Uring Manggagawa, Hukbong Mapagpalaya!

Sosyalismo ang Lunas! Ibagsak ang mapang-api't masibang kapitalistang sistema! Manggagawa sa Lahat ng Bansa, Magkaisa!

Lunes, Mayo 18, 2020

Union to defy employer's back-to-work order, demands factory disinfection and occupational safety before resumption of production

Press Release
May 18, 2020

UNION TO DEFY EMPLOYER'S BACK-TO-WORK ORDER, DEMANDS FACTORY DISINFECTIONS AND OCCUPATIONAL SAFETY BEFORE RESUMPTION OF PRODUCTION

The labor union at Everbright Net and Twine, a rope manufacturer located at Edison Ave., in Sun Valley Paranaque, has resisted the back-to-work order of their employer, citing the need for factory disinfection and occupational safety measures before returning to work.

The union is an affliate of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino and Solidarity of Unions in the Philippines for Empowerment and Reform (SUPER) Federation.

The Everbright workers did not receive any amelioration from DOLE-CAMP despite the application of their employer last March.

Teddy Fernandez, president ng Lakas Manggagawa sa Everbright-SUPER said, "Walang manggagawa na nais tumigil sa trabaho lalupa hindi naman pinaghandaan ng gobyerno ang ayuda para sa manggagawa nang biglaan nitong ipatupad ang lockdown. Halos lahat ng pangangailangan namin ay kailangang bilhin, at para magkaroon ng pambili, kailangan naming ibenta ang aming lakas-paggawa kapalit ng sweldo. Subalit kung mapepeligro naman ang manggagawa (kasama ang kanyang pamilya, na maaring mahawa sa kanya dahil sa COVID19) dahil sa kanyang pagtatrabaho, nawawalan ng saysay ang trabaho. Imbes na maging hanapbuhay, ito ay nagiging hanap-patay. Hindi kami magdadalawang-isip na maglunsad ng mass action para sa mass testing".

Fernandez added, "Nagkaisa na ang lahat ng manggagawa. Huwag na munang pumasok ngayon. Sundin muna ang guidelines ng syudad ng Paranaque na dapat sumailalim muna ang lahat ng papasok sa rapid testing sa sakit na COVID19".

BMP and SUPER president Luke Espiritu asserted, "We commmend the LGU of Paranaque for having the political will to impose mandatory mass testing of employees before any resumption of company operations. It is a far-cry from the lame DTI-DOLE guidelines on workplace prevention and control of COVID19, which places the conduct of mass testing by employers as a mere option". Section 7 of the DTI/DOLE guidelines states that "employers may test workers for COVID19".

Espiritu expounded, "But we are not surprised, after all DTI Sec. Ramon Lopez is a dyed-in-the-wool capitalist having served as underboss of RFM CEO and billionaire Joey Concepcion. The trade secretary shares the same elitist breeding with his boss, who now serves as advisor to Duterte and was quoted for saying that the poor are resilient to sickness because of their daily and prolonged exposure to risks".

"For employers like Lopez and Concepcion, precautionary measures for worker protection and safety are an added and unnecessary expense. Yet, it is optional for employers in order to showcase their alleged benevolence as philanthropists," the labor leader explained.

The BMP is pushing for mandatory measures such as mass testing and adequate medical facilities for workers, continued distribution of amelioration and relief packages to the poor (including workers who are permanently and temporarily displaced by the COVID19 quarantine), strict compliance to occupational safety and work standards, hazard pay, quarantine leaves and transportation allowance. The group also called for the setting up near-workplace accommodation for employees to minimize their mobility and possible exposure to the SARS-COV2 virus.

Espiritu furthered, "Local trade union leaders could easily see through the shameless profiteering by abusive employers, who have neither regard nor care for the welfare of their workers, in spite of the life-threatening COVID19 pandemic. The propertied are again playing on the desperation of the toiling and impoverished masses, not for the so-called revival of the economy, but for the unfettered creation of profit, rent, interest, taxes for the entire capitalist class".

"The refusal to work by the Everbright labor union is portent of things to come. Workers may invoke their right to refuse unsafe work in order to prevent the worse case scenario, not only to save their families from the deadlier second wave of COVID19 deaths and transmissions but also to save our medical frontliners and health care. Such noble acts of selflessness are more innate to the working class than to employers who are bred in the dog-eat-dog world of mindless capitalist competition". #

Huwebes, Mayo 14, 2020

Ang Totoong Kahulugan ng MECQ/GCQ/MGCQ: HANAPBUHAY MAGIGING "HANAP-PATAY" DAHIL SA KAPALPAKAN NI DUTERTE SA COVID-19



BMP-PLM-SANLAKAS Polyeto MAYO 14, 2020
(Maari rin basahin dito: bit.ly/PolyetoMay142020)

Ang Totoong Kahulugan ng MECQ/GCQ/MGCQ:
HANAPBUHAY MAGIGING "HANAP-PATAY" DAHIL SA KAPALPAKAN NI DUTERTE SA COVID-19

DALAWANG buwan nang gutom at bilasa ang mamamayang pwersahang tumigil sa trabaho dahil sa lockdown. Kwarantina na una’y sa Kamaynilaan lamang hanggang sa sumaklaw sa buong Luzon, at kinalauna’y ipinataw sa buong kapuluan.

Ngayon, nag-anunsyo na ang Palasyo na paluluwagin ang mga restriksyon. Mula sa ECQ ay magiging MECQ, GCQ, MGCQ . Marami ang nag-akala makakahinga na sila ng maluwag. Tila sinasabi, “Sa wakas, makapaghahanapbuhay na. Mas mainam ang nagtatrabaho kaysa naghihintay sa walang kasiguruhang ayuda”.

Naiintindihan natin ang desperasyon ng maraming Pilipino. Subalit nagpapayo tayo ng paghuhunos-dili sa ating mga kauri at kababayan: huwag maging kampante at huwag maliitin ang banta ng COVID19.

Tayo ay nagtatrabaho para sa ating mga mahal sa buhay. Para tugunan ang kanilang pangangailangan. Maraming Pilipino - laluna sa sahurang manggagawa - ay ginagawang tiisin ang mababang sweldo, kontraktwalisasyon, at di-makataong kondisyon sa pagtatrabaho. Ito ang desperasyong inaasahan ng rehimeng Duterte at mga kapitalista para diumano’y “paandarin muli ang ekonomya”. Desperasyon para huwag nating pansinin ang peligrong dulot ng pandemyang COVID19, alang-alang sa kakarampot na sweldo habang nililikha natin ang tubo para sa kapitalista, ang interes para sa bangkero, ang renta para sa kapitalistang landlord at maging ang buwis para sa pamahalaan.

Nais nating ipaalala sa manggagawa’t mamamayan na kailangang patuloy na igiit ang "Kaligtasan, Kabuhayan, Kapakanan at Kapangyarihan para sa manggagawa't mamamayan". Kung hindi natin patuloy na ipaglalaban ang sumusunod na kahilingan, ang mangyayari sa atin ay HANAP-PATAY hindi hanapbuhay!

MASS TESTING, REKURSO AT PASILIDAD PANGKALUSUGAN: Nananatiling bulag tayong lahat sa totoong kalagayan sa kontaminasyon ng COVID19. Patuloy ang pagdami ng bilang ng kaso habang 'di maasahan ang datos na inilalathala. Sa kasalukuyan, mahigit 11,000 ang naitalang kaso ng COVID19 kung saan mahigit 2,000 pa lamang ang nakakarecover at 750 na ang namatay. Kinakailangang matukoy kung sino ang mga may-sakit para mabukod sila at mapigilan ang paghawa sa iba pa. Makupad pa ang inilulunsad na “mass testing” sapagkat tatlumpu (30) pa lamang ang DOH-accredited testing center sa bansa. Sa dalawang buwan na lumipas, 0.1% pa lamang ng buong populasyon ang dumaan sa naturang eksaminasyon. Asahan nating tataas pa ang bilang ng mga kaso habang tumataas ang kakayahan sa mass testing at pagluluwag para sa "ekonomya".

Nakakabahala ang magiging second at third wave ng kontaminasyon na maaring magdulot ng pagbagsak sa ating naghihingalo nang health care system. Kulang ang mga pasilidad pang-kwarantina. Nasa mahigit 11,000 lamang ang dedicated hospital beds, tiyak na kulang kung mangyayari ang second wave. Isang libo lamang ang kwarto para sa para sa malubhang mga kaso(ICU). Gayundin ang mechanical ventilator, na kailangang sa paghinga ng may malubhang pulmonya dulot ng COVID19. Napakarami ring ospital ang nagrereklamo sa kakulangan ng suplay sa PPE (personal protective equipment), na lubhang peligroso sa ating mga medical frontliner.

AYUDA SA LAHAT: Mananatili ang mga restriksyon sa ilalim ng MECQ, GCQ at MGCQ. Sa kabila nito, halos lahat ng industriya ay papayagan nang magbukas. Sa MECQ, kalahati (50%) lamang ng mga empleyado ang maaring pumasok sa pabrika, opisina, at iba pang lugar ng pagtatrabaho at di pa rin pahihintulutan ang pampublikong transportayon. Sa GCQ, ito ay nasa tatlo sa bawat apat na empleyado (75%). Sa MGCQ, papayagan ang panunumbalik sa full operation (100%).

Ibig sabihin, sa maraming establisyemento, ang ipapatupad ng mga employer ay rotasyon o pagbabawas ng araw ng trabaho sa isang linggo. May ilang industriya din ang siguradong magtatanggal ng manggagawa o magsasara gamit ang dahilan na pagkalugi.

