Uring Manggagawa, Hukbong Mapagpalaya!

Sosyalismo ang Lunas! Ibagsak ang mapang-api't masibang kapitalistang sistema! Manggagawa sa Lahat ng Bansa, Magkaisa!

Linggo, Setyembre 6, 2020

On the recent employment statistics report by the PSA

Ka Leody de Guzman
Chairperson, Bukluran ng Manggagawang Pilipino 
September 6, 2020

The employment statistics as shown by the PSA is misleading. They are presenting joblessness not just with rose colored glasses but with blinders. Government statisticians would like to highlight that the figure has went down to 10%, from 17.7% in April at the height of the lockdown. 

The hocus pocus in the unemployment data would not fool the workers and the poor. Official statistics may show that it is up as compared to April not only because of the easing of the quarantine restrictions but also due to their prevailing definition where those only those who are not working and are not seeking work are unemployed. Meaning, for the Philippine Statistics Authority (PSA), those who are thrown out of work as wage earners, particularly in the distraught industries of airlines and tourism, but are hustling as hand-to-mouth online sellers are still employed! Para sa gobyerno, pati ang mga nasa temporaryong gawa-paraan para mabuhay ay tinuturing nilang may-trabaho!

Our experience with various unions reveal that employers are using the COVID19 pandemic to lay-off workers, especially tenured workers who may cause a dent in their liquidity once they claim for retirement benefits and separation pay, only to replace them with cheaper contractual workers. Government should prosecute these employers who exploit the desperation of a hungry and quarantined labor force to extract more profit through starvation wages. Sila ay mas masahol pa sa mga terorista dahil ginagamit nila ang pamilya ng manggagawa bilang hostage para tumanggap ang mga kontraktwal ng mas mababang sweldo.

The data is rigged. The highest increase in unemployment were recorded at the National Capital Region. Yet some sectors that registered increase in employment are in sectors that are not present in the country's most economically active urban areas, particularly in mining and quarrying, and agriculture and forestry. Other sectors were there was alleged increase in hiring are also progressing at a snail's pace - such as electricity, gas, steam, and air-conditioning supply, and human health and social work activities, and construction. 

One sector that was reported to have increase in employment is unarguable - wholesale and retail trade. But we would not regard it as gainful employment since these ventures, mostly online selling, are not stable, have low capitalization, and any interruption to the circulation of their capital becomes a life-and-death struggle for their livelihood. 

The manipulation in the presentation of the employment data by the PSA intends to bolster the faltering numbers of the Duterte regime, whose incompetence in handling the lingering scourges of the COVID19 pandemic and a crippling economic recession has already been established as an incontestable fact. #

Lunes, Agosto 31, 2020

Workers pay tribute to fallen frontliners; call for mass testing, work safety, jobs

NEWS RELEASE | 31 August 2020

On National Heroes Day, workers under the banner of United Workers paid tribute to the hardwork and heroism of frontline workers during the COVID-19 pandemic.

In a symbolic protest action at the Bantayog ng mga Bayani in Quezon City, the workers from Kilusang Mayo Uno, Nagkaisa! Labor Coalition and Paggawa paid tribute to the 38 fallen medical workers by offering flowers. They also paid tribute to heroes of the working class, some are included in the Wall of Remembrance of the Bantayog ng mga Bayani.

“Today, we pay tribute to our medical workers who battle the COVID-19 pandemic at the frontlines, in service of the people. They are our modern heroes. We also remember heroes of the working class from the past, from Gat Andres Bonifacio and Amado V. Hernandez, to Ka Lando and Ka Bert Olalia, and Crispin ‘Ka Bel’ Beltran, who led the Filipino people in the most trying times of our nation’s history, who fought for our freedoms and the greatness of our country. We give them a high salute!” said Elmer Labog, Chairperson of Kilusang Mayo Uno.

Labog added that leadership emulated by Filipino heroes is very much needed in this time of pandemic and crisis, something the Duterte Administration and the IATF utterly failed to do, to the detriment of people’s health, rights and livelihood.

As they remember those who sacrificed their lives in the line of duty, the workers reiterated their call for free mass testing, to secure the safety of workplaces and to provide hazard pay to all the frontliners in different fronts of activity during the pandemic.

“We know there are people dying including many of our frontliners.  But we see  our frontliners still bravely fighting. Despite low pay and lack of PPEs, they care enough to make life worth living in this time of pandemic. Despite the threat to their own lives, our health care workers are courageously healing those who are sick. They are risking their own lives in order to make a better life for us.  They are our living heroes fighting on the frontlines and worthy to be recognized with our concrete attention on National Heroes Day,” said Atty. Sonny Matula, President of Federation of Free Workers, and Chairperson of Nagkaisa Labor Coalition.

Trade unions press for regular free testing, quarantine leave, hazard pay for health workers in the private sector, and much needed rest for frontline workers. They also demand that those who are under job orders or contract of service schemes need to be regularized under the civil service law as mandated by the Universal Health Care Law.

As millions of workers lose their job due to the pandemic, the worker’s coalition challenged the Duterte government to institute meaningful reforms and economic policies that promote and build local industries, mobilize local resources, and generate jobs for Filipinos.

"We owe our very lives to the heroism of the toiling masses. Though unwell, the Filipino people are still alive to endure the twin scourges of a pandemic and a global economic slowdown. On this year's National Heroes Day, we say thank you to those who produce and distribute our needs, to those who toil in farms, to those who are deemed essential but are paid with starvation wages, to those who transport both people and commodities, to those at the medical frontlines, to people of science who are in frantic search for a vaccine, to those who create art to shield us from depression and hopelessness. In the same manner, we are reserving our most scathing cuss words against a bungling and incompetent regime that is more concerned with plunder and its ratings with vulturous credit and finance institutions,"  Paggawa spokesperson Leody De Guzman.

United Workers urged fellow workers to persist in unity, organizing and building unions,  to advance the urgent demands for people’s health, jobs and rights in the face of the COVID pandemic and the worst economic crisis in the country.


Elmer Labog, Kilusang Mayo Uno Chairperson
Atty. Sonny Matula, Nagkaisa Chairperson
Leody de Guzman, Paggawa Spokesperson

Huwebes, Agosto 20, 2020

BMP to Rep. Quimbo: Don't turn back the clock; Labor demands transition to single payer healthcare

Press Release
20 August 2020


The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) registered its opposition today to Rep. Stella Quimbo's HB 7429 which proposes to privatize the embattled Philippine Health Insurance Corporation (PHIC). The group instead asked the Marikina lawmaker to file a bill to facilitate the transition towards single payer healthcare. 

"We would like to remind Teacher Stella that the world is already transitioning towards fully-state funded healthcare systems. The privatization of Philhealth is an anachronistic move that will only further relegate us to developmental backwaters. Hospital care and outpatient services would be inaccessible to those who could not pay medical bills to private hospitals and could not afford costly insurance premiums to private health maintenance organizations or HMOs. Proof of this is the healthcare system in the United States," BMP president Ka Leody de Guzman said. 

"Kaunti lang ang may medical insurance sa anyo ng HMO sa ating mga kababayan para mayroong pampaospital kapag naaksidente o nagkasakit. Mahal kasi ang premium at mababa ang sweldo ng mga manggagawa. Kaya inuuna ang pang-araw-araw na pangangailangan bago ang balang araw at posibleng gastusin sa pagpapaospital," he added. 

The labor group added that some sectors, such as the BPO industry, have included medical insurance as part of its employee benefits.  However, they argued that such coverage is terminated once you are out of work, and it should be noted that regularization is not a practice of the business process outsourcing industry.

According to BMP the lack of medical insurance for workers is experienced by more industries such as manufacturing, wholesale and retail, and other services, who are more reliant on Philhealth than on private HMOs. Most products of private HMOs do not cater to senior citizens. 

"We are one with Rep. Stella Quimbo in seeking ways to reform the corruption-riddled state institution for health insurance. But the solution to the healthcare malaise caused by the abuse of the case rate system is to rollback the profit-oriented private healthcare sector. The proposal for Philhealth privatization would only worsen its present defects. People before profit! This could be done by increasing government ownership of hospitals or through its outright nationalization, and by instituting and implementing open and transparent regulatory measures for Philhealth transactions," de Guzman explained.

De Guzman noted that private sector may still be "engaged in a limited manner" in healthcare via service and management contracts, but the national government "must actively seek to own all tertiary hospitals" while local governments "should fully be capable of providing complete primary healthcare for free."

The BMP leader also asked Congress to take a look at the current move by the Spanish government to nationalize its hospitals, in a bid to coordinate better its response to the CoViD-19 pandemic.

"If Quimbo's proposal is approved, we can say goodbye to our commitments to the UN Declaration on Primary Health Care. Worse, we would give a free rein to private capital to profit from the misery of the ailing and unwell," de Guzman concluded. #

For reference, please contact: Leody De Guzman

Martes, Agosto 18, 2020

Pakikiisa ng BMP sa manggagawa ng PhilHealth

Agosto 18, 2020


Ang Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) ay nakikiisa sa mga kawani ng Philhealth, na kinakatawan ng PhilHealth Workers for Hope, Integrity, Transparency and Empowerment (PhilHealth-WHITE), sa kanilang panawagan para sa imbestigasyon sa nabulgar na anomalya sa pondo ng pampublikong institusyon ng health insurance.  

Sumusuporta din kami sa tama at napapanahong panawagan ng PhilHealth-WHITE para sa pagtatalaga ng caretaker sa naturang institusyon kasabay ng pagbibitiw at leave of absence ng mga opisyal nito.  

