ps - Workers Report Card: Zero rating delivered to Pnoys’ first 100 days

BMP Press Release
October 8, 2010

Workers Report Card: Zero rating delivered to Pnoys’ first 100 days

Hundreds of militants belonging to BMP and its allied organizations marched down to Mendiola to deliver Pnoy’s zero rating Report Card on labor.

The group assailed various issues that supposedly contained the subjects where Pnoy should have performed on the labor front. Pnoy failed miserably and was given a zero rating by the workers as a fitting symbol to non performance at all.

Issues on the Hacienda Luisita, PAL workers dispute, employment opportunities, High prices and toll/MRT/LRT fares were some of the subjects with zero rating grade that were prominently displayed in a huge tarpaulin carried by the rallyists to dramatize their disgust with the Pnoy administration.

“The first one hundred days of Pnoy is the payback time for him. He was so consistent with his pronouncements since day one of his office, giving rewards to his benefactor last elections. Concessions were enjoyed by those who contributed much to his campaign kitties. This is a glaring reality that the masses should know very well that Pnoy is deliberately not keen on serving their needs but totally hostage to landlords and capitalists and clearly is engrossed to paying his political debts. This is the very reason why we are rating him a big O in the workers sector.” Ronnie Luna, BMP Executive Vice President asserted in his speech during the program at the rally.

The first 100 days of Pnoy is the unmasking of an administration that is subscribing to the whims and caprices of the greedy landlords and capitalists. No paradigm shift in his policies but enhanced more the clout of big businesses. Public Private Partnerships (PPP) is nothing but a rehashed of an improved privatization where nothing significant changes are being done to benefit the masses but instead favouring the capitalists at its peak. (#30)

Isabatas ang RH Bill! - BMP-K

Isabatas ang RH Bill!
Isang Hakbang Tungo sa Kaligtasan ng Buhay ng Kababaihan!

CIVIL DISOBEDIENCE ang banta ng CBCP upang pigilan ang pagsasabatas ng Reproductive Health Bill (RH Bill) sa Kongreso. Isang malinaw na manipestasyon na ang Simbahan ay hindi kumakalinga sa mga kababaihan.

Matagal nang nakikipaglaban ang kababaihan sa mga karapatan at kalayaan. Isa na rito ang pagsasabatas ng Reproductive Health Bill na mangangalaga sa reproduktibong kalusugan ng mga kababaihan.

Sa datos ng World Health Organization (WHO), ang Pilipinas ang isa sa may pinakamalaking bilang ng kababaihang namamatay dahil sa panganganak at pagbubuntis. At nang taong 2008, sa Pilipinas, dalawang libo at isang daan (2,100) kababaihan ang namatay, samantalang sa kalapit bansa natin sa Asya tulad ng Thailand ay 470, Malaysia, 170, Korea, 81, Singapore, 3 na kababaihan ang namatay. Ito ay pagpapapatunay lamang na ang gobyerno ng Pilipinas ay walang programa upang pangalagaan at tiyakin ang kaligtasan at kalusugan ng kababaihan bilang unibersal na karapatan nito.

Ang RH Bill na panukala ngayon sa Kongreso, na naglalayon na makapagbigay ng sapat na serbisyo at edukasyon sa paggamit ng mga contraceptives, tulad ng pills at condom, fertility awareness, teen pregnancy, ligtas na pagtatalik, kaalaman ukol sa mga sexually transmitted diseases o STD, at pagbibigay ng kalayaan sa babae na pumili ng pamamaraan na naaayon sa kanyang gusto bilang siya ang may-ari ng kanyang katawan, ang mahigpit na tinutulan ng CBCP gamit ang katuwiran ng moralidad at paglabag sa utos ng Diyos.

Ngunit sa lumolobong bilang ng mga babae na namamatay kabilang na ang mga sanggol dahil sa kawalan ng sapat na serbisyo at kaalaman ukol sa reproduktibong kalusugan, kaninong buhay kung gayon ang pinapahalagahan?

