system of greed that Ka Popoy wants to get rid of still continue to destroy the honor and dignity of the working class.

Ka Popoy was an embodiment of a great socialist revolutionary, a hero of the proletariat, a leader beloved and feared, a great teacher, a fearless activist, a prolific writer, a great agitator. More than any activist of his generation, Ka Popoy is the most conscious about developing the proletarian line. He thought and wrote about Philippine society and the working class revolution through Marxist-Leninist line; and even criticizes the Stalinist-Maoist line that led to the split in the Communist Party of the Philippines in 1991. A Marxist-Leninist through and through, he viewed the working class as the main force of change instead of the peasants, which Joma Sison advocates. Ka Popoy advocated the working class-led revolution that will emancipate all the toiling masses from the claws of capitalism.

We started this day by a wreath-laying activity at Ka Popoy’s monument at Marikina on 7am, then we proceed at Loyola Memorial Park to visit and pay respect to Ka Popoy. After that, hundreds of workers and urban poor marched from Loyola to UP Bahay ng Alumni, where he was gunned down a decade ago. We ended the program there, but we didn’t end our crusade.

As we commemorate this day, we are renewing our vow to continue Ka Popoy’s fight, to pursue his dream for system change, to carry on the fight until socialist victory will be achieved. We will continue to organize the workers and the poor to fulfil our goal of a socialist system that will emancipate us, most especially the working class, from the onslaught of capitalism, from the bondage of greed. Ka Popoy’s spirit lives on.

Justice for Ka Popoy! Justice for the working class!

KPML Statement on Ka Popoy's 10th Death Anniversary

KONGRESO NG PAGKAKAISA NG MGA MARALITA NG LUNGSOD (KPML)

PRESS STATEMENT

Pebrero 6, 2011

Sa ika-10 anibersaryo ng kamatayan ni Ka Popoy

HUSTISYA KAY KA POPOY!

HUSTISYA SA MANGGAGAWA’T MARALITA!

Ang isang kapitalista, lalo na yaong nagpahirap sa mga manggagawa, pag namatay ay tulad lamang ng gaan ng isang kilong bulak. Ngunit ang kamatayan ng isang kasamang matagal na nagsilbi sa uri at sa bayan, at itinuturing na bayani tulad ni Ka Popoy Lagman, ay simbigat ng isang bundok. Hanggang ngayon, isang dekada na ang nakararaan nang siya'y paslangin, nagdurugo pa rin ang puso ng maralita at nanggagalaiti sa galit dahil sa pagpaslang ng estado sa isang magiting na lider ng uri, si Ka Popoy Lagman. Namatay man ang kanyang katawan, ngunit ang kanyang adhikain para sa mga susunod na henerasyon ay mananatili. Nawala man siya ngunit naiwan sa mga lider-maralita ang asim ng kanyang pananalita laban sa mga naghaharing uri at tamis ng kanyang pangungumbinsi sa mga dukha't api.

Marami kaming natutunan kay Ka Popoy. Pangunahin dito ang landas ng uri, ang landas na dapat tahakin ng mga inaapi't pinagsasamantalahan ng sistemang ito, ng ganid na lipunang ito. Natutunan namin na dapat pawiin ang pribadong pagmamay-ari ng mga kasangkapan sa produksyon pagkat ito ang ugat ng ating mga pagdurusa't kahirapan. Natutunan namin na may kapalit pa ang sistemang kapitalismong patuloy na yumuyurak sa ating dangal at lumulupig sa ating pagkatao. Natutunan naming dapat ipaglaban ang sosyalismo! Tangan ang gabay ng Marxismo-Leninismo, patuloy kaming magmumulat at makikibaka para sa katarungan, kalayaan at sosyalismo!

Sampung taon na mula nang siya'y paslangin, ngunit ang mga pumaslang sa kanya'y di pa nadadala sa pedestal ng katarungan! Ngayong Pebrero 6 habang ginugunita natin ang ika-10 anibersaryo ng kamatayan ng ating dakilang lider na si Ka Popoy Lagman ay muling nating isumpa na patuloy tayong kikilos para sa pagbabago ng lipunan, at itutuloy natin ang laban ni Ka Popoy, isang magiting na lider, matapang na kasama, at magaling na guro ng uring manggagawa. Walang bibitiw sa laban. Ipapanalo natin ang adhikain ng maralita’t uring manggagawa para sa pagbabago hanggang sa pagtatayo ng sistemang sosyalismo.