Sa pagtatalaga ng caretaker, dapat sundin ni Duterte ang PhilHealth Law (Republic Act 11223 o Universal Healthcare Law) ukol sa kwalipikasyon ng itatalagang pinuno ng Philhealth. Nakasaad sa batas na dapat mayroon siyang sapat at kinakailangang pagsasanay at minimum na pitong (7) taon na karanasan sa larangan ng public health, management, finance, at health economics o kombinasyon ng naturang mga kasanayan. 

Subalit, dahil matagal nang isyu ang korapsyon sa PhilHealth, kailangang lumagpas pa sa minimum na rekisito na itatakda ng batas. Hindi tulad ng pagkakatalaga kay Ricardo Morales na maaring pumasa sa batas dahil sa kanyang track record bilang CEO ng AFP Mutual Benefit Association Inc, at vice president at general manager ng AFP General Insurance Corporation. Subalit kapos na kapos ang kanyang karanasan para maging timon ng Philhealth. 

Hindi lamang dahil may ito ay milyon-milyong myembro na lumawak pa nang ginawang unibersal ang coverage nito noong Pebrero 2019. Mas pa, kumpara sa sundalo't kapulisan na regular ang kinikita (at taon-taong pang nagkakaroon ng pagtataas sa badyet ang AFP-PNP), ang myembro ng Philhealth ay karamihang mga nagmula sa mga manggagawang kapos na kapos ang kinikita at mga nagmula sa informal sector na hindi konsistent ang mga hanapbuhay. Napakalaking insulto sa amin na mabalitaan ang mga nabulgar na korapsyon sa Philhealth (pati ang diumano'y sakit ng mga opisyal nito para makaiwas sa imbestigasyon ng senado). Iyan ay pera namin. Mula sa sama-samang pawis at dugo ng libo-libong manggagawa't mahihirap, na wala nang aasahan pa kundi ang Philhealth kung kami ay magkakasakit o maoospital. Alam naman nating lahat na wala nang mabubunot pa ang masang Pilipino para sa mga gastusin sa pagpapaospital at pagkakasakit sapagkat ang kanilang sweldo't kita ay kulang pa nga sa kanilang pinakabatayang pangangailangan sa araw-araw.  

Dahil dito, iginigiit ng BMP (sa ngalan ng aming kasapian na pawang mga myembro at nagbibigay ng kontribusyon sa Philhealth) na ilagay ang isang caretaker na hindi lamang eksperto sa larangan ng health insurance. Nananawagan kami na ihirang dito ang isang pinuno na may napatunayang integridad, walang bahid ng korapsyon, at makakapagbigay ng buong atensyon sa paglilinis ng ahensya at sa pagtitiyak ang patuloy nitong pagseserbisyo sa mga myembro (hindi sa mga pribadong ospital, na dati nang nasangkot sa mga anomalya ukol sa medical reimbursement). 

Sumusuporta kami sa panawagan ng Philhealth-WHITE na maging ang chairperson ng Philhealth Board na si DOH Secretary Francisco Duque ay lumiban din sa mga imbestigasyon. Hindi lang ito dahil sa kanyang lumulubog na tiwala sa kanya ng publiko dahil sa palpak na tugon ng administrasyong Duterte sa pandemyang COVID19. Higit dito, ang kanyang klase ng pamumulitika (gaya ng kanyang pagtutol sa travel ban dahil sa pangambang sumama ang loob ng gobyerno ng Tsina) ay malamang na pumaypay sa lahat ng pagdududa sa cover-up at whitewashing sa magaganap na imbestigasyon.    

Sa magaganap na imbestigasyon, hinihikayat namin ang mga kawani ng Philhealth na ibulgar ang nasasagap at nakikita ninyong mga anomalya sa inyong ahensya. Ito na ang oportunidad para sa tuwirang paglilinis sa Philhealth.  

Sa huli, nananawagan kami sa senado't kongreso na balangkasin ang de-corporatization ng Philhealth tungo sa isang single-payer na pampublikong healthcare system, laluna sa usapin ng pagpinansya sa emergency care, outpatient services at hospitalization ng mamamayang Pilipino. Isa ito sa mga paraan upang unahin ang kalusugan ng taumbayan bago ang tubo ng iilang may-kapital. #

Lunes, Agosto 17, 2020

BMP kay Duterte spokesperson Harry Roque

17 August 2020


Tinuligsa ng grupong Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) si Harry Roque, ang tagapagsalita ng pangulo, dahil sa mga komento nito hinggil sa nakaraang SWS survey na nagpapakitang ang 45.5% ng may gulang o adultong Pilipino – o 27.3 milyong katao – ang walang trabaho.

Nakita sa survey – na isinagawa noong Hulyo 3-6 – na 21% ng adulto ay nawalan ng trabaho/ikinabubuhay noong panahon ng krisis ng COVID-19. May 21% pang nawalan ng trabaho/ikinabubuhay bago pa ang pandemya. 

"Habang masaya niyang ipinapahayag ang datos na ang mga nawalan ng trabaho ay hindi umabot sa 100% at sa paggigiit pang ito'y dahil sa ating pagiging may kakayahang umakma sa panahon, grabeng ininsulto ni G. Roque ang 27.3 milyong Pilipinong nawalan ng trabaho na di na malaman ang gagawin kung paano pa mabubuhay sa mga susunod na araw. Ang kanyang toksikong pagka-positibo ay kahangalan at nakakagalit," sabi ni Pangulong Luke Espiritu ng BMP.

Pagkahumaling sa resiliyensa

"Ang nakakasukang pahayag ni G. Roque ay isa na namang pagtatangka ng rehimeng Duterte na balewalain lang ang tindi ng sitwasyong kinakaharap ng milyun-milyong manggagawa habang walang kawawaang tinatapik ang sarili nilang balikat kahit na sila'y walang kakayahang tumugon sa pandemya!" dagdag pa ng abugado ng paggawa.

"Ang datos mula sa SWS ay hindi ebidensya ng kakayahang umakma ng mamamayang Pilipino sa pagtangan sa krisis dulot ng pandemya. Sa halip, patunay ito ng kawalang kakayahan o harapang pagtanggi ng rehimeng Duterte na epektibong matugunan ang kalagayan ng masang manggagawa," sabi pa ni G. Espiritu.

Dati nang kinalampag ng BMP ang mahigpit na programang stimulus ng administrasyong Duterte na layuning tulungan umano ang mga manggagawa at MSME lamang ng P162 Bilyong nakalaan sa Bayanihan to Recover As One 2 (HB 6953) kumpara sa nasa 1 trilyong inirerekomenda ng ilang mga ekonomista, think tanks, at mga unyon sa paggawa.

Malawakang programa ng pampublikong pag-eempleyo

Sinabi pa ni Espiritu na "hindi lang numero ang 45%. Sinasagisag nito ang 27.3 milyong naghihirap na Pilipino. Ang nakakainis pa sa sinabi G. Roque ay hindi lang ang pagwawalang bahala niya sa kahirapan at pagdurusa ng halos kalahati ng bilang ng pwersa ng paggawa, wala rin siyang ipinakitang anumang plano kung paano nila matatakasan ang kanilang paghihirap. Hinggil naman sa plano ng rehimeng Duterte para sa sapat na kapasidad ng ating sistemang pangkalusugan laban sa pandemya, wala silang masabi hinggil sa isang komprehensibong plano upang magkaroon ng ikabubuhay ang mga nawalan ng trabaho."

Isinusulong ng BMP ang isang pampublikong programa sa pag-empleyo na nakaangkla sa pagbuo ng mga trabaho sa mga sektor ng  kalusugan at paggawa ng pagkain ay kinakailangan upang mabawasan ang datos ng nawalan ng trabaho. Binigyang diin din nila na maaari ring bigyang pansin ng programa ang pagbuo ng mga trabahong pangklima, na ang trabaho’y mula sa makatarungang paglipat mula sa maruming fossil fuels tungo sa malinis at nagbabagong enerhiya, mula sa ekolohikal na nakakapinsala't pumipigang industriya ng pag-eksport hanggang sa mga pang-ekonomiyang aktibidad na tumutugon sa pangangailangan ng mamamayan.

"Ang patuloy na ayudang panlipunan para sa mga nagtatrabaho, walang trabaho at maralitang Pilipino ay kinakailangan, kasama ang pampublikong pamumuhunan sa mga estratehikong sektor ng ekonomiya upang lumikha ng trabaho. Upang baligtarin ang tumitinding resesyon, dapat nating baligtarin ang kasalukuyang ekonomyang nakadepende sa pag-import at nakatutok sa pag-eksport tungo sa pagprayoridad ng produksyon at distribusyon ng batayang pangangailangan ng ating mamamayan. Ayuda at trabaho! Unahin ang pangangailangan ng mamamayan!", pagtatapos ni Espiritu. #

Upang makipag-ugnayan, mangyaring kontakin si Luke Espiritu

Labor Group to Roque: Your Toxic Positivity is Toxic and Revolting

Press Release
17 August 2020


Labor group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) lambasted Presidential Spokesperson Harry Roque for his comments on the recent SWS survey that showed that 45.5% Filipino adults  - or 27.3 million people - were jobless.

The survey - conducted last July 3-6 - found that 21% of adults lost their job/livelihood during the COVID-19 crisis. Another 21% lost their job/livelihood before the pandemic. 

"By expressing his delight that the unemployment rate did not reach 100% and by further asserting that this was due to our supposed resilience, Mr. Roque deeply insulted the 27.3 million unemployed Filipinos who are currently at a loss on how they are going to survive the foreseeable future. His toxic positivity is stupid and revolting," BMP President Luke Espiritu said.

Resiliency fetish

"Mr. Roque's disgusting remarks is yet another attempt by the Duterte regime to downplay the severity of the situation that millions of workers are facing while also giving themselves an unwarranted pat on the back for their incompetent pandemic response!" the labor lawyer added.