Dito sa Pilipinas, 11 babae ang namamatay araw araw dahil sa panganganak at pagbubuntis na maiiwasan sana ang walang saysay na pagkamatay kung mayroong modernong reproductive health care program ang pamahalaan. Ang usaping ito ay hindi tungkol sa moralidad, kundi reproduktibong karapatan at kalusugan. Kung moralidad ang pag-uusapan, hindi ba dapat lang na maisalba sa kamatayan ang malaking bilang ng kababaihang namamatay araw araw?

At kung patuloy na igigiit ng simbahan ang kanilang pagtangi sa pagsasabatas sa RH Bill sa kabila ng mataas na survey na nagnanais ng modernong paraan ng family planning, nangangahulugan lamang ito na isa ang simbahan sa dapat sisihin sa mga walang saysay na kamatayan ng kababaihan dulot ng kawalan ng ganap na serbisyo at pangangalaga sa kalusugan nila.

Kaligtasan ng buhay ng maraming kababaihan ang higit na dapat bigyan ng pansin. Ang pagkilala at pagrespeto sa kalayaan ng babae na pumili ng naaayon sa kanyang gusto sa pagtiyak ng kanyang kalusugan at kaligtasan ang tunay na batayan ng makataong lipunan.

SUPORTAHAN AT IPAGLABAN ANG RH BILL!!
IPAGLABAN ANG KALAYAANG MAGPASYA SA SARILING KATAWAN!

BMP-Kababaihan
October 7, 2010

polyeto - P-Noy 100 araw

MAY KINABUKASAN BA KAY P-NOY

ANG MANGGAGAWA AT MASANG PILIPINO?

“Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.” Ito ang pangwakas na pangungusap ni P-Noy sa kanyang kauna-unahang SONA, kung saa’y inilahad niya ang ilang suliraning minana sa nakaraang administrasyon at ang mga hakbang na kaniyang gagawin upang lutasin ang mga ito.

Tinawag niyang kasuklam-suklam at krimen ang maluhong kalakaran at pagwawaldas ng bilyun-bilyong pondo ng gobyerno sa mga proyektong may kulay pulitika at hindi ukol sa kapakanan ng taumbayan. Gaya ng pag-angkat ng sobra-sobrang bigas na hinayaang mabulok sa bodega ng NFA, sa kabila ng apat na milyong Pilipino ang hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw.

Magtatapos sa ika-8 ng Oktubre ang kabanata ng unang 100-araw ni P-Noy sa Malacañang, may nasisilip ba tayong pag-asa patungo sa ating mga pinapangarap na pagbabago?

Ipinaalala pa ni P-Noy na ang una sa kaniyang plataporma ay ang paglikha ng mga trabaho at ang pagtugon sa mga serbisyong panlipunan gaya ng edukasyon, imprastraktura, pangkalusugan, pabahay, kaayusan at kapayapaan at iba pang usapin.

Ano ang kanyang solusyon o programa para dito? Public-Private Partnerships (PPP)!

Sa pamamagitan diumano ng PPP ay lalago ang ekonomya. Aakitin ang mga mamumuhunan sa “maginhawang” pagnenegosyo sa bansa upang lumago ang mga industriya na magluluwal ng trabaho. Sa gayun, makakalikom ang gobyerno ng pondo upang matustusan ang mga serbisyong panlipunan.

Ipinabatid din niya na ngayon ay panahon ng sakripisyo. Sakripisyong puhunan para sa ating kinabukasan. Subalit bakit ang mga batayang konstitusyunal (karapatan sa seguridad sa trabaho at karapatang mag-unyon) ang isasakripisyo para lamang bigyang daan ang pagkakamal ng limpak-limpak na TUBO ng mga kapitalista?

Ang kasagutan ba dito ay makikita natin sa likod ng mga tampok na isyu’t pangyayari kamakailan at ilang kondisyong umiiral, gaya ng mga sumusunod:

Una, ang pahayag ni P-Noy na babala laban sa mga manggagawa ng PAL na nagbabantang mag-aklas upang tutulan ang plano ng management na magtanggal ng 2,600 na empleyado, magbawas ng benepisyo at diskriminasyon sa mga flight attendants.