Sa GCQ at MGCQ, papayagan ang pampublikong transportasyon ngunit limitado lamang ang maaring sumakay sa dahil sa physical distancing na tiyak kabawasan sa kita ng mga tsuper. Dagdag rito, ang mga lumang jeepney na hindi nagpailalim sa mga kooperatiba o korporasyon ay di na papayagang bumiyahe. Ang mga bus na di modernisado ang pagbabayad ay 'di rin makakabyahe. Samakatuwid, daan libong mga tsuper at konduktor ay wala pa ring kikitain. Bagsak din ang kita ng iba pang nasa informal sector - manininda sa bangketa at palengke, maliliit na mangangalakal, atbp., dahil bukod sa marami mananatiling ipagbabawal, ang kanilang kabuhayan ay karugtong ng ekonomikong aktibidad ng mga sumasahod na mababawasan o matatanggal sa trabaho.

Ang masakit, nabawasan o nawalan man ng kinikita, lahat tayo ay bubulagain ng due date ng mga nabibinbing bayarin dahil matatapos na ang ekstensyon sa pagbabayad ng upa, tubig, kuryente, internet, atbp. Ang masaklap pa, ang mga 'di nakatanggap at nakatanggap ng SAP sa labas ng Kamaynilaan, Cebu City at probinsya ng Laguna, ay di na bibigyan ng ikalawang bugso na malinaw na ipinangako ni Duterte at nakasaad sa kanyang Bayanihan o BAHO Act.

Samakatuwid, ang netong epekto nito ay pangkalahatang pagbagsak sa sahod at kita ng manggagawa, sa formal at informal sector. Makatarungang igiit pa rin “ayuda para salahat”. Hindi lamang dahil obligasyon ng gobyerno ang unahin ang kapakanan ng kanyang mamamayan. Mas lalong higit, ang anumang muling pagpapaandar sa ekonomya ay dapat naikinukunsidera ang paggawa, nasiyang pangunahing panlipunan at pang-ekonomyang pwersa ng ating lipunan.

BALIK TRABAHONG LIGTAS: Sigurado tayong maraming employer ang lalabag sa inutos na mga patakaran para sa “occupational health and safety” ng kanilang mga manggagawa. Dagdag gastos kasi ang turing dito ng mga kapitalista. Kaya naman, krusyal na usapin sa balik-trabaho (hindi balik-probinsya dahil ang kalakhan ng trabaho ay nasa sentrong urban ng Region 3, Region 4A, NCR, Region 7, at iba pa) ay ang responsibilidad ng gobyerno na mapasunod ang mga may-ari ng negosyo sa patakaran at ang karapatan ng manggagawa na magreklamo sa magiging paglabag dito ng mga kapitalista. Subalit sa DO213 ng DOLE, sinuspinde ang lahat ng inspeksyon, hearing sa labor cases, atbp., sa buong panahon ng kwarantina. Dahil anuman sa MECQ, GCQ, o MGCQ ay quarantine areas, hindi makakapagreklamo ang mga manggagawa sa buong bansa!

Mga kauri at kababayan! Manatiling kritikal at mapagmatyag sa mga nangyayari sa lipunan. Huwag hayaang ang panunumbalik sa trabaho o paghahanapbuhay dahil sa MECQ, GCQ, MGCQ ay mauwi sa pangkakanya-kanya at pagsasawalang-kibo. Trilyon-trilyon ang pondo ng gobyerno para tugunan ang COVID19 (mula sa pagkonsentra ng pera sa Executive dulot ng BAHO Act hanggang sa bilyong dolyar na grant at loan na nakuha ng gobyerno sa World Bank (WB) at Asian Development Bank (ADB). Kung tayo ay mananahimik, ang napakalaking pondong ito ay mapapakinabangan ng mga burukrata sa gobyerno. At kahit hindi tayo nakinabang dito, tiyak na kasama ang manggagawa’t mamamayan sa pagbabayad at pagtustos sa naturang pondo sa anyo ng buwis. Ang siste, ginawang rason ang kalusugan ng mamamayan para magkamal ng pondo subalit hindi naman ginamit ang pondo para labanan ang salot na COVID19 na banta sa kalusugan ng mga Pilipino.

Ituloy ang pangangalampag para sa ating kaligtasan, kabuhayan, kapakanan at kapangyarihan. Mag-ingay at singilin ang rehimeng Duterte sa mga kapabayaan, kapalpakan, at karahasan nito sa manggagawa’t mamamayang Pilipino. #

MASS TESTING PAIGTINGIN!
AYUDA PARA SA LAHAT IPAGPATULOY!
BALIK-TRABAHONG LIGTAS PARA SA MANGGAGAWA!
SERBISYONG PANLIPUNAN HINDI PANGGIGIPIT at KARAHASAN!
PANAGUTIN ang REHIMENG DUTERTE!

BMP – PLM – SANLAKAS
Mayo 14, 2020

Miyerkules, Mayo 13, 2020

Modified ECQ is out to save profit margins while sacrificing workers' rights, health and welfare

Press Release
13 May 2020

LABOR GROUP: MODIFIED ECQ IS OUT TO SAVE PROFIT MARGINS WHILE SACRIFICING WORKERS' RIGHTS, HEALTH, AND WELFARE

The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) reproached the Duterte Administration's decision to ease the Enhanced Community Quarantine (ECQ) in most provinces by allowing select industries to resume operations without sufficient mass testing and adequate health facilities.

Presidential Spokesperson Harry Roque announced yesterday that starting May 15 NCR, Laguna Province, and Cebu City would transition to Modified ECQ while several other provinces will be placed under General Community Quarantine (GCQ) and Modified GCQ until May 31.

Under Modified ECQ, aside from essential industries, certain manufacturing and processing industries shall be allowed to resume operations at half capacity, while more businesses will be allowed to reopen at 75% and full capacity under GCQ and Modified GCQ respectively.

BMP President Luke Espiritu said, “President Duterte has yielded to the lobby by capital and technocrats, who have been pushing for the resumption of business since late March. They do not intend to “flatten the curve” of COVID19 transmissions and mortality rates. They are more concerned with the flattening of the GDP growth rate, which at the establishment-level is reflected by flat-lining profit margins”.

The labor leader cited the latest data of DOH, which showed that mass testing has only reached 0.1% of the population. He added, “We are virtually blind to the real extent of contamination to the deadly novel coronavirus. A second wave of transmission, with the resumed mobility of the working population, will deliver the death blow to our already frail and failing health care systems”.

The BMP revealed that renewed outbreaks in South Korea, China, and Germany - countries that were praised earlier for their handling of the pandemic - should make the government more cautious rather than eager to ease quarantine.

“Most workers may actually support the easing of the quarantine restrictions without regard to their own personal safety. We appeal to the toiling majority to exercise caution and to refrain from reckless abandon. Capital is again playing on the desperation of the propertyless masses. Our mostly unorganized and non-unionized labor force is willing to endure starvation wages, contractualization and unsafe working conditions to provide for the basic needs of their families before the onslaught of COVID19. Now, capitalists are banking on the amplified misery and distress of a quarantined population, who now seek employment without regard to their own safety and welfare,” Espiritu clarified.

He added, “With the easing of the restrictions without sufficient mass testing and adequate health and safety protocols, workers would be sacrificial lambs to the altars of profit. After all, they could easily be replaced by the unemployed millions - the reserve labor force - who could easily be called upon for active yet contractual economic service, at lower wages. To them, falling profit margins are more alarming than rising mortality rates”.

SUSPENDING WORKERS' RIGHTS AND DISPENSE OF LABOR JUSTICE

In a previous statement, the BMP criticized the return-to-work guidelines issued by the DOLE and DTI for not instituting active monitoring and corresponding penalties to employers who do not ensure the safety of their employees.

Further, the BMP warned against the recent D.O. 213, issued by Labor Secretary Bello last May 5, which suspended all labor inspections, hearings, labor standards cases, and other legal proceedings until the lifting of the quarantine period. Espiritu asserted, “It is tantamount to not only to the virtual abolition of the workers’ right to complain against employers who would violate the return-to work guidelines, it would likewise undermine the dispense of justice to workers who are disadvantaged by prolonged and protracted legal battles”.

The socialist labor group also reacted to a statement by Malacanang spokesperson Harry Roque, who said that only families living in areas that remain under ECQ will receive the second tranche of cash aid.

Espiritu concluded, "The unfavorable odds are stacked against Filipino workers. They are stripped of the right to compel their employers to follow health protocols and labor standards. Half are being compelled to return to work without mass testing, sufficient medical resources, and hazard pay. The other half has been disqualified from receiving any economic relief from government. Now, with the reckless reopening of businesses, we are facing the mass murder of the Filipino working class under the guise of saving workers’ incomes but, in truth, is no other than the salvaging of falling rates of profit”!

Miyerkules, Mayo 6, 2020

Solidarity with the 11,000 displaced workers of ABS-CBN

Bukluran ng Manggagawang Pilipino
Press Statement

SOLIDARITY WITH THE 11,000 DISPLACED WORKERS OF ABS-CBN

The BMP expresses solidarity with the 11,000 displaced workers of ABS-CBN, who are victims to the infighting of the elite - Duterte and the Lopezes - not just for political but for economic interests.

Eleven thousand working class families were driven to starvation and uncertainty, in a time of pandemic, with an incompetent government that could not provide for the basic needs of a hungry and quarantined population. The BMP stands in solidarity with the thousands of ABS-CBN workers and their families. You are kapamilya. We are kauri.

Much has been said about the obvious. The failure of Congress to renew the ABS-CBN franchise was clearly driven by political motives. It is an attempt by the dominant faction of the elite to forcefully control the country’s largest media outfit, an institution that has influenced electoral politics in the country in the post-EDSA 1986 period.

Duterte and his gang clearly has an aversion to the prim-and-proper rules of liberal bourgeois democracy. The attack on the Lopezes is a signal to all private media outfits to toe the line of the administration, in this sense, it is an offensive against so-called press freedom.

The shrewd politician in Rodrigo Duterte knows that the chances of his faction to remain in power lies in the maintaining the illusion that they created in the 2016 elections. The previously uncontested popularity of Duterte has waned due to his too blatant display of incompetence and stupidity in the government response to the COVID19 pandemic.