"The data provided by the SWS isn't evidence of the FIlipino people's resiliency in handling the pandemic-induced crisis. Rather, it is evidence of the Duterte regime's inability or blatant refusal to sufficiently address the plight of the working masses," Espiritu said.

The BMP had previously slammed the Duterte administration's stingy stimulus program that aims to aid workers and MSME's only with a mere P162 Billion allocated to the Bayanihan to Recover As One 2 (HB 6953) as opposed to the at least 1 trillion recommended by several economists, think tanks, and trade unions.

Massive public employment program

Espiritu bared that "45% is not just a number. It represents 27. 3 million suffering Filipinos. What makes Mr. Roque's callous indifference more infuriating is not only his disregard to the poverty and misery of the nearly half of the labor force, he also did not present any plan on how to alleviate their suffering. As with the Duterte regime's plans for our health system's sufficient capacitation against the pandemic, they are silent on a comprehensive plan to generate jobs for the unemployed."

The BMP advanced that a public employment program anchored on generating jobs in the healthcare and food-manufacturing sectors would be required to reduce the unemployment rate. They also emphasized that the program could also focus on generating climate jobs, enabling just transition from dirty fossil fuels to clean renewable energy, from ecologically harmful extractive export industries to economic activities that cater to our people's needs.

"Continuous social amelioration for the toiling, unemployed and indigent Filipinos is needed, along with public investment in strategic sectors of the economy to create employment. To reverse the worsening recession, we must reverse the current import-dependent export-oriented economy towards one that prioritizes the production and distribution of the basic needs of our people. Ayuda at trabaho! Unahin ang pangangailangan ng mamamayan!", Espiritu concluded. #

For reference, please contact: Luke Espiritu

Sabado, Agosto 15, 2020

BMP: Failure to rescue MSMEs, workers to "empower Oligarchy"

Press Release
15 August 2020

"Stingy stimulus" anti-competitive, labor group 
BMP: Failure to rescue MSMEs, workers to "empower Oligarchy"

Workers group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) hits the P162 billion standby fund allocated to House Bill No. 6953, or the Bayanihan to Recover As One 2, as "too stingy for a stimulus", says that "allowing small business to fail will destroy competition to big business."

"Is that what (Finance Secretary Carlos) Dominguez and Congress wants? To concentrate the remaining market share to the fewer and fewer giant firms controlled by oligarchs?," asked BMP President Luke Espiritu.

Austerity will worsen unemployment crisis

The labor lawyer also said that "austerity will worsen the unemployment crisis", which has climbed to record-breaking 17.7% with 7.3 million unemployed according to the recent data from Philippine Statistics Authority (PSA).

"What is the primary effect of joblessness? More bargaining power for the remaining big firms. They can always say: Stop complaining, I can fire you are and ten jobless workers will compete for your position," Espiritu said.

Espiritu added that "not only capital is concentrated to oligarch corporations as small business fail, the power of these corporations to repress wages is also intensified."

"We are now in an ongoing retrenchment wave. The labor department itself released data that at least 157,705 workers were already displaced from January to August," Espiritu said.

Government can stop recession

Espiritu appeals to the bicameral committee to review the amount and consider other stimulus proposals from worker's groups and other think tanks.

"I do not understand how (Speaker Alan Peter) Cayetano's Congress can go from discussing the P1.3 trillion Accelerated Recovery and Investments Stimulus for the Economy (ARISE) bill to this pittance," Espiritu said.

Espiritu added that even the National Economic and Development (NEDA) authority itself projects a 5.5% drop in end-year growth rates, "which translates to P960 billion loss in output".

"Shouldn't we at least spend a trillion? The government can practically ensure that there is no recession for this year. And yet it will allow all of us to suffer," Espiritu concluded.##

For reference, please contact: Luke Espiritu

Lunes, Agosto 10, 2020

Lorenzana slammed on NCR's 'readiness' for return to GCQ

Press Release
10 August 2020

Lorenzana slammed on NCR's 'readiness' for return to GCQ

Militant labor group Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) rebuked National Task Force Against Covid-19 Chairman Delfin Lorenzana's assertion that Metro Manila is ready to revert to GCQ status once the modified enhanced community quarantine lapses on August 18.

Lorenzana cited yesterday's decline in reported cases to around 3,000 from the 6,263 peak last August 4. He also justified Metro Manila's readiness for GCQ by stating that the economy can no longer suffer.

BMP Chairperson Ka Leody De Guzman queried: "How can Mr. Lorenzana say that we are 'ready' just because of a single-day drop in reported cases? Even to the casual eye the recent Covid-19 data shows that there is no such evidence to say that we are 'ready.' A mere single-day drop in reported new cases (from 4,131 on August 8 to 3,028 yesterday) is not at all encouraging considering that the highest single-day record of new cases (6,263 last August 4) occurred after a much steeper drop (4,953 last August 2 to 3,145 on August 3). Mr. Lorenzana also omitted that the number of daily reported deaths increased from 41 to 61 deaths yesterday." 

"Once again, another former general presuming himself to be a medical expert is endangering Filipinos further with his pompous statements. Simply put, the fluctuating numbers cannot prove that we are in the clear. Furthermore, the Duterte Regime's continuing lack of a comprehensive and coherent plan to combat the pandemic, led by real medical experts and professionals, shows that it is the government that is still unprepared for countering the greatest health and economic crisis our country has ever experienced!" the veteran labor activist contended.

The BMP further argued that Lorenzana's premature judgments reveal his, and by extension, the Duterte Regime's real preoccupation of restarting the economy as opposed to prioritizing the capacitation of our health system against the Covid-19 pandemic.

De Guzman further expounded "who is Lorenzana consulting in making these inane remarks? Capitalists and oligarchs losing profits due to quarantine restrictions, or medical experts and professionals? In their appeals to reopen and prioritize the economy, the Duterte Regime has been consistent with imposing this false dichotomy on the FIlipino working masses: either die by hunger or by Covid-19."

"This false choice they have been peddling is malicious and further demonstrates the gross incompetence of President Duterte and his lackeys - like Lorenzana - in handling this crisis. They continue to ignore the growing number of health experts, economists, trade unions, and civil society organizations asserting that prioritizing the country's health system is a necessary condition for economic recovery. The negative effects caused by quarantine restrictions can be countervailed by utilizing public funds (including the trillions procured from debt) for capacitating the health system and social amelioration for the working poor and unemployed," the labor leader concluded.

The BMP previously asserted in a statement that community quarantine could only work when the following measures are taken:

1. Mandating of paid quarantine leaves to workers for the entire duration of the ECQ;

2. Sufficient and unconditional social amelioration programs for all those affected by the ECQ;

3. Free mass testing, efficient contact tracing, and more isolation centers;

4. Rechanneling of public funds into capacitating health system;

5. Active hiring and regularization of public health workers;

6. Tapping trade unions and community organizations in implementing community quarantine.## 

For reference, please contact: Leody De Guzman

Lunes, Mayo 18, 2020

Union to defy employer's back-to-work order, demands factory disinfection and occupational safety before resumption of production

Press Release
May 18, 2020


The labor union at Everbright Net and Twine, a rope manufacturer located at Edison Ave., in Sun Valley Paranaque, has resisted the back-to-work order of their employer, citing the need for factory disinfection and occupational safety measures before returning to work.

The union is an affliate of the Bukluran ng Manggagawang Pilipino and Solidarity of Unions in the Philippines for Empowerment and Reform (SUPER) Federation.

The Everbright workers did not receive any amelioration from DOLE-CAMP despite the application of their employer last March.

Teddy Fernandez, president ng Lakas Manggagawa sa Everbright-SUPER said, "Walang manggagawa na nais tumigil sa trabaho lalupa hindi naman pinaghandaan ng gobyerno ang ayuda para sa manggagawa nang biglaan nitong ipatupad ang lockdown. Halos lahat ng pangangailangan namin ay kailangang bilhin, at para magkaroon ng pambili, kailangan naming ibenta ang aming lakas-paggawa kapalit ng sweldo. Subalit kung mapepeligro naman ang manggagawa (kasama ang kanyang pamilya, na maaring mahawa sa kanya dahil sa COVID19) dahil sa kanyang pagtatrabaho, nawawalan ng saysay ang trabaho. Imbes na maging hanapbuhay, ito ay nagiging hanap-patay. Hindi kami magdadalawang-isip na maglunsad ng mass action para sa mass testing".

Fernandez added, "Nagkaisa na ang lahat ng manggagawa. Huwag na munang pumasok ngayon. Sundin muna ang guidelines ng syudad ng Paranaque na dapat sumailalim muna ang lahat ng papasok sa rapid testing sa sakit na COVID19".

BMP and SUPER president Luke Espiritu asserted, "We commmend the LGU of Paranaque for having the political will to impose mandatory mass testing of employees before any resumption of company operations. It is a far-cry from the lame DTI-DOLE guidelines on workplace prevention and control of COVID19, which places the conduct of mass testing by employers as a mere option". Section 7 of the DTI/DOLE guidelines states that "employers may test workers for COVID19".

Espiritu expounded, "But we are not surprised, after all DTI Sec. Ramon Lopez is a dyed-in-the-wool capitalist having served as underboss of RFM CEO and billionaire Joey Concepcion. The trade secretary shares the same elitist breeding with his boss, who now serves as advisor to Duterte and was quoted for saying that the poor are resilient to sickness because of their daily and prolonged exposure to risks".

"For employers like Lopez and Concepcion, precautionary measures for worker protection and safety are an added and unnecessary expense. Yet, it is optional for employers in order to showcase their alleged benevolence as philanthropists," the labor leader explained.