Ikalawa, ang demolisyon ng komunidad sa New Manila at North Triangle upang ipagamit ang lupa sa mga negosyante, nang walang pagsasaalang-alang sa dislokasyon ng kabuhayan ng libu-libong naninirahan.

Ikatlo, ang pahayag ni Senador Santiago na ibayong paglaganap ng jueteng sa bansa at pagkakasangkot ng pangalan ni DILG U-Sec. Puno at Tony Boy Cojuangco sa operasyon; kamag-anak na nag-ambag ng P100 milyon sa kampanya ni P-Noy sa eleksyon. Wika nga ni Bishop Cruz, dumarami ang mga “Anak ng Jueteng”!

Ikaapat, ang pagbabawas ng budget sa edukasyon at iba pang serbisyo at sa kabilang banda, ang pagpapalaki ng budget sa military at pork barrel ng Malacañang.

Ikalima, ang napaulat na pagtataas ng toll fees sa NLEX at SLEX at pagtaas nang pasahe sa LRT/MRT na ang higit na tatamaan ay ang mga manggagawa at estudyante.

Ikaanim, ang pananahimik ni P-Noy sa isyu ng laganap na kontraktwalisasyon ng trabaho, reporma sa agrikultura, pribatisasyon ng mga naka-mortgage na pabahay at bayarin sa foreign debt.

Kung nanghihinayang si P-Noy sa bilyong pisong winaldas ng administrasyong Arroyo sa halip na pinakinabangan ng taumbayan; ika nga niya’y pera na naging bato pa, uunahin ba niya ang pagbabayad ng mga maanomalyang utang panlabas keysa tustusan ang serbisyong panlipunan?

Kung kukunsintihin ni P-Noy ang mga nabanggit na isyu, saan patungo ang sinasabi niyang matuwid na landas?

Mga kababayan, salubungin natin ang ika-100 araw ni P-Noy ng malawakang rally upang ipamalas sa kanya na hindi tayo bulag, pipi at bingi sa mga problema ng bansa. Hindi tayo hanggang reklamo lang. Ihahatid natin sa pintuan ng Malacañang ang mga kongretong panukala para sa kaunlaran ng mga maliliit na sektor; manggagawa, magsasaka, maralita, informal sectors, pampublikong transportasyon, vendors, guro, estudyante, maliliit na negosyante at iba pa.

Hinimok niya ang taumbayan sa kanyang SONA na tutukan ang mga halal na opisyal ng gobyerno at humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok at pakikibahagi sa solusyon. Kung kaya’t sa Oktubre 8, makilahok tayong lahat. Ihahapag natin kay P-Noy ang mga sumusuod na kahilingan:

1. Makataong Pabahay bilang Batayang Karapatan. Itigil ang Demolisyon hangga’t Walang Makatao at Ligtas na Relokasyon! (Magpatayo ng Medium at High Rise Condo bilang Permanenteng Relokasyon). Serbisyong Pabahay, Hindi Negosyo!