Kaya kaming mga maralita sa Kongreso ng Pagkakaisa ng mga Maralita ng Lungsod (KPML), kasama ang Zone One Tondo Organization (ZOTO) at Piglas-Kabataan (PK), ay mahigpit na nakikiisa sa lahat ng manggagawang nakikibaka upang palitan ang kapitalista't elitistang sistema. Ipakita natin sa buong sambayanan na sa paggunita natin sa ating dakilang lider, tayo'y kapitbisig na nagkakaisa laban sa bulok na sistema, sama-sama nating papatirin ang tanikala ng kahirapan at pagsasamantala, at handa nating itayo ang isang lipunang sosyalismo!

Ituloy ang laban ni Ka Popoy Lagman! Halina’t kumilos para sa tagumpay ng sosyalismo!

Hustisya kay Ka Popoy! Hustisya sa Manggagawa't Maralita!

Kamalayan Alumni statement on Ka Popoy's 10th death anniversary

KAMALAYAN ALUMNI

Statement

February 6, 2011

JUSTICE FOR KA POPOY! LET'S CONTINUE HIS DREAM!

ONWARD TO SOCIALIST VICTORY!

The dead cannot cry out for justice; it is a duty of the living to do so for them.

- Lois McMaster Bujold, Diplomatic Immunity, 2002

For us alumni of KAMALAYAN youth organization, we wish for a new system where there will be liberty, equality and fraternity, just like the slogan in the French Revolution. We organize ourselves and join our hands to live an activist life with a dream of a socialist system that will emancipate us, most especially the working class, from the bondage of poverty. We dream what our leader Ka Popoy Lagman has dreamed - a society where there are no slaves of capital.

Some says that Kamalayan died a couple of years ago, but we have proven to those who "killed" this organization that we are still alive. That we continue to live with our socialist aim intact. That we are capable of doing something to continue the revolution waged by Ka Popoy - a socialist revolution with the working class as the main force, a socialist revolution with Marxism-Leninism as our guide. Kamalayan will restore itself as one of the main socialist youth organization in the country, with the honor and dignity as an activist organization. Kamalayan Alumni will continue to organize and guide youth and students, most especially the sons and daughters of the working class, to pursue our socialist aim.

In 1993, the League of Filipino Students - National Capital Region (LFS-NCR) chapter broke away from LFS-National and formed the KAMALAYAN (Kalipunan ng Malayang Kabataan). KAMALAYAN was conceived on November 30, 1993. Kamalayan was born together with different mass organizations who declared their autonomy from their national leadership, when the leading mass movements in the country were marred by debates and disputes in the early '90s. Throughout its actions and activities, KAMALAYAN adopted the Marxist-Leninist ideology, and debunked its former national democratic ideas and its Stalinist-Maoist venom. They broke away from their national democratic groupings to get rid of their Sisonite heritage. From Kalipunan ng Malayang Kabataan as our acronym in 1993 to Kalipunan ng mga Anak ng Manggagawa, the KAMALAYAN, together with our sister organization, the National Federation of Student Councils (NFSC), pursue and organized students from different schools, to enlighten them that the system of greed can be abolished and a new system is possible. Ka Popoy Lagman as one of the leaders of the working class group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) earnestly supported Kamalayan in its ideological direction.

In this commemoration of Ka Popoy's 10th death anniversary, we wish that Ka Popoy's legacy will continue to fire our hearts and mind to achieve our socialist aim. We also wish that Ka Popoy's assassins be brought to justice. We will continue pursuing his dream - our dream - for a socialist revolution until the old system of capitalism, corruption, egotism, elitism, false honor, love of money, vanity, insolence, tyranny, intrigue, miserable life, and poverty will vanish in the face of the earth. We will fight with passion, with Marxism-Leninism as our guidance, with the working class as our main force, with our socialist vision as our guide to action.

Continuing Ka Popoy's dream until socialist victory is achieved is one of the greatest gift that we can give this nation, the working class, the children of today and the next generation. Kamalayan, alive as it was, will continue working and fighting to achieve socialist victory, a victory of the working class, a victory that will not end our revolution, but will theoretically continue to its next step, the transition from capitalism to socialism.

Dignidad ng Narses, Karapatang Pangkalusugan ng Mamamayan

DIGNIDAD NG NARSES, KARAPATANG

PANGKALUSUGAN NG MAMAMAYAN

Nakakapanindig-balahibo ang paglalahad ng ilang mga registered nurse sa telebisyon, radyo at iba’t-ibang pahayagan sa sinasapit ng libu-libo nilang mga kabaro o kapwa mga rehistradong narses. Ito ay ang talamak na pagpapatupad ng forced volunteerism sa mga hospital pribado man o pampubliko.