The BMP is pushing for mandatory measures such as mass testing and adequate medical facilities for workers, continued distribution of amelioration and relief packages to the poor (including workers who are permanently and temporarily displaced by the COVID19 quarantine), strict compliance to occupational safety and work standards, hazard pay, quarantine leaves and transportation allowance. The group also called for the setting up near-workplace accommodation for employees to minimize their mobility and possible exposure to the SARS-COV2 virus.

Espiritu furthered, "Local trade union leaders could easily see through the shameless profiteering by abusive employers, who have neither regard nor care for the welfare of their workers, in spite of the life-threatening COVID19 pandemic. The propertied are again playing on the desperation of the toiling and impoverished masses, not for the so-called revival of the economy, but for the unfettered creation of profit, rent, interest, taxes for the entire capitalist class".

"The refusal to work by the Everbright labor union is portent of things to come. Workers may invoke their right to refuse unsafe work in order to prevent the worse case scenario, not only to save their families from the deadlier second wave of COVID19 deaths and transmissions but also to save our medical frontliners and health care. Such noble acts of selflessness are more innate to the working class than to employers who are bred in the dog-eat-dog world of mindless capitalist competition". #

Huwebes, Mayo 14, 2020


BMP-PLM-SANLAKAS Polyeto MAYO 14, 2020
(Maari rin basahin dito: bit.ly/PolyetoMay142020)

Ang Totoong Kahulugan ng MECQ/GCQ/MGCQ:

DALAWANG buwan nang gutom at bilasa ang mamamayang pwersahang tumigil sa trabaho dahil sa lockdown. Kwarantina na una’y sa Kamaynilaan lamang hanggang sa sumaklaw sa buong Luzon, at kinalauna’y ipinataw sa buong kapuluan.

Ngayon, nag-anunsyo na ang Palasyo na paluluwagin ang mga restriksyon. Mula sa ECQ ay magiging MECQ, GCQ, MGCQ . Marami ang nag-akala makakahinga na sila ng maluwag. Tila sinasabi, “Sa wakas, makapaghahanapbuhay na. Mas mainam ang nagtatrabaho kaysa naghihintay sa walang kasiguruhang ayuda”.

Naiintindihan natin ang desperasyon ng maraming Pilipino. Subalit nagpapayo tayo ng paghuhunos-dili sa ating mga kauri at kababayan: huwag maging kampante at huwag maliitin ang banta ng COVID19.

Tayo ay nagtatrabaho para sa ating mga mahal sa buhay. Para tugunan ang kanilang pangangailangan. Maraming Pilipino - laluna sa sahurang manggagawa - ay ginagawang tiisin ang mababang sweldo, kontraktwalisasyon, at di-makataong kondisyon sa pagtatrabaho. Ito ang desperasyong inaasahan ng rehimeng Duterte at mga kapitalista para diumano’y “paandarin muli ang ekonomya”. Desperasyon para huwag nating pansinin ang peligrong dulot ng pandemyang COVID19, alang-alang sa kakarampot na sweldo habang nililikha natin ang tubo para sa kapitalista, ang interes para sa bangkero, ang renta para sa kapitalistang landlord at maging ang buwis para sa pamahalaan.

Nais nating ipaalala sa manggagawa’t mamamayan na kailangang patuloy na igiit ang "Kaligtasan, Kabuhayan, Kapakanan at Kapangyarihan para sa manggagawa't mamamayan". Kung hindi natin patuloy na ipaglalaban ang sumusunod na kahilingan, ang mangyayari sa atin ay HANAP-PATAY hindi hanapbuhay!

MASS TESTING, REKURSO AT PASILIDAD PANGKALUSUGAN: Nananatiling bulag tayong lahat sa totoong kalagayan sa kontaminasyon ng COVID19. Patuloy ang pagdami ng bilang ng kaso habang 'di maasahan ang datos na inilalathala. Sa kasalukuyan, mahigit 11,000 ang naitalang kaso ng COVID19 kung saan mahigit 2,000 pa lamang ang nakakarecover at 750 na ang namatay. Kinakailangang matukoy kung sino ang mga may-sakit para mabukod sila at mapigilan ang paghawa sa iba pa. Makupad pa ang inilulunsad na “mass testing” sapagkat tatlumpu (30) pa lamang ang DOH-accredited testing center sa bansa. Sa dalawang buwan na lumipas, 0.1% pa lamang ng buong populasyon ang dumaan sa naturang eksaminasyon. Asahan nating tataas pa ang bilang ng mga kaso habang tumataas ang kakayahan sa mass testing at pagluluwag para sa "ekonomya".

Nakakabahala ang magiging second at third wave ng kontaminasyon na maaring magdulot ng pagbagsak sa ating naghihingalo nang health care system. Kulang ang mga pasilidad pang-kwarantina. Nasa mahigit 11,000 lamang ang dedicated hospital beds, tiyak na kulang kung mangyayari ang second wave. Isang libo lamang ang kwarto para sa para sa malubhang mga kaso(ICU). Gayundin ang mechanical ventilator, na kailangang sa paghinga ng may malubhang pulmonya dulot ng COVID19. Napakarami ring ospital ang nagrereklamo sa kakulangan ng suplay sa PPE (personal protective equipment), na lubhang peligroso sa ating mga medical frontliner.

AYUDA SA LAHAT: Mananatili ang mga restriksyon sa ilalim ng MECQ, GCQ at MGCQ. Sa kabila nito, halos lahat ng industriya ay papayagan nang magbukas. Sa MECQ, kalahati (50%) lamang ng mga empleyado ang maaring pumasok sa pabrika, opisina, at iba pang lugar ng pagtatrabaho at di pa rin pahihintulutan ang pampublikong transportayon. Sa GCQ, ito ay nasa tatlo sa bawat apat na empleyado (75%). Sa MGCQ, papayagan ang panunumbalik sa full operation (100%).

Ibig sabihin, sa maraming establisyemento, ang ipapatupad ng mga employer ay rotasyon o pagbabawas ng araw ng trabaho sa isang linggo. May ilang industriya din ang siguradong magtatanggal ng manggagawa o magsasara gamit ang dahilan na pagkalugi.

Sa GCQ at MGCQ, papayagan ang pampublikong transportasyon ngunit limitado lamang ang maaring sumakay sa dahil sa physical distancing na tiyak kabawasan sa kita ng mga tsuper. Dagdag rito, ang mga lumang jeepney na hindi nagpailalim sa mga kooperatiba o korporasyon ay di na papayagang bumiyahe. Ang mga bus na di modernisado ang pagbabayad ay 'di rin makakabyahe. Samakatuwid, daan libong mga tsuper at konduktor ay wala pa ring kikitain. Bagsak din ang kita ng iba pang nasa informal sector - manininda sa bangketa at palengke, maliliit na mangangalakal, atbp., dahil bukod sa marami mananatiling ipagbabawal, ang kanilang kabuhayan ay karugtong ng ekonomikong aktibidad ng mga sumasahod na mababawasan o matatanggal sa trabaho.

Ang masakit, nabawasan o nawalan man ng kinikita, lahat tayo ay bubulagain ng due date ng mga nabibinbing bayarin dahil matatapos na ang ekstensyon sa pagbabayad ng upa, tubig, kuryente, internet, atbp. Ang masaklap pa, ang mga 'di nakatanggap at nakatanggap ng SAP sa labas ng Kamaynilaan, Cebu City at probinsya ng Laguna, ay di na bibigyan ng ikalawang bugso na malinaw na ipinangako ni Duterte at nakasaad sa kanyang Bayanihan o BAHO Act.

Samakatuwid, ang netong epekto nito ay pangkalahatang pagbagsak sa sahod at kita ng manggagawa, sa formal at informal sector. Makatarungang igiit pa rin “ayuda para salahat”. Hindi lamang dahil obligasyon ng gobyerno ang unahin ang kapakanan ng kanyang mamamayan. Mas lalong higit, ang anumang muling pagpapaandar sa ekonomya ay dapat naikinukunsidera ang paggawa, nasiyang pangunahing panlipunan at pang-ekonomyang pwersa ng ating lipunan.

BALIK TRABAHONG LIGTAS: Sigurado tayong maraming employer ang lalabag sa inutos na mga patakaran para sa “occupational health and safety” ng kanilang mga manggagawa. Dagdag gastos kasi ang turing dito ng mga kapitalista. Kaya naman, krusyal na usapin sa balik-trabaho (hindi balik-probinsya dahil ang kalakhan ng trabaho ay nasa sentrong urban ng Region 3, Region 4A, NCR, Region 7, at iba pa) ay ang responsibilidad ng gobyerno na mapasunod ang mga may-ari ng negosyo sa patakaran at ang karapatan ng manggagawa na magreklamo sa magiging paglabag dito ng mga kapitalista. Subalit sa DO213 ng DOLE, sinuspinde ang lahat ng inspeksyon, hearing sa labor cases, atbp., sa buong panahon ng kwarantina. Dahil anuman sa MECQ, GCQ, o MGCQ ay quarantine areas, hindi makakapagreklamo ang mga manggagawa sa buong bansa!

Mga kauri at kababayan! Manatiling kritikal at mapagmatyag sa mga nangyayari sa lipunan. Huwag hayaang ang panunumbalik sa trabaho o paghahanapbuhay dahil sa MECQ, GCQ, MGCQ ay mauwi sa pangkakanya-kanya at pagsasawalang-kibo. Trilyon-trilyon ang pondo ng gobyerno para tugunan ang COVID19 (mula sa pagkonsentra ng pera sa Executive dulot ng BAHO Act hanggang sa bilyong dolyar na grant at loan na nakuha ng gobyerno sa World Bank (WB) at Asian Development Bank (ADB). Kung tayo ay mananahimik, ang napakalaking pondong ito ay mapapakinabangan ng mga burukrata sa gobyerno. At kahit hindi tayo nakinabang dito, tiyak na kasama ang manggagawa’t mamamayan sa pagbabayad at pagtustos sa naturang pondo sa anyo ng buwis. Ang siste, ginawang rason ang kalusugan ng mamamayan para magkamal ng pondo subalit hindi naman ginamit ang pondo para labanan ang salot na COVID19 na banta sa kalusugan ng mga Pilipino.