2. Trabahong Regular, hindi kontraktwal at tanggalan! Isabatas ang kriminalisasyon laban sa Labor-Only Contracting!

3. P91.40 wage recovery! Nationwide, across-the-board Wage Increase at no exemptions!

4. Tax Relief (Exemption) sa lahat ng manggagawang sumasahod ng P800.00 pababa bawat araw!

5. Isabatas ang unemployment insurance at mandatory trust fund sa retirement/gratuity at separation pay benefits!

6. Subsidyo ng gobyerno sa pagkain, pabahay, kuryente, tubig, pangkalusugan at edukasyon!

7. Alisin ang Oil Deregulation Law at EPIRA Law!

8. Isabatas ang Magna Carta for Transport Workers!

9. I-repeal ang Automatic Appropriation Law sa debt service!

10. Ipwesto sa sentro ng programa ng pamahalaan ang Decent Work Agenda ng ILO!

Kung hindi pakikinggan ni P-Noy ang mga kahilingang ito, kung tulad ni GMA na haharangan tayo ng mga anti-riot sa Mendiola, sino kung gayun ang tinutukoy niyang “Boss” sa kaniyang inaugural speech? At kung magkagayun, bistado na ang nasa likod ng kanyang panawagan na magsakripisyo para sa kinabukasan ay ang isuko at ihandog ang mga konstitusyunal na karapatan at kalayaan para sa kaginhawaan ng mga pribadong ka-partner ng gobyerno. Kung gayun, nararapat lamang na singilin si P-Noy sa kanayng mga pangako!

Lumalabas, mga Kapitalista, Asendero’t Elitista ang Boss ni P-Noy! Hindi ang Masang Pilipino!

Dumalo at magpadalo sa ika-100 Araw ni P-Noy sa October 8, 2010, 9:00A.M. Martsa mula FEU, Morayta patungong Mendiola.

BMP-SUPER-MELF-ADFW-KPML-PMT
Ika-3 ng Oktubre, 2010

Manggagawa - ni Jose Corazon de Jesus

Pahayag sa Petition ng TUCP sa RWB-4-A

BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO
Southern Tagalog
Unit 3 Groyon Apartment, Rizal Park Subd., Real, Calamba City
Telefax no. (049) 834-26-04 / email: bukluran_st@yahoo.com

Pahayag sa Petition ng TUCP sa RWB-4-A

Ang Bukluran ng Manggagawang Pilipino–Southern Tagalog o Calabarzon ay sumusuporta sa Petition ng TUCP sa RWB na hilingin ang umentong P75.00/per day sa minimum na pasahod sa buong Calabarzon Area.

Gayunpaman, aming idinidiin na ang P75.00 kahilingan (Petition ng TUCP) para sa dagdag na sahod ay hindi ito dagdag na sahod. Kung tutuusin ay kulang pa ang halagang P75.00 para marecover/mabawi ang nawalang sahod ng mga manggagawa magbuhat noong 1989. Ito'y matapos maipasa ng 8th Congress at ipatupad ang Republic Act 6727 (RA 6727) na nagresulta ng pagkakaiba-iba ng sahod ng mga manggagawa sa bawat rehiyon, lalawigan at bayan.

Total Wage Adjustment: P78.10 - Wage Adjustment on Peso Purchasing Power recovery since 1989 to February 2010, R.A. # 6727 P 13.30 - Worker’s Share on CALABARZON’s GRDP Growth, average in 5 yrs. period [2004-2008]; 3.74% [276.85 + 78.10] P91.40 Total.

Nais naming amyendahan ang Petition ng TUCP ng sumusunod:
1. Ang P75.00 na ipapatong sa minimum wage ay dapat Across the Board at walang Ceiling at exemption.
2. Ang P75.00 na ipapatong sa Minimum Wage ay Non-Taxable.
3. Nais naming hilingin sa RWB na alisin na ang Growth Corridor Area, Emerging Growth Area, Resource Base Area (Classification at Category) sa pasahod sa Region 4-A, na nagresulta ng pagkakaiba-iba ng sahod sa bawat bayan mismo dito sa Region 4-A. Sa kabila na iisa lang naman ang uri ng kumpanyang pinapasukan, tama na ang Non-Agricultural, Argicultural; Plantation, Non-Plantation, Cottage at Establishment Employing not less than 10 employees Category and Classification ng RA 6727.
4. Itakda sa P2,500.00 ang minimum na pasahod sa mga kasambahay (Katulong) sa saklaw ng Region 4-A CALABARZON.

Kung hindi lamang din ito magagawa ng Regional Wage Board ay mabuti pang makiisa na lamang sila sa matagal ng kahilingan ng mga manggagawa na ibalik sa Congress ang kapangyarihan sa pagtatakda ng pasahod na pambansa ang katangian at across the board without ceiling at exemption. Para maituwid na ang mga baluktot na batas, upang mabigyang daan ang panawagan ni P-Noy na wakasan na ang baluktot na daan, dumito na tayo sa matuwid na daan!.