Ang forced volunteerism ay isang kalakaran kung saan ang mga propesyunal nating mga narses ay nagbabayad (ng pera) sa mga ospital upang maging volunteer nurse at makapagbigay ng serbisyo alinsunod sa kanilang propesyon sa mga ospital at mga pasyente nito ng libre.

Sa halip na tratuhin na mga empleyado dahil gumagampan sila ng lahat ng mga gawain ng isang regular na narses ay tumatanggi ang mga tagapamahala ng ospital na kilalanin ang obligasyon bilang employer tulad ng tamang suweldo at benipisyo sa tamang trabahong ibinibigay ng mga narses.

Dahil sa kawalan ng employee-employer relation hindi lamang ang kawalan ng sweldo ang problema kungdi ang kawalan din ng proteksyon sa panahong malagay ang mga narses sa iba’t-ibang panganib sa kanilang buhay at kalusugan. Sa mga kaso ng mga banta sa kalusugan mag-isang haharapin ng mga narses ang pagpapabakuna bilang proteksyon at pagbili ng mga kagamitan para pangalagaan ang kanyang kalusugan. Sa panahong sila ay dapuan ng sakit solo nila (o kanilang mga magulang) ang gastusin sa pagpapagamot ng kanilang sarili.

Sakaling maharap sa kasong legal o ma-demanda sa paggampan ng kanilang “sinumpaang tungkulin” bahala ang nars sa sarili na humanap ng sariling manananggol o abogado. Hindi obligasyon ng may-ari o tagapamahala ng ospital ang magbigay proteksyon dahil hindi sila mga empleyado.

Nangyayari ang talamak na kalakarang ito ng forced volunteerism dahil sa paniwalang sa pagtatrabaho bilang volunteer ay mabibigyan sila ng certificate o katibayan ng paglilingkod sa ospital na maari nilang magamit upang makapag-trabaho sa ibang bansa. Siyempre pa ay wala namang bisa ang makukuhang certificate dahil hindi naman certificate of employment ang ibinibigay sa kanila na siyang hinihingi ng mga employer sa ibang bansa.

Itinuturo rin na dahilan ay ang tinatawag na over supply ng mga narses sa bansa kung kaya’t pinag-aagawan ang anumang oportunidad na “makapagtrabaho” makakuha lang ng experience. Sa konserbatibong taya ay nasa 280,000 na ang bilang ng mga walang hanap buhay na narses at madaragdagan pa ito ng humigit-kumulang 42,000 ngayong parating na buwan resulta ng nursing board exam.

Sobra na! Tama na! Wakasan na!

Panahon ng wakasan ang karumal-dumal na gawaing ito ng pagpapatupad ng forced volunteerism sa mga ospital mapa-publiko man o pribado. Hindi katuwiran na dahil sa sobrang dami na ng mga narses ay maari na silang tratuhing mga alipin at aabusuhin. Hindi lamang mga narses ang nagdurusa sa ganitong tiwaling kalakaran. Kung nasalaula na ang dignidad ng kanilang propesyon, kung nayurakan na ang kanilang mga dangal at dignidad – pinagkaitan na rin tayong mga mamamayan ng pagkakataong mapangalagaan ang ating kalusugan.

Kung ipatutupad lamang ng gobyerno ang pamantayang nurses to patient ratio (npr) na 1 is to 7 (isang nars sa bawat pitong pasyente) sa mga pampublikong ospital ay mababawasan o maiibsan ang sinasabing over supply ng mga narses sa bansa. Sa pag-aaral ng isang grupo may mga ospital na ang npr ay 1 is to 100. Isang nars ang nangagalaga sa buhay ng isandaang pasyente, isang nars na sasagupa sa ngit-ngit ng nag-aalburutong isandaang kaanak na hindi matanggap na hindi mapangalagaang mabuti ang kanilang kaanak na pasyente dahil sa dami ng kailangang asikasuhin ng kawawang nars.

Marami sa atin ang naiinis sa mga narses sa mga pampublikong ospital at kadalasang hindi na naghahangad ng medikal na atensyon dahil sa ganitong kalagayan sa mga pampublikong pagamutan. Karaniwan na kung ganun na maraming Pilipino ang namamatay ng hindi man lang nakakakita ng nars gayung may sinasabing may “over supply” ng nars sa bansa.