Ituloy ang pangangalampag para sa ating kaligtasan, kabuhayan, kapakanan at kapangyarihan. Mag-ingay at singilin ang rehimeng Duterte sa mga kapabayaan, kapalpakan, at karahasan nito sa manggagawa’t mamamayang Pilipino. #


Mayo 14, 2020

Miyerkules, Mayo 13, 2020

Modified ECQ is out to save profit margins while sacrificing workers' rights, health and welfare

Press Release
13 May 2020


The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) reproached the Duterte Administration's decision to ease the Enhanced Community Quarantine (ECQ) in most provinces by allowing select industries to resume operations without sufficient mass testing and adequate health facilities.

Presidential Spokesperson Harry Roque announced yesterday that starting May 15 NCR, Laguna Province, and Cebu City would transition to Modified ECQ while several other provinces will be placed under General Community Quarantine (GCQ) and Modified GCQ until May 31.

Under Modified ECQ, aside from essential industries, certain manufacturing and processing industries shall be allowed to resume operations at half capacity, while more businesses will be allowed to reopen at 75% and full capacity under GCQ and Modified GCQ respectively.

BMP President Luke Espiritu said, “President Duterte has yielded to the lobby by capital and technocrats, who have been pushing for the resumption of business since late March. They do not intend to “flatten the curve” of COVID19 transmissions and mortality rates. They are more concerned with the flattening of the GDP growth rate, which at the establishment-level is reflected by flat-lining profit margins”.

The labor leader cited the latest data of DOH, which showed that mass testing has only reached 0.1% of the population. He added, “We are virtually blind to the real extent of contamination to the deadly novel coronavirus. A second wave of transmission, with the resumed mobility of the working population, will deliver the death blow to our already frail and failing health care systems”.

The BMP revealed that renewed outbreaks in South Korea, China, and Germany - countries that were praised earlier for their handling of the pandemic - should make the government more cautious rather than eager to ease quarantine.

“Most workers may actually support the easing of the quarantine restrictions without regard to their own personal safety. We appeal to the toiling majority to exercise caution and to refrain from reckless abandon. Capital is again playing on the desperation of the propertyless masses. Our mostly unorganized and non-unionized labor force is willing to endure starvation wages, contractualization and unsafe working conditions to provide for the basic needs of their families before the onslaught of COVID19. Now, capitalists are banking on the amplified misery and distress of a quarantined population, who now seek employment without regard to their own safety and welfare,” Espiritu clarified.

He added, “With the easing of the restrictions without sufficient mass testing and adequate health and safety protocols, workers would be sacrificial lambs to the altars of profit. After all, they could easily be replaced by the unemployed millions - the reserve labor force - who could easily be called upon for active yet contractual economic service, at lower wages. To them, falling profit margins are more alarming than rising mortality rates”.


In a previous statement, the BMP criticized the return-to-work guidelines issued by the DOLE and DTI for not instituting active monitoring and corresponding penalties to employers who do not ensure the safety of their employees.

Further, the BMP warned against the recent D.O. 213, issued by Labor Secretary Bello last May 5, which suspended all labor inspections, hearings, labor standards cases, and other legal proceedings until the lifting of the quarantine period. Espiritu asserted, “It is tantamount to not only to the virtual abolition of the workers’ right to complain against employers who would violate the return-to work guidelines, it would likewise undermine the dispense of justice to workers who are disadvantaged by prolonged and protracted legal battles”.

The socialist labor group also reacted to a statement by Malacanang spokesperson Harry Roque, who said that only families living in areas that remain under ECQ will receive the second tranche of cash aid.

Espiritu concluded, "The unfavorable odds are stacked against Filipino workers. They are stripped of the right to compel their employers to follow health protocols and labor standards. Half are being compelled to return to work without mass testing, sufficient medical resources, and hazard pay. The other half has been disqualified from receiving any economic relief from government. Now, with the reckless reopening of businesses, we are facing the mass murder of the Filipino working class under the guise of saving workers’ incomes but, in truth, is no other than the salvaging of falling rates of profit”!

Miyerkules, Mayo 6, 2020

Solidarity with the 11,000 displaced workers of ABS-CBN

Bukluran ng Manggagawang Pilipino
Press Statement


The BMP expresses solidarity with the 11,000 displaced workers of ABS-CBN, who are victims to the infighting of the elite - Duterte and the Lopezes - not just for political but for economic interests.

Eleven thousand working class families were driven to starvation and uncertainty, in a time of pandemic, with an incompetent government that could not provide for the basic needs of a hungry and quarantined population. The BMP stands in solidarity with the thousands of ABS-CBN workers and their families. You are kapamilya. We are kauri.

Much has been said about the obvious. The failure of Congress to renew the ABS-CBN franchise was clearly driven by political motives. It is an attempt by the dominant faction of the elite to forcefully control the country’s largest media outfit, an institution that has influenced electoral politics in the country in the post-EDSA 1986 period.

Duterte and his gang clearly has an aversion to the prim-and-proper rules of liberal bourgeois democracy. The attack on the Lopezes is a signal to all private media outfits to toe the line of the administration, in this sense, it is an offensive against so-called press freedom.

The shrewd politician in Rodrigo Duterte knows that the chances of his faction to remain in power lies in the maintaining the illusion that they created in the 2016 elections. The previously uncontested popularity of Duterte has waned due to his too blatant display of incompetence and stupidity in the government response to the COVID19 pandemic.

Other than naked political contest, what drives this attack on the Lopezes is unashamed economic gain. Despite the lockdown, which has halted nearly all economic activity aside from consumption, advertising money kept pouring in to the Lopezes and ABS-CBN.

Driven by greed and envy, the ruling elite faction pushed to through with their plans against the renewal of the ABS-CBN franchise - without care or regard to the need to keep the public informed as we face the COVID19 global health crisis. Cronies will now play highest bidder on who would take over the market space that was left by the Lopezes.

This heightened appetite of the Duterte faction for plunder and absolute power, even with a ravaging pandemic, also points to one thing. Time is almost up and it would cash in on anything and everything; unfortunately for the Filipino people that includes the trillions for the COVID19 response, in the form of collected taxes, of discretionary budget to the executive, and of grants and loans from financial institutions.#

Biyernes, Mayo 1, 2020

Pahayag ng BMP sa Mayo Uno

(Mababasa rin dito: bit.ly/mayouno2020)


Sa Araw ng Paggawa ngayong taon - sa gitna ng pananalasa sa maraming bansa ng sakit na COVID19 at sa malawakang kagutuman ng milyon-milyong Pilipinong hindi makapaghanapbuhay dahil sa kwarantina, tahasan nating idinedeklara na:

Makakamit lamang ng masang manggagawa ang malusog na katawan at isipan, regular na hanapbuhay na may sapat na kita, at panatag na buhay na may maalwang na kinabukasang maipamamana sa susunod na henerasyon - kapag nakamit na ng uring manggagawa, ang totoong mayorya sa lipunan, ang kapangyarihang pampulitika para distrungkahin ang kasalukuyang bulok na kaayusang nakabatay sa tubo at sa pribadong pag-aari ng iilan.

Hangga’t ang may hawak sa kapangyarihan ay ang mga kinatawan ng interes ng kapital, na organisadong pwersa ng dahas at panunupil ng iilan sa nakararami, ang batas na kanilang babalangkasin at ipapatupad ay maglalagay sa panganib sa buong sambayanan.

Ang patunay ng peligrong hatid ng paghahari ng minorya sa mayorya ay makikita kung ano ang nilalaman at paano ipinapatupad ang lockdown o kwarantina, na kanilang ipinataw sa sambayanang Pilipino.


Bago pa man ang pandemyang COVID19, naghihingalo na ang health care system ng bansa. Mayroon lang tayong 101,688 hospital beds, na nakakalat sa 1,223 ospital sa buong bansa. 75% ng ospital ay pribado.

Ang ideyal na bilang ay 44 health care workers (doktor, nars, medtech) sa bawat 1,000 Pilipino. Sa ngayon, mayroon lamang tayong 19 health care workers sa bawat 10,000 katao. Ang bilang ng ventilator (na kailangan ng pasyente ng COVID) sa bansa ay nasa 1,572 lamang, kung saan 423 ang nasa Metro Manila.

Taon-taon may 26,000 nars ang nakakapasa ng board exam mula 2012 hanggang 2016. Subalit sa panahon ding ito, 18,500 nars kada taon ang lumilikas para maging OFW. Tinayang may kakulangan ng 23,000 nars sa buong bansa. Samantala, nasa 150,000 nars ang kasalukuyang nagtatrabaho sa Estados Unidos.

Kung ang transmisyon ng COVID19 ay nasa 10% sa 107 milyong populasyon, at kung 10% ng magkakasakit ang mangangailangan ng ospitalisasyon, ito ay nasa 1.07 milyon pasyente na (ibig sabihin nito, isa sa bawat sampung maoospital sa COVID19 ay walang hospital bed!).

Subalit hindi naman lahat ng nagkakasakit ay nagpapaospital, ayon sa datos, 6 sa bawat 10 Pilipino ang namamatay nang hindi nagpapakonsulta sa doktor. Lagpas kalahati (56%) kasi ang dumudukot sa sariling bulsa (own-pocket) kapag naoospital. At marami (kahit mga may-kaya) ay lumalabas sa ospital nang naghihikahos. Sabi nga ni manong taxi driver, na nainterbyu, sa simula pa lang ng lockdown, “Mahirap maging mahirap”.