Other than naked political contest, what drives this attack on the Lopezes is unashamed economic gain. Despite the lockdown, which has halted nearly all economic activity aside from consumption, advertising money kept pouring in to the Lopezes and ABS-CBN.

Driven by greed and envy, the ruling elite faction pushed to through with their plans against the renewal of the ABS-CBN franchise - without care or regard to the need to keep the public informed as we face the COVID19 global health crisis. Cronies will now play highest bidder on who would take over the market space that was left by the Lopezes.

This heightened appetite of the Duterte faction for plunder and absolute power, even with a ravaging pandemic, also points to one thing. Time is almost up and it would cash in on anything and everything; unfortunately for the Filipino people that includes the trillions for the COVID19 response, in the form of collected taxes, of discretionary budget to the executive, and of grants and loans from financial institutions.#

Biyernes, Mayo 1, 2020

Pahayag ng BMP sa Mayo Uno

BMP STATEMENT MAYO 1, 2020
(Mababasa rin dito: bit.ly/mayouno2020)

KALUSUGAN, KABUHAYAN, KAPAKANAN, AT KAPANGYARIHAN SA MASANG MANGGAGAWA

Sa Araw ng Paggawa ngayong taon - sa gitna ng pananalasa sa maraming bansa ng sakit na COVID19 at sa malawakang kagutuman ng milyon-milyong Pilipinong hindi makapaghanapbuhay dahil sa kwarantina, tahasan nating idinedeklara na:

Makakamit lamang ng masang manggagawa ang malusog na katawan at isipan, regular na hanapbuhay na may sapat na kita, at panatag na buhay na may maalwang na kinabukasang maipamamana sa susunod na henerasyon - kapag nakamit na ng uring manggagawa, ang totoong mayorya sa lipunan, ang kapangyarihang pampulitika para distrungkahin ang kasalukuyang bulok na kaayusang nakabatay sa tubo at sa pribadong pag-aari ng iilan.

Hangga’t ang may hawak sa kapangyarihan ay ang mga kinatawan ng interes ng kapital, na organisadong pwersa ng dahas at panunupil ng iilan sa nakararami, ang batas na kanilang babalangkasin at ipapatupad ay maglalagay sa panganib sa buong sambayanan.

Ang patunay ng peligrong hatid ng paghahari ng minorya sa mayorya ay makikita kung ano ang nilalaman at paano ipinapatupad ang lockdown o kwarantina, na kanilang ipinataw sa sambayanang Pilipino.

KALUSUGAN NG MASA: ISINAKRIPISYO SA NGALAN NG TUBO

Bago pa man ang pandemyang COVID19, naghihingalo na ang health care system ng bansa. Mayroon lang tayong 101,688 hospital beds, na nakakalat sa 1,223 ospital sa buong bansa. 75% ng ospital ay pribado.

Ang ideyal na bilang ay 44 health care workers (doktor, nars, medtech) sa bawat 1,000 Pilipino. Sa ngayon, mayroon lamang tayong 19 health care workers sa bawat 10,000 katao. Ang bilang ng ventilator (na kailangan ng pasyente ng COVID) sa bansa ay nasa 1,572 lamang, kung saan 423 ang nasa Metro Manila.

Taon-taon may 26,000 nars ang nakakapasa ng board exam mula 2012 hanggang 2016. Subalit sa panahon ding ito, 18,500 nars kada taon ang lumilikas para maging OFW. Tinayang may kakulangan ng 23,000 nars sa buong bansa. Samantala, nasa 150,000 nars ang kasalukuyang nagtatrabaho sa Estados Unidos.

Kung ang transmisyon ng COVID19 ay nasa 10% sa 107 milyong populasyon, at kung 10% ng magkakasakit ang mangangailangan ng ospitalisasyon, ito ay nasa 1.07 milyon pasyente na (ibig sabihin nito, isa sa bawat sampung maoospital sa COVID19 ay walang hospital bed!).

Subalit hindi naman lahat ng nagkakasakit ay nagpapaospital, ayon sa datos, 6 sa bawat 10 Pilipino ang namamatay nang hindi nagpapakonsulta sa doktor. Lagpas kalahati (56%) kasi ang dumudukot sa sariling bulsa (own-pocket) kapag naoospital. At marami (kahit mga may-kaya) ay lumalabas sa ospital nang naghihikahos. Sabi nga ni manong taxi driver, na nainterbyu, sa simula pa lang ng lockdown, “Mahirap maging mahirap”.

Ito ay sa usapin pa lamang ng health care system, na nakatuon sa pagpapagaling ng may-sakit. Paano naman ang prebensyon ng sakit? Kailangan ay may maayos na nutrisyon at malinis na tubig.

Ang problema sa kakulungan sa nutrisyon ay ramdam sa mga kabataan. Sa bawat araw, 95 bata ang namamatay sa malnutrisyon. 27 sa bawat 1,000 bata ang hindi umaabot sa ika-limang taon. Isa sa bawat tatlong bata ang maliit kumpara sa kanyang edad. Ang dalawang taong pagkaantala sa nutrisyon ay maaring maging permanente, di na kayang maihabol pa, o nakamamatay.

Ibang usapin pa ang kawalan ng malinis na tubig, hindi lang dahil ito ay batayang pangangailangan ng katawan ng tao. Bukod dito, ang paghuhugas ng kamay sa minimum na 20 segundo ang isa sa pinakamabisang paraan para labanan ang pagkalat ng COVID19. At ayon sa World Bank, 10% (10 milyong Pilipino) ang walang akses sa malinis na tubig!

Pinalala ng COVID19 ang matagal nang mga banta sa kalusugan ng mamamayang Pilipino. Kulang sa medikal na personel. Kulang sa ospital. Kulang sa malinis na tubig. Kulang sa nutrisyon.

Bakit ganito ang nangyari? Dahil sa patakaran ng pribatisasyon. Ito ang patakaran ng pagsasapribado ng mga batayang serbisyo na dapat ay binibigay ng mura o libre ng gobyerno sa kanyang mamamayan. Tubig. Kuryente. Ospital. Paaralan. At oo, maging internet. Kapalit ng buwis na kanyang kinakaltas sa mamamayan, lalong higit sa mayayaman (na kung tutuusin, ay mas maraming ligal na paraan para makaiwas sa kanilng obligasyon sa gobyerno).

Ang pandemyang COVID19 ang pinakamatibay na argumento laban sa pribatisasyon ng mga serbisyong pangkalusugan (at iba pang batayang pangangailangan). Simula sa Mayo Uno 2020, dapat mamulat ang kilusang paggawa na tumugon ito sa panlipunang usapin - gaya ng pangkalahatang kalusugan ng mamamayan, bukod pa sa pagtitiyak sa mga probisyon sa CBA ng mga unyon ukol sa occupational health and safety, medical insurance (bukod sa Philhealth), atbp.

KABUHAYANG ITINIGIL NG KWARANTINA

Milyon-milyon ang itinulak sa kawalang trabaho at kagutuman ng biglaang pagkwarantina sa buong bansa. Mayorya kasi ng lipunan ay mga manggagawa. Walang pag-aari kundi ang lakas-paggawa. Halos lahat ng pangangailangan ay kailangang bilhin. Magkakapera lamang kung magbabanat ng buto kapalit ng sweldo.

Hindi tayo kinonsidera ng gobyerno nang ipataw nito ang kautusang mag-“stay at home”. Noong una’y nakiusap lamang ito sa mga employer na ipagamit ang ating mga sick leave at vacation leave. Suhestiyon daw na magkawanggawa sila para sa atin.

Subalit nang maobliga nang bumunot mula sa pondo ng gobyerno, maglalaan daw ng 5K para sa sahurang empleyado ang DOLE sa pamamagitan ng programang CAMP (Covid Adjustment Measures Program). Nga-nga! Employer kasi ang mag-iinisyatiba para maghain sa kanilang manggagawa. Kailan pa kinalinga ng mga kapitalista ang kapakanan ng kanilang manggagawa? Hindi nga sila nakokonsensya na magbigay ng kararampot na sweldong hindi makakapagbigay ng disente’t marangal na buhay sa ating mga pamilya! Lalo pa sa panahong hindi tayo nagtatrabaho, hindi umaandar ang kanilang negosyo, at higit sa lahat, hindi natin nililikha ang kanilang tutubuin at ating seswelduhin!

Ang masakit, nang dumagsa na ang hinain ng mga employer, sinabi ng DOLE na ubos na ang kanilang pondong P1.6 bilyon. Subalit huwag daw tayong mag-aalala. Dahil naihanda diumano ni Sonny Dominguez ng Department of Finance ang P256 bilyon para sa medium-small-microenterprises (MSMEs) na bibigyan ng wage subsidy para may ipapasweldo sa kanilang manggagawa.

Nga-nga ulit, mga kamanggagawa! Paano ang milyon-milyong sumesweldo sa mga kumpanyang hindi itinuturing na MSME ng gobyerno? Paano tayo na inabot na ng mahigit isang buwan ngunit hindi naman nakinabang sa naunang DOLE-CAMP (at hindi naman papasok sa kategoryang “poorest of the poor” para sa 4Ps program ng DSWD)?

Ganyan rin ang nangyari sa social amelioration program (SAP) ng DSWD. Makalipas ang anim na linggo, 22% pa lamang ng target ang nabahaginan ng SAP dahil sa burukratikong proseso para ma-avail nito tulad ng validation ng beneficiaries. Dagdag mo pa kung paano namamanipula ng mga pultiko ang ayudang ito. Ganito tayo suklian ng gobyerno (matapos ang mahabang panahong ang ating pagtatrabaho ang siyang pinagmumulan ng industriyal na tubo, renta sa lupang inookupa ng ating employer, interes sa kanilang utang, at buwis sa sahod at tubo! Gagawin tayong mga pulubi. Nawalan ng dangal ang paggawang lumlikha ng pangangailangan at bumubuhay sa tao!