Nitong mga nagdaang araw ay umingay sa midya ang anunsyo ng Department of Health na ipatigil ang forced volunteerism kasabay ito ng pagtangging nagaganap ang forced volunteerism sa lahat ng klase ng ospital. Nag-alok din ito ng 10,000 trabaho sa lahat ng mga rehistradong narses sa ilalim ng programang RN HEALS na umani rin ng maraming batikos dahil sa kakapusan o limitasyon ng programang ito na tugunan ang problema ng unemployment ng mga narses.

Mga Kababayan, unawain natin na klarong hindi lamang problema ng mga narses ang forced volunteerism. Apektado tayo ng problemang ito ng patakaran ng gobyerno kaugnay ng pondo para sa kalusugan nating mamamayan. Ang pang-aabuso sa mga narses sa mga pribado at pampublikong ospital ay katumbas ng pagbabalewala ng pamahalaan sa karapatan ng mamamayan sa kanyang kalusugan.

Samahan natin ang mga narses na ibangon ang dignidad ng kanilang propesyon, ang maibalik ang dangal nila bilang tao at tamasahin ang karapatang mabigyan tayo ng kaukulang medikal na pangangalaga mula sa mapagkalingang kamay ng isa sa pinakamagagaling na tagapag-aruga sa buong mundo - ang mga Pilipinong narses.

Sumama tayo sa inilulunsad na SIGNATURE CAMPAIGN AGAINST FORCED VOLUNTEERISM sa layuning makakalap na isang milyon o higit pang lagda na ihahatid natin sa Malakanyang o sa ating pangulo Benigno C. Aquino III upang ipag-utos ang kagyat at totohanang pagpapatigil ng forced volunteerism kasabay ng pag-repaso ng mga polisiya ng gobyerno sa naghihingalong patakarang pangkalusugan ng bansa.

FORCED VOLUNTEERISM, ITIGIL!

TAMANG TRABAHO, TAMANG SUWELDO, TAMANG SOLUSYON!

BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO (BMP)

February 5, 2011

BMP Memo para sa Pebrero 6

Para sa: Lahat ng Kasapi, Kaibigan at Kaalyadong Unyon at Asosasyon

Hinggil sa: Araw ng Paggunita sa Kamatayan ni Ka Popoy Lagman – Pebrero 6, 2011

Mula sa: Komiteng Tagapagpaganap

Petsa: Enero 31, 2011

Hamon kay P-Noy: Katarungan para kay Ka Popoy

at sa lahat ng biktima ng inhustisya!

Sa darating na Pebrero 6, 2011, ay araw ng paggunita sa ika-10 anibersaryo ng pagpaslang kay Ka Popoy. Isang dekada na subalit magpahanggang ngayon ay wala pa rin itong kalutasan. Hindi mabilang kung tutuusin ang mga ganitong kaso mula sa panahon ni Marcos hanggang sa panahon ni Gloria Macapagal Arroyo. Si Ka Popoy ang pinakaunang biniktima ng administrasyon ni PGMA, halos isang linggo matapos syang makaupo sa Malakanyang. Ang kamatayan ni Ka Popoy ay nagsilbing hudyat ng tuloy tuloy at di mabilang na “extra judicial killings” sa buong bansa. Mga kasong hindi nabibigyan ng kaukulang kalutasan at hustisya.

Maraming paglabag sa karapatang pantao ang pwede nating mailahad sa ngayon na malinaw na wala pa ring kalutasan. Mga paglabag na kinasangkutan mismo ng mga militar at nasa kapangyarihan sa iba’t ibang panahon tulad ng Mendiola Massacre, pagpaslang kay Rolando Olalia, Masaker sa Hacienda Luisita, Maguindanao Massacre at marami pang iba.

Ngayon, mayroon tayong bagong pamahalaan na nangako ng pagbabago at tuwid na daan para sa masa at katarungan. Ang Komisyon sa Karapatang Pantao sa kasalukuyan ay pinamumuan ng isang kilalang lider ng mga progresibo. Isang bagay na puwede nating subukan upang muling buksan ang kaso at tuluyan nang makamit ang katarungan.

Balikan natin kung sino ba si Ka Popoy. Si Ka Popoy ang pangunahing lider na malaki ang naging kontribusyon sa kilusang manggagawa. Tagapagtatag ng ating organisasyon, ang BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilino), Sanlakas at marami pang iba. Si Ka Popoy ay walang humpay na nakibaka mula pa sa panahon ni Marcos, walang takot, di tumigil sa pakikibaka sa kabila ng banta sa kanyang buhay ng mga ahente ng Kapital.