Ito ay sa usapin pa lamang ng health care system, na nakatuon sa pagpapagaling ng may-sakit. Paano naman ang prebensyon ng sakit? Kailangan ay may maayos na nutrisyon at malinis na tubig.

Ang problema sa kakulungan sa nutrisyon ay ramdam sa mga kabataan. Sa bawat araw, 95 bata ang namamatay sa malnutrisyon. 27 sa bawat 1,000 bata ang hindi umaabot sa ika-limang taon. Isa sa bawat tatlong bata ang maliit kumpara sa kanyang edad. Ang dalawang taong pagkaantala sa nutrisyon ay maaring maging permanente, di na kayang maihabol pa, o nakamamatay.

Ibang usapin pa ang kawalan ng malinis na tubig, hindi lang dahil ito ay batayang pangangailangan ng katawan ng tao. Bukod dito, ang paghuhugas ng kamay sa minimum na 20 segundo ang isa sa pinakamabisang paraan para labanan ang pagkalat ng COVID19. At ayon sa World Bank, 10% (10 milyong Pilipino) ang walang akses sa malinis na tubig!

Pinalala ng COVID19 ang matagal nang mga banta sa kalusugan ng mamamayang Pilipino. Kulang sa medikal na personel. Kulang sa ospital. Kulang sa malinis na tubig. Kulang sa nutrisyon.

Bakit ganito ang nangyari? Dahil sa patakaran ng pribatisasyon. Ito ang patakaran ng pagsasapribado ng mga batayang serbisyo na dapat ay binibigay ng mura o libre ng gobyerno sa kanyang mamamayan. Tubig. Kuryente. Ospital. Paaralan. At oo, maging internet. Kapalit ng buwis na kanyang kinakaltas sa mamamayan, lalong higit sa mayayaman (na kung tutuusin, ay mas maraming ligal na paraan para makaiwas sa kanilng obligasyon sa gobyerno).

Ang pandemyang COVID19 ang pinakamatibay na argumento laban sa pribatisasyon ng mga serbisyong pangkalusugan (at iba pang batayang pangangailangan). Simula sa Mayo Uno 2020, dapat mamulat ang kilusang paggawa na tumugon ito sa panlipunang usapin - gaya ng pangkalahatang kalusugan ng mamamayan, bukod pa sa pagtitiyak sa mga probisyon sa CBA ng mga unyon ukol sa occupational health and safety, medical insurance (bukod sa Philhealth), atbp.


Milyon-milyon ang itinulak sa kawalang trabaho at kagutuman ng biglaang pagkwarantina sa buong bansa. Mayorya kasi ng lipunan ay mga manggagawa. Walang pag-aari kundi ang lakas-paggawa. Halos lahat ng pangangailangan ay kailangang bilhin. Magkakapera lamang kung magbabanat ng buto kapalit ng sweldo.

Hindi tayo kinonsidera ng gobyerno nang ipataw nito ang kautusang mag-“stay at home”. Noong una’y nakiusap lamang ito sa mga employer na ipagamit ang ating mga sick leave at vacation leave. Suhestiyon daw na magkawanggawa sila para sa atin.

Subalit nang maobliga nang bumunot mula sa pondo ng gobyerno, maglalaan daw ng 5K para sa sahurang empleyado ang DOLE sa pamamagitan ng programang CAMP (Covid Adjustment Measures Program). Nga-nga! Employer kasi ang mag-iinisyatiba para maghain sa kanilang manggagawa. Kailan pa kinalinga ng mga kapitalista ang kapakanan ng kanilang manggagawa? Hindi nga sila nakokonsensya na magbigay ng kararampot na sweldong hindi makakapagbigay ng disente’t marangal na buhay sa ating mga pamilya! Lalo pa sa panahong hindi tayo nagtatrabaho, hindi umaandar ang kanilang negosyo, at higit sa lahat, hindi natin nililikha ang kanilang tutubuin at ating seswelduhin!

Ang masakit, nang dumagsa na ang hinain ng mga employer, sinabi ng DOLE na ubos na ang kanilang pondong P1.6 bilyon. Subalit huwag daw tayong mag-aalala. Dahil naihanda diumano ni Sonny Dominguez ng Department of Finance ang P256 bilyon para sa medium-small-microenterprises (MSMEs) na bibigyan ng wage subsidy para may ipapasweldo sa kanilang manggagawa.

Nga-nga ulit, mga kamanggagawa! Paano ang milyon-milyong sumesweldo sa mga kumpanyang hindi itinuturing na MSME ng gobyerno? Paano tayo na inabot na ng mahigit isang buwan ngunit hindi naman nakinabang sa naunang DOLE-CAMP (at hindi naman papasok sa kategoryang “poorest of the poor” para sa 4Ps program ng DSWD)?

Ganyan rin ang nangyari sa social amelioration program (SAP) ng DSWD. Makalipas ang anim na linggo, 22% pa lamang ng target ang nabahaginan ng SAP dahil sa burukratikong proseso para ma-avail nito tulad ng validation ng beneficiaries. Dagdag mo pa kung paano namamanipula ng mga pultiko ang ayudang ito. Ganito tayo suklian ng gobyerno (matapos ang mahabang panahong ang ating pagtatrabaho ang siyang pinagmumulan ng industriyal na tubo, renta sa lupang inookupa ng ating employer, interes sa kanilang utang, at buwis sa sahod at tubo! Gagawin tayong mga pulubi. Nawalan ng dangal ang paggawang lumlikha ng pangangailangan at bumubuhay sa tao!

Wala naman talagang pakialam sa ating pagtatrabaho ang nasa gobyerno.

Hindi ba’t agad nitong inutos ang pagtigil sa pampublikong transportasyon - kahit pinahintulutan ang pagtatrabaho ng tinaguriang mga magigiting ng “frontliner”? Ano ang nangyari! Ang nars, at iba pang nagtatrabaho sa mga ospital (bukod sa mga duktor na karaniwang naka-kotse) ay naglalakad para pumasok sa trabaho!?! Walang pakialam ang pala-utos na gobyerno. Kaya nga’t hindi pinaghandaan ang pagkuha ng mga kasangkapan sa kanilang proteksyon (face mask/shield, personal protective equipment, atbp.) para sa mga medical frontliner!

Ang lockdown ay nangangahulugan ng ibayong gutom para sa masang manggagawa. Kaya naman, marami ang papabor sa pag-aalis ng mga restriksyon upang pahintulutang makapagtrabahong muli ang mga tao. May mga employer nang nagpanukala nito sa dulong linggo ng Marso. Pinahinto kasi ang produksyon at distribusyon. Tumigil kasi ang sirkulasyon ng kalakal at kapital. Hindi na lumilikha ng bagong halaga ang manggagawa. At kapag walang nabebentang kalakal, hindi nila nalalasap ang tubo sa anyo ng pera.

Hindi pwedeng isakripisyo ang manggagawa sa altar ng tubo. Alam nating mas makikipagsapalaran ang manggagawa sa posibleng kontaminasyon sa COVID19 kaysa sa tiyak na gutom sa kanyang pamilya. Subalit, kailangang ilagay lahat ng proteksyon para tiyak na hindi mahawa ng manggagawa ang myembro ng kanyang tahanan kung sakaling makontamina siya ng COVID19 dahil sa pag-alis ng bahay upang makapagtrabaho.

Proteksyon sa paggawa! Ipatupad ang social distancing sa trabaho. Gastusan ng employer ang face mask/shield, o PPE kung kinakailangan. Regular na paglilinis (disinfection) sa mga sasakyan. Shuttle bus para ihatid ang mga manggagawa. At higit sa lahat, bilang pagkilala sa risko na kanilang pinapasok sa pagtatrabaho, doble o tripleng sahod bilang hazard pay!

Sa kabilang banda, may positibong ipinamalas ang lockdown sa usapin ng paggawa. Ang pansamantalang pagtigil sa pang-ekonomikong aktibidad ay nakabubuti sa kalikasan at ekolohiya. Subalit higit dito, sobra-sobra na ang nalikha ng tao kaya’t maari nang tumigil sa pagtatrabaho. Ang problema sa kagutuman at kahirapan ay hindi ang kakapusan sa produksyon ng pangangailangan; kundi nasa distribusyon nito, dahil ang mga ito ay kalakal na kailangan munang bilhin ng tao bago makatugon sa anumang pangangailangan.

Ano ang ibig sabihin nito? Sa inabot na produktibidad ng tao, may kapasidad na tayong bawasan ang oras ng pagtatrabaho sa isang araw (working day) at araw ng pagtatrabaho sa isang linggo (workweek) - nang walang kabawasan sa sahod ng manggagawa. Mula sa pandemyang COVID19, isisilang ang bagong kilusan para sa pagbabawas ng oras at araw ng pagtatrabaho. Ito ang isa sa mga kilusang maghuhubog sa tinaguriang “new normal”, sa isang post-COVID na pandaigdigang ekonomya.


Ang pamamahagi ng pagkain sa populasyong gutom at nakakwarantina ang unang sukatan kung totoo ngang kinakalinga ng gobyerno ang kanyang mamamayan. Wala nang singlinaw pa sa pahayag ni Dra. Rowena Mangubat. Aniya, “Nauubos din ang mga doctors. Ipamahagi niyo ang mga pagkain para hindi lumabas ang mga tao. Kung hindi, mauubos tayong lahat”.

Ang tagumpay ng ipinapatupad ng lockdown ay nakasalalay sa pamimigay ng pagkain sa mamamamayan. Hindi ito simpleng usapin ng kawalan ng disiplina. Kahit sinong magulang, gaano man kadisiplinado, ay lalabas ng bahay at gagawa ng anumang paraan, mapatigil lamang ang kumakalam na sikmura ng kanyang mga anak.