Wala naman talagang pakialam sa ating pagtatrabaho ang nasa gobyerno.

Hindi ba’t agad nitong inutos ang pagtigil sa pampublikong transportasyon - kahit pinahintulutan ang pagtatrabaho ng tinaguriang mga magigiting ng “frontliner”? Ano ang nangyari! Ang nars, at iba pang nagtatrabaho sa mga ospital (bukod sa mga duktor na karaniwang naka-kotse) ay naglalakad para pumasok sa trabaho!?! Walang pakialam ang pala-utos na gobyerno. Kaya nga’t hindi pinaghandaan ang pagkuha ng mga kasangkapan sa kanilang proteksyon (face mask/shield, personal protective equipment, atbp.) para sa mga medical frontliner!

Ang lockdown ay nangangahulugan ng ibayong gutom para sa masang manggagawa. Kaya naman, marami ang papabor sa pag-aalis ng mga restriksyon upang pahintulutang makapagtrabahong muli ang mga tao. May mga employer nang nagpanukala nito sa dulong linggo ng Marso. Pinahinto kasi ang produksyon at distribusyon. Tumigil kasi ang sirkulasyon ng kalakal at kapital. Hindi na lumilikha ng bagong halaga ang manggagawa. At kapag walang nabebentang kalakal, hindi nila nalalasap ang tubo sa anyo ng pera.

Hindi pwedeng isakripisyo ang manggagawa sa altar ng tubo. Alam nating mas makikipagsapalaran ang manggagawa sa posibleng kontaminasyon sa COVID19 kaysa sa tiyak na gutom sa kanyang pamilya. Subalit, kailangang ilagay lahat ng proteksyon para tiyak na hindi mahawa ng manggagawa ang myembro ng kanyang tahanan kung sakaling makontamina siya ng COVID19 dahil sa pag-alis ng bahay upang makapagtrabaho.

Proteksyon sa paggawa! Ipatupad ang social distancing sa trabaho. Gastusan ng employer ang face mask/shield, o PPE kung kinakailangan. Regular na paglilinis (disinfection) sa mga sasakyan. Shuttle bus para ihatid ang mga manggagawa. At higit sa lahat, bilang pagkilala sa risko na kanilang pinapasok sa pagtatrabaho, doble o tripleng sahod bilang hazard pay!

Sa kabilang banda, may positibong ipinamalas ang lockdown sa usapin ng paggawa. Ang pansamantalang pagtigil sa pang-ekonomikong aktibidad ay nakabubuti sa kalikasan at ekolohiya. Subalit higit dito, sobra-sobra na ang nalikha ng tao kaya’t maari nang tumigil sa pagtatrabaho. Ang problema sa kagutuman at kahirapan ay hindi ang kakapusan sa produksyon ng pangangailangan; kundi nasa distribusyon nito, dahil ang mga ito ay kalakal na kailangan munang bilhin ng tao bago makatugon sa anumang pangangailangan.

Ano ang ibig sabihin nito? Sa inabot na produktibidad ng tao, may kapasidad na tayong bawasan ang oras ng pagtatrabaho sa isang araw (working day) at araw ng pagtatrabaho sa isang linggo (workweek) - nang walang kabawasan sa sahod ng manggagawa. Mula sa pandemyang COVID19, isisilang ang bagong kilusan para sa pagbabawas ng oras at araw ng pagtatrabaho. Ito ang isa sa mga kilusang maghuhubog sa tinaguriang “new normal”, sa isang post-COVID na pandaigdigang ekonomya.

KAPAKANANG HINDI PRINAYORIDAD NG ELITISTANG GOBYERNO

Ang pamamahagi ng pagkain sa populasyong gutom at nakakwarantina ang unang sukatan kung totoo ngang kinakalinga ng gobyerno ang kanyang mamamayan. Wala nang singlinaw pa sa pahayag ni Dra. Rowena Mangubat. Aniya, “Nauubos din ang mga doctors. Ipamahagi niyo ang mga pagkain para hindi lumabas ang mga tao. Kung hindi, mauubos tayong lahat”.

Ang tagumpay ng ipinapatupad ng lockdown ay nakasalalay sa pamimigay ng pagkain sa mamamamayan. Hindi ito simpleng usapin ng kawalan ng disiplina. Kahit sinong magulang, gaano man kadisiplinado, ay lalabas ng bahay at gagawa ng anumang paraan, mapatigil lamang ang kumakalam na sikmura ng kanyang mga anak.

Ang problema sa distribusyon ng ayuda ay nasa bulok na pulitika na namamayani sa ating bansa. Nakuha na ng Malakanyang ang hinangad niyang pagkonsentra ng pondo sa executive branch. Pinadaloy ito sa mga LGU o local government units (kahit pa alam ng lahat na ang mismong makinaryang ito ay tadtad ng korapsyon). Ang standard-operating-procedure (SOP) sa pamahalaang lokal ay ang paggamit sa rekurso at pondo ng gobyerno para mapanatili sa poder ang mga naghaharing pampulitikang angkan.

Sa ayuda sa panahon ng kwarantina, nag-anyo ito hindi lamang sa pagtatatak sa mukha ng pulitiko sa binibigay na relief goods. Mas masahol dito ay ang pagtitiyak ng mga makinarya ng pulitiko na mabiyayaan muna ang kanilang mga pamilya (mula sa konsehal hanggang sa ward leader ng mga barangay). Ang masakit, ang sahurang manggagawa, na hindi naman aktibo sa mga pulitika sa barangay dahil abala sa paghahanapbuhay at kapag hindi naman nabibilang sa malaking pamilyang sinusuyo ang boto tuwing eleksyon - ay siguradong hindi na mabibiyayaan ng ayuda mula sa LGU. Kahit pa ang kanyang pagtatrabaho ang pinagmulan ng sahod at tubo, na pinagkukunan ng buwis ng kapitalistang estado!

Dahil dito, ang manggagawa ang dapat manguna sa pagigiit ng audit sa lingguhang ulat na dapat na gawin ni Duterte sa taumbayan. Saan napunta ang trilyon-trilyon pisong pondo para sa COVID19? Hindi lamang ang pondo mula sa badyet ng 2020 kundi ang utang at ayuda sa mga pinansyal na institusyon gaya ng World Bank (WB) at Asian Development Bank (ADB).

May karapatan ang manggagawa sa usaping ng pampublikong utang. Una, dahil dapat siyang makinabang dito. Ikalawa, dahil kasama siya sa pagbabayad nito! Kung gayon, kaisa rin siya ng sambayanang Pilipino na kahilingang huwag nang bayaran ang nauna nang utang ng gobyerno. Bayad na ito nang higit sa prinsipal. Kalabisan nang ibayad pa dito ang pondo lubos na kailangan ngayon para iahon sa gutom at kahirapan ang sambayanang Pilipino.

Nagdulot man ng paghihikahos ang ipinataw na kwarantina. Ang ginagawa ngayong “grow your own food” ng mamamayan ay sumisilip sa mga kahinaan ng kasalukuyang “import dependent, export oriented economy”. Tayo ay isang tropikal na bansang pinagyaman ng matabang lupa at maayos na klima. Kabalintunaang umaasa tayo sa importasyon ng pagkain, laluna ng bigas. Kailangang ayusin ang plano sa paggamit ng lupa upang iprayoridad ang agrikultura kaysa sa komersyo, na pinakikinabangan lamang ng mga negosyanteng landlord at mga nagpipinansya sa kanila. Balangkasin ang panibagong ekonomyang pangunahing nakatuon sa pangangailangan ng mga Pilipino hindi sa mga dayuhang monopolyo korporasyon.

KAPANGYARIHAN SA IILAN: "SUMUNOD NA LANG KAYO" PARA SA NAKARARAMI

Gaya nang ating nabanggit sa simula, ang kailangan ng manggagawa ay pampulitikang kapangyarihan upang tiyakin ang kanyang kalusugan, kabuhayan at kapakanan - na sumasaglit sa isip ng gobyerno kung kailangan ito para lumikha ng tubo sa kapital. Malusog para magtrabaho. Sumesweldo para bumalik sa trabaho sa susunod na araw. Pinaiiwas sa sakit o delubyo para manatiling produktibo sa paglikha ng tubo, buwis, at renta para sa iilang naghahari at nagmamay-ari sa lipunan.

Teka. Iyan ay mistulang isang diktadura?! Hindi ba’t nasa ilalim tayo ng diumano’y demokrasya? Oo. May kapangyarihan ang manggagawa - bilang magkakahiwalay na botante - na pumili tuwing eleksyon kung sino ang susunod na magsasamantala at manloloko sa atin.

Sa pagitan ng mga halalan, tayo ay pinepwersang maging maamong tupa. Sinasabihan na “sumunod na lang kayo”. Kinakastigo dahil kulang daw sa “disiplina”. Ang trabaho ng mga manggagawa bilang mabuting mga indibidwal na mamamayan ay sumunod, kahit inaabuso ng mga nasa kapangyarihan, kahit binabataan ng dahas o kamatayan sa mga checkpoint, kahit binabaril ng mga abusadong pulis (gaya ng nangyari sa ex-army na si Winston Ragos).

Narito ang kahinaan ng mga ginagawa ng rehimeng Duterte laban sa COVID19. Ang taumbayan ay hindi kasali. Taliwas sa ginawa ng sosyalistang bansang Vietnam, na kahit mas maliit ang ekonomya kumpara sa Pilipinas, ay nagawang maimobilisa ang gobyerno at ang taumbayan para pigilan ang pagkalat ng pandemya. Sa Vietnam, umasa ang gobyerno hindi pasibong sa pagpapasunod sa taumbayan kundi sa kanilang aktibong partisipasyon sa mga hakbang para labanan ang pandemya.