Maituturing na bayani sa Kilusang Paggawa at tagapagbandila ng pakikibaka para sa tunay na pagbabago sa sistemang panlipunan, si Ka Popoy ay di lamang nag-iwan ng marka ng paglaban kundi mga aral at pananaw na magpahanggang ngayon ay ating pinaniniwalaan at isinasabuhay. Mga matibay na pundasyon na nagsisilbing suhay sa ating mga pang-araw-araw na pagkilos bilang mga puwersa sa pagbabago.

Ang okasyon sa Pebrero 6, 2011

Malaking martsa mula sa puntod ni Ka Popoy sa Loyola, Marikina hanggang sa UP. Magkita-kita tayong lahat sa Loyola ganap na ika-8:30 ng umaga.

Palahukin natin ang pinakamarami sa ating mga kasapi at ipinapanawagan natin sa lahat ng mga naging kabahagi ng kilusang Pagbabago mula noon hanggang ngayon na lumahok sa makabuluhang pagkilos na ito.

Ang BMP, Sanlakas, at lahat ng mga organisasyong ipinundar ni Ka Popoy, ay kabilang sa magtitiyak ng kanilang delegasyon kasama na ang mga dating puwersang may naging puwang sa kanila ang impluwensiya ni Ka Popoy sa kanilang buhay. Mga dating kumilos at naglingkod sa iba’t ibang sektor at hanggang sa kasalukuyan at nanalig sa naging kontribusyon ni Ka Popoy sa kilusan ng pagbabago.

Inaanyayahan din natin ang mga kilalang personalidad na may katulad din ng kaso ng inhustisya. Gayundin ang mga personaheng may kinalaman sa pagtataguyod ng karapatang pantao. Mga organisasasyon sa karapatang pantao at ang mismong Komisyon sa Karapatang Pantao.

Iluwal natin ang libu-libong kalahok sa paggunita sa araw ng kamatayan ni Ka Popoy!

Ang Pebrero 6 ay Linggo, marami sa ating mga pabrika ay walang pasok. Kung kaya’t magiging mainam para sa mga lokal na planuhin sa pinakamaraming kalahok ang mailuwal sa mga unyon. Itala ng mismong bayan ng Marikina na padaluhin ang sandaang porsiyento ng kanyang kasapian sa araw na ito. Ang FTLU at iba pang lokal sa Marikina ay sinupin ang plano upang matiyak ang makabuluhang partisipasyon ng mga manggagawa.

Gayundin ang lahat ng pagawaan at empresa sa buong kalakhang Maynila. Mailuwal natin sa pinakamarami sa ating kasapian at magkaroon ng malinaw na pagtitiyak ng mga kalahok sa araw na ito. Inaasahan din natin ang paglahok ng mga kalapit probinsya na magtityak ng pinakamaraming delegasyon na kanilang mapalahok, ang Gitnang Luzon at Timog Katagalugan.

Ang mga komunidad na nasasakupan ng ating mga kapatid na maralita na siyang bulto ng pwersa ng KPML-ZOTO at Sanlakas at iba pang mga organisasyon ay atin ding tiyakin ang kanilang paglahok.

Bukod sa BMP, inaasahan natin ang buong suporta ng iba pang mga organisasyon tulad ng Kalayaan!, KPP, MMVA, Makabayan Pilipinas, AMA, SDK, Sanlakas-Youth, PMT at PLM.

Sa hanay ng uring manggagawa, tiyakin natin ang buong puwersa ng MELF, SUPER at lahat ng independent unions na lumahok sa kanilang pinakamalaking bilang sa araw na ito.

Gawin ang mga sumusunod na tagubilin:

1. Pagpulungan ng mga lokal ang kanilang mga paniyak na delegasyon sa pinakamalaking bilang na kanilang mailuluwal.

2. Maglunsad ng mga iba’t ibang pamamaraan o gawain na magtitiyak ng paglahok ng lokal.

3. Tiyakin na ang lahat ng mga kalahok ay nakasuot ng pula bilang simbolo ng paglaban at muling pagbubukas ng kaso ni Ka Popoy.