Sapat na ang 21 taon (1989-2010) karanasan na ang mga Wage Order ng mga RWB ay salamangka, hindi lamang layuning bawasan o pababain ang minimum wage ng mga manggagawa sa iba’t-ibang rehiyon, kundi pag-away-awayin ang mga manggagawa at ilagay sa panganib ang seguridad sa trabaho at karapatang mag-unyon at makipag-CBA ng mga manggagawa.

Dahil sa RA 6727, naiingganyo ang mga kapitalista na magpalipat-lipat ng planta at operasyon kung saang rehiyon/lalawigan at bayan mas mababa ang minimum wage. Kasabay na palitan ang mga regular nilang empleyado ng mga kontraktwal, para pababain ang sweldo, wasakin ang mga unyon at bawiin ang mga naipanalo ng CBA ng mga manggagawa. Dahil sa RA 6727 at Kambal nitong RA 6715, nauso at lumala na ang mga Labor Only Contracting (LOC) at Kontraktwalisasyon o 555 sa paggawa.

Regional Executive Committee
September 16, 2010

Apela sa mga Myembro ng PCA

APPEAL TO PCA MEMBERS!

Mahal naming kabalikat sa progreso at kapayapaan,

Ang liham pong ito ay sama-sama naming sulat apela sa lahat ng kasapi o membership ng Philippine Columbian Association. Kami ang inyong mga empleyado sa club, na sa kasalukuyan ay naka-welga. Siguro ay hindi lingid sa inyong kaalaman kung bakit kami ngayon ay nasa labas, nagtitiis ng gutom, init ng araw at lamig sa gabi.

Gayunpaman, nais namin ibukas sa inyo at sa publiko ang aming nararamdaman sa kasalukuyan kung bakit kami ngayon ay nasa labas ng club.

Siguro ay hindi lingid sa inyo ang naganap na “KUDETA” sa pamunuan o BOARD ng PCA. Ang patuloy na agawan sa pamunuan ng club at ang mala-sindikatong mga mani-obra ng ilan sa bumubuo ng BOARD.

Kung tutuusin, wala naman sana kaming pakialam sa awayan at mala-sindikatong mga maniobra ng ilan sa bumubuo ng BOARD ng PCA. Subalit, kaming mga manggagawa ang nalagay sa alanganin at nawalan ng kabuhayan. Bakit kaming mga manggagawa ang tinaggal sa trabaho? Sadya bang ganito? Dahil sa personal na interes ng ilan sa bumubuo ng BOARD, isinasakripisyo ang kabuhayan naming mga manggagawa, sampu ng aming mga pamilya!

Alam namin na hindi nalulugi ang PCA. Katunayan, kumikita ito ng halagang P500,000.00 - P700,000.00 kada buwan. Ito’y netong kita sa Lanai Restaurant pa lamang. Hindi pa kabilang dito ang kita ng clubhouse sa swimming pool at mga function rooms.

Alam namin na ang pagbitaw sa Lanai Restaurant, pagkuha ng Concessioner at pagtanggal sa 56 naming kasamahan na nakapwesto dito ay kagagawan lamang ito ng ilang tiwaling Board ng PCA. Alam namin na lingid ito sa kaalaman ng buong kasapian o membership ng club.

Batid din namin na, alam mismo ng mga tiwaling Board ng Club na iligal o labag sa batas ang kanilang ginawang pagtanggal sa amin. Alam namin na ginawa nila ito - ang mala-sindikatong hakbang na ito, para sa kanilang personal na interes.