Ang problema sa distribusyon ng ayuda ay nasa bulok na pulitika na namamayani sa ating bansa. Nakuha na ng Malakanyang ang hinangad niyang pagkonsentra ng pondo sa executive branch. Pinadaloy ito sa mga LGU o local government units (kahit pa alam ng lahat na ang mismong makinaryang ito ay tadtad ng korapsyon). Ang standard-operating-procedure (SOP) sa pamahalaang lokal ay ang paggamit sa rekurso at pondo ng gobyerno para mapanatili sa poder ang mga naghaharing pampulitikang angkan.

Sa ayuda sa panahon ng kwarantina, nag-anyo ito hindi lamang sa pagtatatak sa mukha ng pulitiko sa binibigay na relief goods. Mas masahol dito ay ang pagtitiyak ng mga makinarya ng pulitiko na mabiyayaan muna ang kanilang mga pamilya (mula sa konsehal hanggang sa ward leader ng mga barangay). Ang masakit, ang sahurang manggagawa, na hindi naman aktibo sa mga pulitika sa barangay dahil abala sa paghahanapbuhay at kapag hindi naman nabibilang sa malaking pamilyang sinusuyo ang boto tuwing eleksyon - ay siguradong hindi na mabibiyayaan ng ayuda mula sa LGU. Kahit pa ang kanyang pagtatrabaho ang pinagmulan ng sahod at tubo, na pinagkukunan ng buwis ng kapitalistang estado!

Dahil dito, ang manggagawa ang dapat manguna sa pagigiit ng audit sa lingguhang ulat na dapat na gawin ni Duterte sa taumbayan. Saan napunta ang trilyon-trilyon pisong pondo para sa COVID19? Hindi lamang ang pondo mula sa badyet ng 2020 kundi ang utang at ayuda sa mga pinansyal na institusyon gaya ng World Bank (WB) at Asian Development Bank (ADB).

May karapatan ang manggagawa sa usaping ng pampublikong utang. Una, dahil dapat siyang makinabang dito. Ikalawa, dahil kasama siya sa pagbabayad nito! Kung gayon, kaisa rin siya ng sambayanang Pilipino na kahilingang huwag nang bayaran ang nauna nang utang ng gobyerno. Bayad na ito nang higit sa prinsipal. Kalabisan nang ibayad pa dito ang pondo lubos na kailangan ngayon para iahon sa gutom at kahirapan ang sambayanang Pilipino.

Nagdulot man ng paghihikahos ang ipinataw na kwarantina. Ang ginagawa ngayong “grow your own food” ng mamamayan ay sumisilip sa mga kahinaan ng kasalukuyang “import dependent, export oriented economy”. Tayo ay isang tropikal na bansang pinagyaman ng matabang lupa at maayos na klima. Kabalintunaang umaasa tayo sa importasyon ng pagkain, laluna ng bigas. Kailangang ayusin ang plano sa paggamit ng lupa upang iprayoridad ang agrikultura kaysa sa komersyo, na pinakikinabangan lamang ng mga negosyanteng landlord at mga nagpipinansya sa kanila. Balangkasin ang panibagong ekonomyang pangunahing nakatuon sa pangangailangan ng mga Pilipino hindi sa mga dayuhang monopolyo korporasyon.


Gaya nang ating nabanggit sa simula, ang kailangan ng manggagawa ay pampulitikang kapangyarihan upang tiyakin ang kanyang kalusugan, kabuhayan at kapakanan - na sumasaglit sa isip ng gobyerno kung kailangan ito para lumikha ng tubo sa kapital. Malusog para magtrabaho. Sumesweldo para bumalik sa trabaho sa susunod na araw. Pinaiiwas sa sakit o delubyo para manatiling produktibo sa paglikha ng tubo, buwis, at renta para sa iilang naghahari at nagmamay-ari sa lipunan.

Teka. Iyan ay mistulang isang diktadura?! Hindi ba’t nasa ilalim tayo ng diumano’y demokrasya? Oo. May kapangyarihan ang manggagawa - bilang magkakahiwalay na botante - na pumili tuwing eleksyon kung sino ang susunod na magsasamantala at manloloko sa atin.

Sa pagitan ng mga halalan, tayo ay pinepwersang maging maamong tupa. Sinasabihan na “sumunod na lang kayo”. Kinakastigo dahil kulang daw sa “disiplina”. Ang trabaho ng mga manggagawa bilang mabuting mga indibidwal na mamamayan ay sumunod, kahit inaabuso ng mga nasa kapangyarihan, kahit binabataan ng dahas o kamatayan sa mga checkpoint, kahit binabaril ng mga abusadong pulis (gaya ng nangyari sa ex-army na si Winston Ragos).

Narito ang kahinaan ng mga ginagawa ng rehimeng Duterte laban sa COVID19. Ang taumbayan ay hindi kasali. Taliwas sa ginawa ng sosyalistang bansang Vietnam, na kahit mas maliit ang ekonomya kumpara sa Pilipinas, ay nagawang maimobilisa ang gobyerno at ang taumbayan para pigilan ang pagkalat ng pandemya. Sa Vietnam, umasa ang gobyerno hindi pasibong sa pagpapasunod sa taumbayan kundi sa kanilang aktibong partisipasyon sa mga hakbang para labanan ang pandemya.

Nakakamit lamang ng manggagawa ang ganitong kapangyarihan, kung sila ay organisado. Ito ang unang aral na natututunan ng manggagawa sa pag-uunyon. Mag-isip at kumilos para sa kapakanan ng kabuuan. Hindi sa watak-watak at kanya-kanyang indibidwal na interes. Armado ng kaisipang lahat ng manggagawa ay magkakapatid bilang uri. At dahil organisado ay may kapangyarihan at lakas para baguhin ang kanilang kalagayan.

Ang ganitong mulat na disiplina ang nagpanday sa mamamayan ng Vietnam para tugunan ang salot na COVID19, na siya ring ginawa ng kanilang mga ninuno nang talunin sa digmaan ang Estados Unidos na pinakamakapangarihang bansa sa daigdig. Ito rin ang klase ng disiplinang bakal na kinatatakutan ng mga naghaharing uri sa Pilipinas at sa buong daigdig.

Dalawang pwersa ang kailangang magsanib para iligtas ang sangkatauhan sa COVID19: (a) syensya para sa kabutihan ng lahat at (b) pagkakapatiran ng sangkatuhan. Iisa ang banta laban dito - ang interes ng mga kapitalista, ang kapangyarihan ng pribadong pag-aari. Sapagkat ang matutuklasang bakuna ay pipilitin ng mga korporasyong medikal na magiging kalakal imbes na maging serbisyo sa sangkatauhan. At magagawa nila ito, kung mananatili ang pagkakanya-kanya ng mga tao, na gagawing magkakumpetensya bilang buyer sa merkado ng naturang bakuna. Ang tanging uri na maaring lumagpas sa ganitong makitid na pag-iiisip ay ang uring manggagawa.

Kung gayon, sa okasyong ito ng Mayo Uno - at sa darating na mga araw na pagtatalunan ang mga patakaran sa ilalim ng “new normal” sa isang pandaigdigang ekonomyang sinasalanta ng COVID19, isulong natin ang mga kagyat at pangmatagalang mga kahilingang mag-oorganisa sa kapangyarihan ng masang manggagawa at magtuturo sa istorikal na direksyon ng ating pakikibaka.

Tungo sa lipunang totoong kumakalinga sa interes ng lahat ng myembro ng lipunan, hindi lamang para sa iilang may-kapital. Isang lipunang totoong asosasyon, hindi separasyon, ng mga tao. Isang lipunan ng pagkakapatiran at kooperasyon, hindi kompetisyon, sa pagitan ng mga tao. Isang sosyalistang lipunang ipupundar ng kilusang paggawa at magbabagsak sa paghahari ng kapital.

Itaguyod ang kalusugan, kabuhayan, kapakanan ng mamamayan. Kapangyarihan sa masang manggagawa! #

Sabado, Abril 18, 2020

Pagpupugay ka kasamang Noli Aman

Makauring pagupugay kay Kasamang Noli Aman, organizer at gitarista ng Teatro Pabrika! Dating unyonista ng Gelmart. Sinikap niyang mulatin at organisahin ang mga manggagawa sa pamamagitan ng gawaing pangkultura. Pakikiramay sa mga naulilang kamag-anak, kaibigan, at kasama.

Mabuhay ka, Ka Noli!

Biyernes, Abril 17, 2020

Pagbitiw ni Pernia sa NEDA: Sentralisasyon ng Ekonomya sa Pagpapasya ng Tubo

Abril 17, 2020


Lahat na ng kapasyahan ukol sa ekonomya (mula sa pagpaplano hanggang sa pagkuha ng pondo) ay nasa kamay na ni Sonny Dominguez ng DOF.

Sa mga nakaraang araw, kita na ang kapangyarihan ni Sec. Sonny Dominguez. Kasabay ng kanyang anunsyo na may P50.8 bilyong wage subsidy para sa maliliit na establisyemento ay ang pagtigil naman ng DOLE-CAMP dahil naubos na diumano ang P1.6 bilyon na pondo nito. Siya rin ang sumagot na hindi opsyon ang moratoryum o pagtigil sa pagbabayad ng mga utang ng gobyerno bilang bahagi ng pagtugon sa COVID19.

Ang sabi ni Pernia, magkaiba raw ang kanilang pilosopiya ukol sa kaunlaran sa kanyang mga kasamahan sa Gabinete. Siguradong walang iba ito kundi ang dominanteng posisyon at pagpapasya na hawak ngayon ni DOF Sonny Dominguez.