4. Magdala ng mga placards na nanawagan ng Katarungan ni Ka Popoy at sa lahat ng biktima ng inhustisya.

5. Tiyaking makalahok sa martsa ang mga kasapian (Loyola to UP).

6. Magdala ng mga flag ng mga lokal at pederasyon.

7. Magbaon ng mga tubig at pagkain sa martsa.

8. Manawagan sa iba pang mga kasamahan labas sa pagawaan na sumama sa pagkilos na ito.

2011: Another bleak year for the workers

PRESS RELEASE/STATEMENT

Bukluran ng Manggaggawang Pilipino (BMP) - Partido Lakas ng Masa (PLM)

December 27, 2010

2011: Another bleak year for the workers, militant labor leaders lamented in a breakfast forum

The ascendance to power of the Aquino administration was the most significant event that took place in 2010. The marginalized sector particularly the workers were indeed hoping that the new government would somehow uplift their worsening conditions brought about by the global financial crisis.

Unfortunately, the first half of the Aquino administration proved its real worth to the Filipino people in terms of its policies. The Aquino government only validated its subservience to the elite and not to the toiling masses.

Unusual occurrence of strikes happened this year and the most glaring was the reaffirmation of the Aquino government to allow the PAL management to outsource its personnel and invoke the management prerogative as the basis of the dismissal of 2,600 employees.

“The PAL case was just a tip of the iceberg, what prevailed this year in terms of labor disputes and concerns would even become bigger or more than doubled for the incoming 2011. The workers have renewed their will to fight and this was concretely proven by the successful strikes they launched in 2010 as in the case of Goldilocks, Arcometal, Imarflex, Procraft, Lakeside, among others.” Leody De Guzman, BMP President, asserted at the weekly breakfast forum held at the Orange Place Hotel dubbed as “Kapehan sa TOP”.”

The breakfast forum was sponsored by the PLM every Monday where they invited Ms. Susan “Toots” Ople to enlighten on the challenges and prospects awaiting the labor sector in 2011.

Mr Leody De Guzman, also the incumbent PLM Executive Vice President, further explained that “What can we expect at the new President who is openly acting as the Chairman of the Board of the Capitalist class and in effect would promote the interests of huge businesses and not the workers.”

The fate of the workers for 2011 lies not on President Aquino’s hand but only for themselves, the emergence of the unprecedented labor unity as a result of the fight for the displaced airport employees is still alive and will further be bolstered by the numerous issues confronting the labor sector like the contractualization and other related concerns.

“The Aquino government is yet to see the fury of the broad labor that is in store for next year. President Aquino is making a wrong signal for this year and can be faulted by the growing discontent of the Filipino workers. He must decisively address the problems of PAL and not just paying lip service to the needs of the Filipino workers.” Mr. Roni Luna, a leader in the CALABARZON Alliance, pointed out. (30).

PR - BMP deplores gov't inability to stop contractualization

PRESS RELEASE

December 22, 2010

MILITANT LABOR GROUP DEPLORES THE GOVERNMENT INABILITY TO STOP CONTRACTUALIZATION

Accredited as the most militant labor group in 2010 as recorded in the DOLE (Department of Labor and Employment data, BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilipino) is geared for a challenging year in 2011. The group in a press conference called on the Aquino government to fulfill its promise to provide protection for the Filipino workers.

“The recent intervention of the Aquino administration on the issue of Philippine Airlines is a welcome move. But the solution should go beyond the labor dispute but should be taken as a test case to review the policies which the government is inclined to promote. The problem of rampant of contractualization must be seriously addressed by the Aquino government. Long before the PAL issue, numerous cases of contractualization employed by most companies are already wreaking havoc on the lives of Filipino workers.” Mr. Leody De Guzman, BMP President explained.

The likes of Gokongwei, Henry Sy, and many other big capitalists are in the same mold of Lucio Tan whose main concern is to streamline its business operations to cut cost and thereby sacrificing the benefits and welfare of the workers. The labor sector has been confronted by this problem even from the previous administration but ironically being pursued and sustained by the Aquino government.

“We will not stop engaging the workers in various forms of struggles to put an end to the vicious cycle of contractualization. We have proven as provided for by this years’ data on strike that the workers are no longer apathetic but defiant of what they are experiencing and the broad labor is gaining grounds to foster strength and unity to fight contractualization.” Ronnie Luna, BMP Executive Vice President further elaborated.

The group has lined various activities as part of their comprehensive caqmapaign and engagement to the Aquino government on the issue of contractualization. The group is set join the PALEA workers sponsored “Harana sa Mendiola” tomorrow at 10am. In the coming days, the group will also launch massive leafleting and related activities to kick off their various concrete and specific issues involving the evils of contractualization. (30)