Nakakamit lamang ng manggagawa ang ganitong kapangyarihan, kung sila ay organisado. Ito ang unang aral na natututunan ng manggagawa sa pag-uunyon. Mag-isip at kumilos para sa kapakanan ng kabuuan. Hindi sa watak-watak at kanya-kanyang indibidwal na interes. Armado ng kaisipang lahat ng manggagawa ay magkakapatid bilang uri. At dahil organisado ay may kapangyarihan at lakas para baguhin ang kanilang kalagayan.

Ang ganitong mulat na disiplina ang nagpanday sa mamamayan ng Vietnam para tugunan ang salot na COVID19, na siya ring ginawa ng kanilang mga ninuno nang talunin sa digmaan ang Estados Unidos na pinakamakapangarihang bansa sa daigdig. Ito rin ang klase ng disiplinang bakal na kinatatakutan ng mga naghaharing uri sa Pilipinas at sa buong daigdig.

Dalawang pwersa ang kailangang magsanib para iligtas ang sangkatauhan sa COVID19: (a) syensya para sa kabutihan ng lahat at (b) pagkakapatiran ng sangkatuhan. Iisa ang banta laban dito - ang interes ng mga kapitalista, ang kapangyarihan ng pribadong pag-aari. Sapagkat ang matutuklasang bakuna ay pipilitin ng mga korporasyong medikal na magiging kalakal imbes na maging serbisyo sa sangkatauhan. At magagawa nila ito, kung mananatili ang pagkakanya-kanya ng mga tao, na gagawing magkakumpetensya bilang buyer sa merkado ng naturang bakuna. Ang tanging uri na maaring lumagpas sa ganitong makitid na pag-iiisip ay ang uring manggagawa.

Kung gayon, sa okasyong ito ng Mayo Uno - at sa darating na mga araw na pagtatalunan ang mga patakaran sa ilalim ng “new normal” sa isang pandaigdigang ekonomyang sinasalanta ng COVID19, isulong natin ang mga kagyat at pangmatagalang mga kahilingang mag-oorganisa sa kapangyarihan ng masang manggagawa at magtuturo sa istorikal na direksyon ng ating pakikibaka.

Tungo sa lipunang totoong kumakalinga sa interes ng lahat ng myembro ng lipunan, hindi lamang para sa iilang may-kapital. Isang lipunang totoong asosasyon, hindi separasyon, ng mga tao. Isang lipunan ng pagkakapatiran at kooperasyon, hindi kompetisyon, sa pagitan ng mga tao. Isang sosyalistang lipunang ipupundar ng kilusang paggawa at magbabagsak sa paghahari ng kapital.

Itaguyod ang kalusugan, kabuhayan, kapakanan ng mamamayan. Kapangyarihan sa masang manggagawa! #

Sabado, Abril 18, 2020

Pagpupugay ka kasamang Noli Aman

Makauring pagupugay kay Kasamang Noli Aman, organizer at gitarista ng Teatro Pabrika! Dating unyonista ng Gelmart. Sinikap niyang mulatin at organisahin ang mga manggagawa sa pamamagitan ng gawaing pangkultura. Pakikiramay sa mga naulilang kamag-anak, kaibigan, at kasama.

Mabuhay ka, Ka Noli!


Biyernes, Abril 17, 2020

Pagbitiw ni Pernia sa NEDA: Sentralisasyon ng Ekonomya sa Pagpapasya ng Tubo


PAHAYAG
Abril 17, 2020

PAGBITIW NI PERNIA SA NEDA: SENTRALISASYON NG EKONOMYA SA PAGPAPASYA NG TUBO

Lahat na ng kapasyahan ukol sa ekonomya (mula sa pagpaplano hanggang sa pagkuha ng pondo) ay nasa kamay na ni Sonny Dominguez ng DOF.

Sa mga nakaraang araw, kita na ang kapangyarihan ni Sec. Sonny Dominguez. Kasabay ng kanyang anunsyo na may P50.8 bilyong wage subsidy para sa maliliit na establisyemento ay ang pagtigil naman ng DOLE-CAMP dahil naubos na diumano ang P1.6 bilyon na pondo nito. Siya rin ang sumagot na hindi opsyon ang moratoryum o pagtigil sa pagbabayad ng mga utang ng gobyerno bilang bahagi ng pagtugon sa COVID19.

Ang sabi ni Pernia, magkaiba raw ang kanilang pilosopiya ukol sa kaunlaran sa kanyang mga kasamahan sa Gabinete. Siguradong walang iba ito kundi ang dominanteng posisyon at pagpapasya na hawak ngayon ni DOF Sonny Dominguez.

Hindi kami naniniwalang may substansyal na kaibhan ang kanilang pananaw sa "kaunlaran". Pareho silang sumasamba sa doktrina ng "neoliberalisasyon", sa mga patakaran nito ng liberalisasyon, deregulasyon, pribatisasyon at kontraktwalisasyon. Ano ang depinisyon ng kaunlaran ayon sa kanilang sinasambang doktrina? Ang kaunlaran ay magmumula sa pag-unlad ng negosyo. Kapag umunlad ang negosyo, uunlad ang buhay ng mga tao. Ito ay kasinungalingang kasing tanda ng pagsasamantala ng tao sa tao. Matapos ang tatlong dekada nang mamayagpag ang doktrinang ito sa buong mundo, kitang-kita kung paano sinakal ng imbsibol na kamay ng merkado ang leeg ng sangkatauhan alang-alang sa tubo.

Kapag umunlad ba ang korporasyon ay umuunlad din ang buhay ng manggagawa? Maari. Subalit pulga-pulgada lamang kung umalwan ang kanilang buhay, na kailangang idaan pa sa sama-samang pakikibaka't pakikipagtawaran para sa mumunting pagtaas ng sweldo, habang milya-milya kung umunlad ang kapitalista - mula sa maliit na negosyo ay nanganganak ng panibagong negosyo, nakikipagsosyo at pumapasok sa ibang industriya, nakakapagtayo ng bangko - hanggang ang kanilang may-ari ay mailalagay na sa listahan ng iilang bilyonaryong naghahari sa bansa.

Saan naman nagkakaiba ang dalawa? Mas agresibo sa pagsusulong ng neoliberal na doktrina si DOF Sec. Dominguez kumpara sa dating NEDA chief na si Pernia. Sapagkat si Pernia ay ekonomistang hinulma ng akademya. Si Dominguez ay nagmula sa negosyo (BPI, Alcantara group, Philippine Airlines, RCBC, atbp.). Sa madaling salita, sa pananaw ng mga negosyante, hindi pang-gyera si Pernia. Mababakas ang kanyang tindig sa papel ng NEDA noong Marso 19.

Nag-aalala ang NEDA (sa ilalim ni Pernia) sa posibilidad na ang sitwasyon - bunga ng mga interbensyon sa COVID - ay lumala sa isang krisis pampulitika at panlipunan. Dahil dito kailangan daw na ang mga pagtugon ng gobyerno ay kailangang bumabalanse sa mga layuning pangkalusugan at pang-ekonomiko, partikular sa magkakaibang epekto nito sa mga iba't ibang sektor at uri sa lipunan.

Ani NEDA, "The response measures going forward should be re-configured to delicately balance the health and economic objectives, particularly as the impact varies by economic class. Otherwise, the situation could deteriorate to a social and political crisis".

Narito ang peligro. Walang ganitong pagbabalanse si Dominguez. Maging sa utang panlabas nga ay hindi niya maikunsiderang huwag munang magbayad dahil lubos na nangangailangan ng pondo para sa pantustos ng mamamayang nagugutom habang nakakwarantina. Sino ang umuudyok kay Sec. Dominguez? Ang mga negosyanteng takam na takam na paluwagin ang mga retriksyon ng lockdown para umagos muli ang kanilang tubo. Tinutulak nila ang pagluluwag sa lockdown kahit hindi pa handa ang ating naghihingalong health care system sa malawakang kontaminasyon ng COVID19.

Hindi magtataka ang manggagawa kung itulak ni Dominguez ang agarang pagluluwag nang walang konsiderasyon sa kalusugan ng mamamayan. Ang ugat nito ay hindi pa ang personal na pag-uugali ni Dominguez. Maari pa ngang relihiyoso siyang tao dahil sa pag-aaral niya sa mga Hesuita mula elementarya hanggang kolehiyo (Ateneo de Davao, AdMU).

Subalit ang estado ay nagsisilbi sa interes ng naghaharing uri - ang uring kapitalista. Pinapagana ng utak na ang tanging naiintindihan ay ang lohika ng tubo, tubo, at tubo. Si Duterte bilang "Chairman of the Board" ng mga kapitalista ang mapagpasya. Ang kapangyarihang ito, sa usaping pang-ekonomya, ang iginagawad niya kay Dominguez, na kanyang pinagkakatiwalaan sapagkat mas ma-utak daw sa kanya kahit noong sila'y magkaklase sa pagkabata.#

Miyerkules, Abril 15, 2020

Pagpupugay kay ka Domeng

Pakikiramay sa naulilang kamag-anak, kaibigan, at kasama ni Ka Dominador Zapanta Espinoza. Dating pangulo ng Unyon ng Manggagawa sa Diamond Hotel noong dekada nobenta, nang nagretiro siya naglingkod naman siya bilang lider ng Welfareville People's Assembly sa Mandaluyong na kasapi ng Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lunsod (KPML). Naging sekretaryo rin siya ng Association of Senior Citizens sa Mandaluyong City, Brgy. Addition Hills Chapter.

Si Ka Domeng ay nagkaroon ng sintomas ng COVID-19 at naging PUI. Isa siya sa dumadaming Pilipino na pumanaw bago lumabas ang resulta ng test na magsasabi kung positibo ba sila sa COVID-19 o hindi.

Hinuhubaran ng kasulukuyang krisis ang mga kakulangan at kontradiksyon ng lipunan, kasama na ang healthcare system ng Pilipinas. Ilan pa ang kailangan mamatay bago natin matanto na bulok ang sistemang ito at kailangang baguhin?