Hindi kami naniniwalang may substansyal na kaibhan ang kanilang pananaw sa "kaunlaran". Pareho silang sumasamba sa doktrina ng "neoliberalisasyon", sa mga patakaran nito ng liberalisasyon, deregulasyon, pribatisasyon at kontraktwalisasyon. Ano ang depinisyon ng kaunlaran ayon sa kanilang sinasambang doktrina? Ang kaunlaran ay magmumula sa pag-unlad ng negosyo. Kapag umunlad ang negosyo, uunlad ang buhay ng mga tao. Ito ay kasinungalingang kasing tanda ng pagsasamantala ng tao sa tao. Matapos ang tatlong dekada nang mamayagpag ang doktrinang ito sa buong mundo, kitang-kita kung paano sinakal ng imbsibol na kamay ng merkado ang leeg ng sangkatauhan alang-alang sa tubo.

Kapag umunlad ba ang korporasyon ay umuunlad din ang buhay ng manggagawa? Maari. Subalit pulga-pulgada lamang kung umalwan ang kanilang buhay, na kailangang idaan pa sa sama-samang pakikibaka't pakikipagtawaran para sa mumunting pagtaas ng sweldo, habang milya-milya kung umunlad ang kapitalista - mula sa maliit na negosyo ay nanganganak ng panibagong negosyo, nakikipagsosyo at pumapasok sa ibang industriya, nakakapagtayo ng bangko - hanggang ang kanilang may-ari ay mailalagay na sa listahan ng iilang bilyonaryong naghahari sa bansa.

Saan naman nagkakaiba ang dalawa? Mas agresibo sa pagsusulong ng neoliberal na doktrina si DOF Sec. Dominguez kumpara sa dating NEDA chief na si Pernia. Sapagkat si Pernia ay ekonomistang hinulma ng akademya. Si Dominguez ay nagmula sa negosyo (BPI, Alcantara group, Philippine Airlines, RCBC, atbp.). Sa madaling salita, sa pananaw ng mga negosyante, hindi pang-gyera si Pernia. Mababakas ang kanyang tindig sa papel ng NEDA noong Marso 19.

Nag-aalala ang NEDA (sa ilalim ni Pernia) sa posibilidad na ang sitwasyon - bunga ng mga interbensyon sa COVID - ay lumala sa isang krisis pampulitika at panlipunan. Dahil dito kailangan daw na ang mga pagtugon ng gobyerno ay kailangang bumabalanse sa mga layuning pangkalusugan at pang-ekonomiko, partikular sa magkakaibang epekto nito sa mga iba't ibang sektor at uri sa lipunan.

Ani NEDA, "The response measures going forward should be re-configured to delicately balance the health and economic objectives, particularly as the impact varies by economic class. Otherwise, the situation could deteriorate to a social and political crisis".

Narito ang peligro. Walang ganitong pagbabalanse si Dominguez. Maging sa utang panlabas nga ay hindi niya maikunsiderang huwag munang magbayad dahil lubos na nangangailangan ng pondo para sa pantustos ng mamamayang nagugutom habang nakakwarantina. Sino ang umuudyok kay Sec. Dominguez? Ang mga negosyanteng takam na takam na paluwagin ang mga retriksyon ng lockdown para umagos muli ang kanilang tubo. Tinutulak nila ang pagluluwag sa lockdown kahit hindi pa handa ang ating naghihingalong health care system sa malawakang kontaminasyon ng COVID19.

Hindi magtataka ang manggagawa kung itulak ni Dominguez ang agarang pagluluwag nang walang konsiderasyon sa kalusugan ng mamamayan. Ang ugat nito ay hindi pa ang personal na pag-uugali ni Dominguez. Maari pa ngang relihiyoso siyang tao dahil sa pag-aaral niya sa mga Hesuita mula elementarya hanggang kolehiyo (Ateneo de Davao, AdMU).

Subalit ang estado ay nagsisilbi sa interes ng naghaharing uri - ang uring kapitalista. Pinapagana ng utak na ang tanging naiintindihan ay ang lohika ng tubo, tubo, at tubo. Si Duterte bilang "Chairman of the Board" ng mga kapitalista ang mapagpasya. Ang kapangyarihang ito, sa usaping pang-ekonomya, ang iginagawad niya kay Dominguez, na kanyang pinagkakatiwalaan sapagkat mas ma-utak daw sa kanya kahit noong sila'y magkaklase sa pagkabata.#

Miyerkules, Abril 15, 2020

Pagpupugay kay ka Domeng

Pakikiramay sa naulilang kamag-anak, kaibigan, at kasama ni Ka Dominador Zapanta Espinoza. Dating pangulo ng Unyon ng Manggagawa sa Diamond Hotel noong dekada nobenta, nang nagretiro siya naglingkod naman siya bilang lider ng Welfareville People's Assembly sa Mandaluyong na kasapi ng Kongreso ng Pagkakaisa ng Maralitang Lunsod (KPML). Naging sekretaryo rin siya ng Association of Senior Citizens sa Mandaluyong City, Brgy. Addition Hills Chapter.

Si Ka Domeng ay nagkaroon ng sintomas ng COVID-19 at naging PUI. Isa siya sa dumadaming Pilipino na pumanaw bago lumabas ang resulta ng test na magsasabi kung positibo ba sila sa COVID-19 o hindi.

Hinuhubaran ng kasulukuyang krisis ang mga kakulangan at kontradiksyon ng lipunan, kasama na ang healthcare system ng Pilipinas. Ilan pa ang kailangan mamatay bago natin matanto na bulok ang sistemang ito at kailangang baguhin?

Sa kanyang pagkilos, naintindihan ni Ka Domeng ang pangangailangan para sa tunay na pagbabago. Bilang lider manggagawa at maralitang lungsod, ipinaglaban niya ang karapatan ng manggagawa't maralita para sa mabuting panirahan, kabuhayan, at serbisyong panlipunan. Kamakailan lamang, kasama siyang manawagan at maningil sa gobyerno para sa libreng mass testing, pagkain, at ayudang sapat para sa lahat.

Makauring pagpupugay kay Kasamang Domeng!

Bigyang hustisya ang laban at buhay niya! Sama-sama tayong manawagan: Mass Testing Now! Sapat na Pagkain at Economic Relief, Ngayon Na!

(Si Ka Domeng ang nasa kanan ng litrato)

Lunes, Abril 13, 2020

Statement: Live the spirit of Bayanihan ang Unleash the Power of the Organized Masses


The President appeals for Bayanihan to combat the menace of COVID 19. But asking the people to timidly stay at home and practice physical distancing belies the true spirit of Bayanihan.

Bayanihan is not just about cooperation nor simply conforming to rules. It is more about solidarity and action of the people to overcome enormous challenges in life such as the COVID 19 pandemic.

Much has been said about the weaknesses of current government efforts to effectively fight the growing COVID 19 epidemic. More than oneness and adequacy in our government efforts, the colossal task of defeating an invincible adversary like the COVID 19 can only be accomplished by both government and the people willing to survive and return to their normal daily lives.

The urgency to end and be victorious against the current health challenge will need more than funds but physical power. Our front liners have been extended to its limits. Doctors and other health workers have succumbed to infections and died. Even our state forces have been likewise susceptible to the dreaded disease. The protracted war against COVID 19 is taking its toll on the health and lives of all of those in the frontline. No one is safe and imperishable at this time unless we truly flatten the curve.

Hence, we call on the Duterte government to live up to the true spirit of Bayanihan. Unleash the enormous power of the organized masses in the community. The workforce of the organized masses is society’s reserve army against such social menace. Unleash it and utilize it to supplement our current frontline. A community based-approach that taps the reserved force of the organized working people can help government effort to effectively combat COVID 19 at the community level. Much can be done at the community level to augment our front liners. All is needed is to unleash it and make it part of our social warriors against the epidemic.

⚫️ Utilize our organized communities to make masks, gloves and makeshift protective gear. Supply them with materials and procure it for our mass consumption;
⚫️ Organize community laundry washers to provide service to our front liners;
⚫️ Utilize organized workers in the community to augment our barangay forces, in maintaining not only peace and order but ensuring that we maintain effective social distancing and quarantine;
⚫️ Create community kitchens in every community not only to feed our frontlines but also our poor people;
⚫️ Tap our displaced workers to act as logistics volunteers to ensure more efficient deliveries of goods and services;
⚫️ Encourage farmers and fishers’ groups to engage in community gardens for local food production; and,
⚫️ Task our LGUs to utilize our stranded construction workers to build quarantine facilities.

More can be said and done if you unleash this potent force sitting in our communities The spirit of BAYANIHAN is the spirit of united collective action. The true spirit of Bayanihan is believing in the capacity and power of the people.

Meanwhile, as to funding requirements, we suggest that the employers sector - especially the top ten billionaires that is collectively worth P1.6 trillion - to finance the anti-COVID drive. You were the first to benefit during times of economic prosperity. Is it too much to ask for you to be first to sacrifice in times of crisis? Do consider the proposal of purchasing billions worth of zero interest government securities. The odds are not even a loss nor a breakeven (tabla-talo). You own most firms that produce the people's needs and facilitate the circulation of money and commodities. All of this will eventually end up to line your pockets but before it does, it will trickle down to feed and cater to the needs of a hungry and quarantined population. #

May 1, 2013 rali

Das Kapital published on 14 Sept 1867

Das Kapital published on 14 Sept 1867

Itigil ang Tanggalan!

Itigil ang Tanggalan!
Disenteng Trabaho para sa Lahat!

kagutuman sa kabila ng kahirapan

kagutuman sa kabila ng kahirapan

Mga tagasunod

Slam Evil, Slam Apec

Slam Evil, Slam Apec
November 1996