Sa kanyang pagkilos, naintindihan ni Ka Domeng ang pangangailangan para sa tunay na pagbabago. Bilang lider manggagawa at maralitang lungsod, ipinaglaban niya ang karapatan ng manggagawa't maralita para sa mabuting panirahan, kabuhayan, at serbisyong panlipunan. Kamakailan lamang, kasama siyang manawagan at maningil sa gobyerno para sa libreng mass testing, pagkain, at ayudang sapat para sa lahat.

Makauring pagpupugay kay Kasamang Domeng!

Bigyang hustisya ang laban at buhay niya! Sama-sama tayong manawagan: Mass Testing Now! Sapat na Pagkain at Economic Relief, Ngayon Na!

(Si Ka Domeng ang nasa kanan ng litrato)

Lunes, Abril 13, 2020

Statement: Live the spirit of Bayanihan ang Unleash the Power of the Organized Masses

A CHALLENGE TO THE DUTERTE REGIME:
LIVE THE SPIRIT OF BAYANIHAN AND UNLEASH THE POWER OF THE ORGANIZED MASSES

The President appeals for Bayanihan to combat the menace of COVID 19. But asking the people to timidly stay at home and practice physical distancing belies the true spirit of Bayanihan.

Bayanihan is not just about cooperation nor simply conforming to rules. It is more about solidarity and action of the people to overcome enormous challenges in life such as the COVID 19 pandemic.

Much has been said about the weaknesses of current government efforts to effectively fight the growing COVID 19 epidemic. More than oneness and adequacy in our government efforts, the colossal task of defeating an invincible adversary like the COVID 19 can only be accomplished by both government and the people willing to survive and return to their normal daily lives.

The urgency to end and be victorious against the current health challenge will need more than funds but physical power. Our front liners have been extended to its limits. Doctors and other health workers have succumbed to infections and died. Even our state forces have been likewise susceptible to the dreaded disease. The protracted war against COVID 19 is taking its toll on the health and lives of all of those in the frontline. No one is safe and imperishable at this time unless we truly flatten the curve.

Hence, we call on the Duterte government to live up to the true spirit of Bayanihan. Unleash the enormous power of the organized masses in the community. The workforce of the organized masses is society’s reserve army against such social menace. Unleash it and utilize it to supplement our current frontline. A community based-approach that taps the reserved force of the organized working people can help government effort to effectively combat COVID 19 at the community level. Much can be done at the community level to augment our front liners. All is needed is to unleash it and make it part of our social warriors against the epidemic.

⚫️ Utilize our organized communities to make masks, gloves and makeshift protective gear. Supply them with materials and procure it for our mass consumption;
⚫️ Organize community laundry washers to provide service to our front liners;
⚫️ Utilize organized workers in the community to augment our barangay forces, in maintaining not only peace and order but ensuring that we maintain effective social distancing and quarantine;
⚫️ Create community kitchens in every community not only to feed our frontlines but also our poor people;
⚫️ Tap our displaced workers to act as logistics volunteers to ensure more efficient deliveries of goods and services;
⚫️ Encourage farmers and fishers’ groups to engage in community gardens for local food production; and,
⚫️ Task our LGUs to utilize our stranded construction workers to build quarantine facilities.

More can be said and done if you unleash this potent force sitting in our communities The spirit of BAYANIHAN is the spirit of united collective action. The true spirit of Bayanihan is believing in the capacity and power of the people.

Meanwhile, as to funding requirements, we suggest that the employers sector - especially the top ten billionaires that is collectively worth P1.6 trillion - to finance the anti-COVID drive. You were the first to benefit during times of economic prosperity. Is it too much to ask for you to be first to sacrifice in times of crisis? Do consider the proposal of purchasing billions worth of zero interest government securities. The odds are not even a loss nor a breakeven (tabla-talo). You own most firms that produce the people's needs and facilitate the circulation of money and commodities. All of this will eventually end up to line your pockets but before it does, it will trickle down to feed and cater to the needs of a hungry and quarantined population. #

Linggo, Abril 5, 2020

21 veggie vendors arrested for trying to make a living amidst lockdown

Media Advisory
April 5, 2020

21 veggie vendors arrested for trying to make a living amidst lockdown

Twenty-one ambulant vegetable vendors were arrested by the Quezon City police yesterday afternoon in along the Elliptical Road and are presently detained at the QCPD Station 9 in Anonas. Old Capital Site Barangay Captain Rodelio Cabigas ordered the arrests for violating of quarantine protocols. 

The vendors claim that they were only forced to sell their wares for fear of going hungry as the government contemplates on extending the lockdown for another fifteen to twenty days, as revealed by National Action Plan chief implementer, Carlito Galvez.

Many of them claim that they were promised food and financial assistance by the local government but none has arrived.

“Unless this government finds a speedy way of delivering its promise of support to the people, the struggling poor will continue to find ways to survive on their own,” said Flora Santos-Assidao, leader of progressive group Sanlakas.

She adds that these people believe that they are more likely to die of hunger than to be infected by the COVID virus. 

The Metro Manila Vendors Alliance appealed to the QC police and the local government for the immediate release of the vendors.

“If the law enforcement agencies can extend compassion for the likes of Senator Koko Pimentel, why not provide the same treatment for those in the fringes of society,” they reasoned.###

Miyerkules, Abril 1, 2020

BMP condemns arrest of QC protestors

Press Statement
01 April 2020

BMP condemns arrest of QC protestors

The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) condemns the arrest and dispersal of urban poor residents of Sitio San Roque, who were holding a noise barrage near their community along EDSA this morning. The residents were seeking for food and assistance from the government.

In this time of crisis, food and state assistance are just and legitimate demands. Hunger and desperation are natural consequences of the state-imposed, ill-conceived enhanced community quarantine (ECQ). This is further exacerbated by the inept and disorganized response of agencies and local government units all over the country.

Fact is, these households already belonged to the poor and near-poor economic brackets even before the COVID 19 outbreak, the administration of President Duterte should have placed these communities on the top of their priorities and should heavily considered their plight when they decided to implement the ECQ.

To arrest hungry and desperate people is a new low for this administration. Not only did they dilly-dally in addressing the crisis in late February, the government treated the health crisis as a peace and order issue and deployed security forces instead of medical practitioners.

Protests similar to what was held in San Roque today will not be an isolated case. More and more people are questioning and rising up against the violent yet impossible implementation of ECQ in urban poor communities similar to the cases of Quiapo, Taguig and elsewhere. More community actions and marches shall burst open in the days to come as Duterte and minions continue to dismiss the calls for free mass testing and fail to guarantee food rations for all families.###

Lunes, Marso 23, 2020

Emergency powers for COVID19: The same politics of plunder and patronage but dressed in surgical masks and protective equipment

PRESS STATEMENT
March 23, 2020
BMP - SANLAKAS - PLM

Emergency powers for COVID19: 
The same politics of plunder and patronage but dressed in surgical masks and protective equipment

Today, March 23, we are expecting Congress to hold a special session and grant emergency powers to Duterte as requested by MalacaƱang. 

The supermajority in both Houses will ensure that the president will have his way, not out of deep concern for a people who face uncertainty due to the COVID19 pandemic but from a deeply-ingrained SOP (standard operating procedure) of opportunism and political patronage.

The crux of the request is for the Executive to juggle funds and cancel appropriations made by Congress in the FY 2020 budget, in an attempt to immediately channel finance into decisive steps to address COVID19, which includes the take-over of health services and facilities. 

We would leave the determination of this usurpation of the legislative power of the purse to the lawmakers, or to the Supreme Court, if the request, once accorded, is taken to the judiciary for interpretation for violations to the Constitution.

For the toilers and the propertyless, the question is “ Would the granting of emergency powers, as requested, lead to expedient and effective measures to address the health crisis”? Not really.

The president does not need more power to address this issue. Much power and privilege is already concentrated in his hands as chief executive. 

Even without changing the budgetary appropriations, Duterte could easily initiate the massive mobilization of logistics, finances and personnel to diligently follow the procedures by global health experts on how to combat the COVID19 scourge. He had the power to impose a travel ban from Wuhan/Hubei from as early as January. He had the discretion to declare a health emergency as suggested by the Health Department in latter February. 

He could have done all this but he did not; downplaying the virus as a little fire to be put out by his urinary excretions.

Then, in early March, he hurriedly imposed a quarantine/lockdown for NCR then and Luzon, without preparing the prerequisites for the successful implementation of his drastic presidential order (transportation and protective equipment for frontliners, income replacement and subsidies for temporarily displaced workers from the formal and informal sectors, steady flow of basic needs, etc).

Too much power yet too lacking not just in political will and decisiveness but more so in genuine concern to the safety and welfare of the Filipino people.

The regime may counter that this request for “emergency powers” represents a sudden turnaround from its past blunders (though they are too egotistical and arrogant to admit to mistakes).

However, the Marawi case is a starker revelation to the devastating effects of granting “emergency powers” to Duterte. The so-called restoration of the war-torn city did not materialize. The billions of rechanneled funds and foreign aid now untraceable. Emergency powers ultimately lead to brazen and unashamed plunder since the normal procedures of transparency, audit, and accountability are deemed inapplicable in ‘emergency situations’.

The legislators, mostly in the House supermajority, would not oppose the reallocation of the budget for the COVID crisis, through the emergency powers of the chief executive. They know too well that it would be coursed to local government units “through the intercession of their good offices to their almighty Tatay”. 

This is the same politics of plunder and patronage. Though this time with Duterte in front, handing out relief goods, wearing a surgical mask to hide his blush of shame for past misdeeds and blunders.

Yet, for the sake of the people, we propose the following adjustments to two major measures in the fight against COVID19: (a) social distancing and proper hygiene: not by draconian measures that regard the masses as the problem but by encouraging mass participation and initiative to dispel the view that Filipinos are inherently undisciplined, (b) mass testing in critical areas and eventual isolation, recovery and treatment of patients (which necessitates a rejection of VIP testing for its wasteful use of scarce and much-needed test kits, testing should prioritize frontline workers due to their proximity to the deadly virus) and (c) requisition of private facilities such as hotels and hospitals to serve as quarantine or isolation centers for those who have tested positive for the COVID-19 where proper medication and care can be afforded to them.

However, we call on our kauri and kamanggagawa to stretch ourselves, go beyond narrow struggles for economic gain, and tackle the questions of politics and governance to the millions of Filipino workers, as they face the ineptitude of the ruling clique (which will literally kill us all), the weak rival elitist faction, the looming economic slowdown locally and globally, and a pandemic that highlights all the contradictions of the prevailing capitalist global order. #

Huwebes, Marso 19, 2020

Ang Hasik ng Katipunan, ang Buklod ng BMP, at ang KASAMA ng KPML

ANG HASIK NG KATIPUNAN, ANG BUKLOD NG BMP, AT ANG KASAMA KPML
Maikling sanaysay ni Gregorio V. Bituin Jr.

May ninuno pala ang BUKLOD ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) at ang dating KASAMA ng grupong Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML). Ito ang HASIK ng KKK o Katipunan nina Gat Andres Bonifacio.

Sa aklat na "Kartilyang Makabayan: Mga Tanong at Sagot Ukol Kay Andres Bonifacio at sa KKK" na sinulat ni Hermenegildo Cruz, ay nabanggit ang pagbubuo ng Hasik na maihahalintulad sa pagbubuo ng Buklod ng BMP, at dating KASAMA (Kapatiran ng mga Sosyalistang Aktibistang Maralita), ng KPML na binago na't ginawa na ring Buklod na ibinatay sa BMP. Sa pahina 21 ng nasabing aklat ay nasusulat: 

25. - Sa papaanong paraan ginagawa ang pagkuha ng kasapi? - Sa bawa't pook ay nagtatayo ng isang wari'y lupon na kung tawagin ay "Hasik" na binubuo ng tatlo katao na paranhg tatlong tungko. Ang "Hasik" na ito ang siyang sa inot-inot ay nanghihikayat upang may sumapi sa "Katipunan". Pagdamidami na ng mga kasangayon ay saka pa lamang itinatayo ang "Balangay" na pinamumunuan ng isang lupon na ang mga tungkulin ay tulad din ng sa Kataastaasang Lupon. Ang mga "Hasik" na yaon ay di na ipinagpatuloy ng malapit na ang tangkang panahon sa paghihimagsik, pagka't ang mga taong baya'y halos naguunahan nang sila'y mapabilang sa "Katipunan".

Ang pagbubuo ng Buklod ng BMP ay naisulat ng namayapang Ka Popoy Lagman sa akda niyang PAGKAKAISA na nalathala sa magasing Tambuli ng BMP noong Disyembre 1998. Halina't sipiin natin ang ilang bahagi nito:

"Dapat ay mas madali ang magbuo ng grupo o sirkulong pampulitika ng lima hanggang sampu katao sa bawat kompanya (tawagin natin na mga buklod) kaysa magbuo ng unyon na kinakailangang dumaan sa mga ligal at teknikal na proseso. Upang mapatampok ang pampulitikang tungkulin at katangian ng BMP, mas wasto at mas mahusay na ang magiging ispesyalisasyon nito ay ang pagbubuo ng network ng mga grupo o sirkulong pampulitika sa pinakamaraming kompanyang maaabot nito na mas nakatuon sa pampulitikang pagkamulat, pagkakaisa, pagkakaorganisa at pakikibaka ng masang manggagawa bilang uri."

"Oryentasyon ng mga buklod na ito ang aktibong paglahok sa pang-unyong pakikibaka nang hindi binabago ang prinsipal na diin sa pampulitikang pag-oorganisa. Bawat lider, organisador at aktibista ng BMP ay dapat magkaroon ng mga target na kompanyang tatayuan nila ng mga buklod. Dapat ay walang tigil ang araw-araw na pagbubuo ng mga buklod na ito hanggang sa malatagan natin ang mayorya ng mga kompanya sa buong bansa ng ganitong network ng sosyalistang pagkakaisang makauri bilang preparasyon sa paglubha ng krisis ng globalisasyon at pag-igpaw ng kilusan ng uring manggagawa sa antas ng pampulitikang pakikibaka."

Sa bahagi naman ng KPML, binuo noon ang KASAMA upang maipalaganap ang makauring pagkakaisa ng mga maralita bilang proletaryado at ng uring manggagawa sa kabuuan. Katatampukan ang KASAMA ng pag-oorganisa at pampulitikang pagmumulat. Ayon sa Oryentasyon ng KASAMA: "Ang KASAMA ay isang pampulitikang grupo o sirkulo (mga 5-10 katao) ng mga mulat na maralita sa loob ng isang lokal na organisasyon at komunidad na kinikilusan ng KPML, o kaya'y mga indibidwal na maralitang wala pang organisasyon sa isang komunidad."

"Binuo ang KASAMA bilang katuwang ng KPML sa pagkokonsolidad sa ating mga kinikilusang komunidad. Pagkat sila ang mga mulat (may mataas na pampulitikang kamalayan) na maralita sa loob ng kanilang mga lokal na organisasyon, pangungunahan nila ang kanilang samahan sa mga pagkilos sa loob at labas ng kanilang mga komunidad, at magsasagawa ng pagmumulat sa hanay ng kasapian at maging sa iba pang organisasyon at mga kalapit pang komunidad. Ang mga KASAMA ang siyang magiging gulugod sa pag-oorganisa at pagkokonsolida ng ating organisasyon at mga komunidad na kinikilusan."

Sa ngayon, napagpasyahan na ng KPML na mas mainam na gamitin ang Buklod, at nawala na ang pag-oorganisa ng Kasama bilang pagtalima sa atas ng BMP, kung saan kasaping organisasyon ang KPML, na magtayo ng Buklod sa mga komunidad ng maralita upang palakasin ang sosyalistang kilusan.

Maraming salamat sa Katipunan, at may pinagmanahan pala ang BMP at KPML bilang mga mapagpalayang organisasyon tungo sa pagtatayo ng lipunang walang pang-aapi at pagsasamantala ng tao sa tao.

Mga pinaghalawan:
aklat na "Kartilyang Makabayan: Mga Tanong at Sagot Uklo Kay Andres Bonifacio at sa KKK" na sinulat ni Hermenegildo Cruz, (inilimbag, 1922), pahina 22
http://popoylagman.blogspot.com/2009/07/pagkakaisa-akda-ni-ka-popoy-lagman.html
http://kpml-org.blogspot.com/2010/10/ang-pagbubuo-ng-kasama.html

* Unang nalathala sa pahayagang Taliba ng Maralita, ang opisyal na publikasyon ng Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lungsod (KPML), isyu ng Marso 16-31, 2020, pahina 18-19.

Sabado, Marso 14, 2020

Workers slam DTI and DOLE measures on Metro lockdown

Press Release
14 March 2020

Workers slam DTI and DOLE measures on Metro lockdown

Militant labor group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) criticized the prescriptions provided by both the Trade and Labor departments for workers during the month-long period Metro Manila will remain on lockdown which the group claimed were inconsiderate, grossly anti-poor and arithmetically improbable.

DTI Secretary Ramon Lopez stipulated in a press conference Friday that the more than three million workers living outside Metro Manila but working in the metropolis must find a place to rent and for the informal workers to sell their wares outside the Metro Manila during the duration of the lockdown which starts on March 15.

While Labor Secretary Silvestre Belllo issued Labor Advisory #9 which encouraged employers to implement flexible work arrangements. This includes the reduction of workhours and workdays, rotation of workforce and forced leaves.

“Like everybody else, workers and their families want to contribute to address the spread of COVID-19 but to take away our measly incomes for an entire month or ask us to make good with so little is already lethal if not fatal to our well-being,” said Dominic Dilao, vice president of the group.

He adds that ordinary folks, even employees with regular work status are already living in the fringes of poverty and will only sink further with the reduction of their regular incomes because most fall under the “no work, no pay policy”.

Besides being detrimental, Dilao continued that the advisories were not only carefully studied but also lacking of any form of consultation with the sectors affected.

BMP says that “social distancing” is not applicable and realizable with the present state of the metro’s transportation and urban planning. This they say is a consequence of the state’s reliance on the private sector.

They also argued that factories and workplaces are natural congregations, worse most of the factories in the metro maybe considered sweatshops – cramped and with poor working conditions to maximize profits.

The group claimed that there are even factories with no running water, poor sanitation and violate health and safety regulations. They want employers to provide free testing kits.

“We have toiled so much and are solely responsible for the profits and success of companies, its about time we are paid back as part of our fair share of the pie during these trying times,” he said.

Workers demanded that the both departments should ensure that their would be no diminution of wages and benefits of workers during the duration of the lackdown and that companies must not take it against the workers if they get tied up in traffic in checkpoints and testing centers to be set up at the entry points of the metropolis once the lockdown is enforced.

“The Duterte administration is making ordinary folk fully bear the adverse consequences of their delayed response to the outbreak and have taken nothing away from the employers in an effort to ensure that profit margins of companies remain high despite the COVID-19 outbreak,” Dilao declared.

To cushion the impact of the month-long lockdown, BMP wants the government to defer the collection of payroll taxes such as SSS, GSIS, PhilHealth and Pag-ibig and ensure that employers continue paying their contributions. They also seek the suspension of indirect taxes such as the value added tax and excise duties on petroleum and petroleum products under the Train Law.###

Miyerkules, Marso 11, 2020

BMP to DOH: Hire more nurses now or prepare body bags

Press Release
11 March 2020

BMP to DOH: Hire more nurses now or prepare body bags
Labor group pushes cutting health job mismatch to combat COVID-19

Labor group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) called on the Department of Health (DoH) to hire more nurses now amid the expected exponential increase of cases of the novel coronavirus (COVID-19), adding that we have nursing graduates who are stuck in non-healthcare jobs.

“We call on Secretary Duque to propose emergency Congressional funding for personnel. This has to happen as early as this month. Pretty soon, the number of cases will overwhelm our fragile public health system, if we don’t mobilize enough people to attend to the sick,” said BMP Chairperson Leody de Guzman.

The labor leader cited a prediction by Harvard epidemiology professor Marc Lipsitch that 40% to 70% of all people around the world will have contracted COVID-19 by the end of the year.

“Let’s say that 50% of all Filipinos will have COVID-19. The World Health Organization (WHO) estimates 3.4% global death rate. This translates to around 1.8 million Filipinos dead, if our death rate is as bad as the global average,” De Guzman warned.

He added that WHO estimates 14% experienced severe disease and 5% were critically ill, translating to 7.7 million hospitalized and 2.7 million needing intensive care.

“How does DOH plan to attend to all of these? Given that the 2018 Labor Force Survey (LFS) only reports around 90,000 health professionals and 130,000 health associate professionals, there will be only 1 personnel for every 400-500 COVID-19 patients alone. We might as well prepare body bags,” De Guzman warned.

Attend Mismatch Now

De Guzman cited the 4th Graduate Tracer Study (GTS) from the Philippine Institute for Development Studies (PIDS) stating that while 21.6% of students surveyed took up nursing, only 52.8% of the nursing students were eventually matched to appropriate jobs.

Of those unmatched, 11% eventually worked as contact center information clerks, 8% went to retail and wholesale trade, and 9.7% either went on as general office clerks or cashier and ticket clerks.

“This is unacceptable. We badly need nurses to run our healthcare units, but our nursing graduates don’t end up in nursing jobs. Such a waste of tertiary education resources during a time of healthcare crisis!,” he said.

“The solution to the unemployment problem is in front of our faces the whole time. There are so many roles to be filled, and yet too many are unemployed. The state must transform these roles into decent paying public sector jobs, especially in critical services like healthcare,” De Guzman said.

The labor leader also appealed to young nurses aiming "to leave the country for greener pastures" to temporarily postpone their departure, arguing that their services are much needed here.

"It is tough times, we know, but I think it is better off for all of our families in the long run if they will stay here for now, and join the fight against COVID-19," De Guzman said.

The BMP leader appealed to the health department to fully implement the Supreme Court decision to peg government nurses’ to Salary Grade 15, following Section 32 of Republic Act 9173 or the Philippine Nurses Act.

“The Supreme Court can only interpret the law. The executive must propose an appropriate budget for nurses’ wage increase and Congress should approve it. The problem is that they keep on passing the buck to local government units, which does not have enough funds to pay their nurses,” De Guzman argued.

He said that the best way to encourage nurses to stay is by "paying them decent wages, commensurate to the risk they face everyday”.-30-

Contact person: Ka Leody de Guzman 0920-5200672

Linggo, Pebrero 23, 2020

Joint Statement of Sanlakas, BMP and PLM on the ABS-CBN issue

Joint Statement of Sanlakas, Bukluran ng Manggagawang Pilipino and Partido Lakas ng Masa

The Bukluran ng Manggagawang Pilipino, Partido lakas ng Masa and Sanlakas condemn the Duterte Government’s heavy-handed attempt to silence and shut down ABS-CBN.

This is the latest in a series of aggressive frontal attacks on media institutions to intimidate them into at the very least tamed reportage and at most, submission, eroding the people’s right to a free press. To date, 112 cases of attacks and threats have been documented under the Duterte Administration including at least 13 killings of journalists. The Philippines holds the record of among the world’s deadliest countries for media. That the attacks on media workers and institutions are increasing can only be attributed to the undeterred hostility of the Government towards media as highlighted by the moves to shut down ABS-CBN.

In plain view, the Duterte Government is cementing the path towards authoritarianism the hallmarks of which include media censorship. Shutting down ABS-CBN sends a chilling effect to all media institutions signaling an imminent scenario where socio-political realities of the day are defined by Malacanang’s propaganda gurus and spin doctors. Unlike Marcos who needed martial law to achieve this, Duterte is unleashing the entire might of the government - his supermajority in the House of Representatives, the Solicitor-General and his Supreme Court - towards this end.

In the process, 11,000 workers will be displaced. This could spell poverty and hunger to tens of thousands of Filipinos who rely on their breadwinner to ensure food on the table. In Duterte’s fascist arm-twisting of ABS-CBN fueled by his personal vendetta against the company, the workers and their families have been reduced to mere sacrificial lambs - the unavoidable collateral damage to the Government’s malevolent designs against media.

We lend our unconditional support to the struggle of ABS-CBN workers for continued and secure employment. This struggle for job security is intertwined with the defense of democratic rights as the threat of displacement comes from a regime that seeks to quell civil rights and political freedoms, not only in retaliation for the non-airing of Duterte's campaign ads in 2016 but also to prepare for its electoral plans in 2022.

It is in situations like these when the horrors of contractualization are brought to the fore. Thousands of contractual workers, in the event of ABS-CBN’s shutdown, will be booted out of work without the benefits enjoyed by their regular counterparts. We, thus, reiterate our call to regularize all workers, provide increase in wages and salaries, implement safe and humane conditions of work, and ensure the rights of workers to unionize and bargain collectively with the ABS-CBN employers.

It is worth noting that the Duterte cronies are salivating over the purchase of ABS-CBN and the equities of Lopez holdings, and with the House approval of total foreign ownership to "public service", including wire and wireless broadcast comminication, the stage is set for the total, unfettered, and open subjugation of mainstream media by foreign monopolies.

It is highly ironic that 34 years after the 1986 People Power that ousted a dictator, we are again up against an aspiring tyrant, who is in desperate attempt to have formal absolute power over the entire state apparatus. The little that was gained by a people's uprising that was hijacked by the anti-Marcos elite, is now being taken back by the Duterte regime. The sacrifice of the martyrs of the anti-dictatorship struggle will not be in vain. Onward with the struggle for democracy. Resist the attacks on press freedom. Uphold workers' rights. ###

Huwebes, Pebrero 6, 2020

Mensahe ng XDI sa ika-19 anibersaryo ng pagkapaslang kay Ka Popoy Lagman

MENSAHE NG EX-POLITICAL DETAINEES INITIATIVE (XDI)
Pebrero 6, 2020

MENSAHE NG XDI SA IKA-19 ANIBERSARYO
NG PAGKAPASLANG KAY KA POPOY LAGMAN

Kami, mula sa Ex-Political Detainees Initiative (XDI) ay taos kamaong nagpupugay kay Ka Popoy Lagman. Labinsiyam na taon na mula nang siya'y mapaslang at hanggang ngayon ay patuloy ang paghahanap ng katarungan.

Isa si Ka Popoy Lagman sa mga batikang lider na nakibaka upang palayain ang manggagawa sa kuko ng kapitalismo. Siya'y dakilang guro at lider-manggagawang nagpapatuloy ng pakikibaka sa tradisyon ng mga naunang lider-manggagawang namuno sa mga naganap, tulad ng Paris Commune at ng Rebolusyong Oktubre.

Si Ka Popoy ay isa ring XD o dating bilanggong pulitikal. Hinuli siya at nakulong noong Mayo 26, 1994, dalawang araw matapos ang isang rali sa Makati kung saan labingdalawang aktibista ang nahuli, at noong kasagsagan ng SLAM APEC Conference noong Nobyembre 1996. Siya'y isang masigasig na chairman ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) noong siya'y mapaslang noong Pebrero 6, 2001.

Muli, kami sa Ex-Political Detainees Initiative (XD) ay taas-kamaong nagpupugay sa magiting na lider na si Ka Popoy Lagman!

Hustisya para kay Ka Popoy Lagman at sa lahat ng mga dati at hanggang ngayon ay bilanggong pulitikal! Palayain ang lahat ng bilanggong pulitikal!


EDGAR DESACULA
Pangulo

EDWIN GUARIN
Ikalawang Pangulo

GREGORIO BITUIN JR.
Sekretaryo Heneral

JOVEN LIM
Ingatyaman

RONI DURAL
Auditor 

BMP Negros – Press Release: FREE COSMIC 10!

BMP Negros – Press Release

05 February 2020

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) Negros strongly denounces the violent course of action taken by the Philippine National Police (PNP) in dispersing the striking workers of Cosmic Enterprises, a company engaged in paper products.

Earlier this morning of 05 February 2020, the members of the Cosmic Enterprises Independent Labor Union (CEILU) who have been peacefully conducting their strike since 02 January 2020 were aggressively harassed by security guards and strikebreakers. The Police arrived during the midst of the commotion, but instead of resolving the conflict and acting as “agents of peace,” they aggravated the situation by dragging the strikers from the picket line and handling them roughly.

Their intervention resulted to the illegal arrest of 10 union members and labor organizers from the picket lines who are now being detained on fabricated charges.

This incident is a clear portrayal on how the Philippine National Police (PNP) exist to serve and protect the interests of the capitalists, despite that the majority of their workforce stemmed from the working class.

Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) Negros calls for the accountability of the Philippine National Police (PNP) for their violent course of action and for the immediate release of the illegally detained union members and labor organizers!

FREE COSMIC 10!

Gilbert Benlot
Hernani Abirina
Arrius Bocal
Dominic Dilao
Alvin Jimenez
Lorenzo de Vera
Chadli Sadorra
Rafael La Vina
Richard Christopher Kahulugan
Roy Bacalso

SAMUEL GAVORO
Chairman BMP Negros

RESPECT THE UNION!

#FreeCosmic10

#StandWithWorkers

May 1, 2013 rali

Das Kapital published on 14 Sept 1867

Das Kapital published on 14 Sept 1867

Itigil ang Tanggalan!

Itigil ang Tanggalan!
Disenteng Trabaho para sa Lahat!

kagutuman sa kabila ng kahirapan

kagutuman sa kabila ng kahirapan

Mga tagasunod

Slam Evil, Slam Apec

Slam Evil, Slam Apec
November 1996