Kung kaya, kami ay umaapela sa lahat ng kasapian o membership ng PCA na imbistigahan natin ang nagaganap na mala-sindikatong hakbang ng pinagkatiwalaan nating pamunuan o Board ng club. Imbistigahan natin kung bakit kami ay tinanggal sa trabaho. Kung bakit isinara ang Lanai Restaurant at kumuha ng concessionaire ang Board. Kung sino ang nasa likod ng pakanang ito at tunay na nagmamay-ari ng Week Days Foods Express, Inc. na pumalit sa Lanai.

Higit sa lahat, hinihiling naming kagyat na masawata ang sindikato sa loob ng Board ng Philippine Columbian Association. Hinihiling naming kagyat kaming ibalik sa trabaho. Dahil alam naman nating lahat na iligal ang pagtatanggal sa amin ng mga tiwali at sindikato sa Board ng PCA.

WAKASAN ANG BALUKTOT NA DAAN!
KATIWALIAN AT SINDIKATO SA CLUB WAKASAN NA!

KAGYAT AT WALANG PASUBALING IBALIK SA TRABAHO ANG MGA MANGGAGAWANG TINANGGAL!

TRABAHONG REGULAR! HINDI TANGGALAN AT KONTRAKTWAL!

PCALU
(PHILIPPINE COLUMBIAN ASSOCIATION LABOR UNION)

SUPER
(SOLIDARITY OF UNIONS IN THE PHILIPPINES FOR EMPOWERMENT AND REFORMS)

BMP
(BUKLURAN NG MANGGAGAWANG PILIPINO)
Setyembre 10, 2010

Manggagawa ng Phil. Columbian, Nagwelga Na!

MANGGAGAWA NG PHIL. COLUMBIAN, NAGWELGA NA!

Alas-kwatro ng madaling araw ng Setyembre 6, 2010, ipinutok ng mga manggagawa at kasapi ng Philippine Columbian Association Labor Union (PCALU) ang kanilang welga upang iprotesta ang ginawang pagtanggal sa limampu't anim (56) na regular na manggagawa ng Philippine Columbian, isang kilalang sports club na nasa Plaza Dilao, sa may Paco, Maynila.

Nagwelga ang mga manggagawa upang iprotesta ang nagaganap na union busting upang tanggalin ang mga regular. Nag-ugat ang pagkilos na ito nang magpalabas ng memorandum at individual notice ang managemant noong Hulyo 30, 2010 hinggil sa abolisyon ng LANAI Restaurant na matagal nang nanilbihan sa mga myembro ng Phil. Columbian upang parentahan sa Week Days Food Express Inc. na isang concessionaire. Hulyo 31, 2010, hindi na pinapasok sa trabaho ang limampu't anim na manggagawa. Ayon umano sa management, babayaran nito ang mga manggagawa ng 100% para sa kanilang separation pay at ito'y magmumula sa Assessment na Php4,000.00 kada myembro ng Phil. Columbian, ngunit ayon sa mga manggagawa, paano makapagbabayad ang management gayong maraming mga manggagawa na ang nag-resign at nagretiro na sa PCA na hanggang ngayon ay hindi pa nababayaran sa separation pay / retirement pay, pinababalik-balik lamang sila at pinangangakuan.

Noong Agosto 20, 2010, nagsadya ang PCALU sa tanggapan ng Bureau of Permits sa Maynila upang alamin kung may kaukulang business permit, maging BIR, ang Week Days Food Express Inc. Batay sa inilabas na sertipikasyon ng Bureau of Permits at BIR, wala itong permit at wala ring rehistro ng Integrated Tax System (ITS) sa BIR. Bukod pa rito'y resibo mismo ng PCA ang ginagamit ng Week Days Food Express Inc. Kaya maliwanag na ilegal ang operasyon ng concessionaire, kaya mas lalong ilegal ang ginawang pagtanggal sa mga manggagawa. Bukod pa rito, gustong takasan ng nakaupong Board of Director ng PCA ang mga obligasyon nito, tulad ng mga kasong nakabinbin sa DOLE kung saan halos matalo sa kaso ang PCA, pera ng manggagawa mula sa canteen na nagkakahalaga ng P305,000.00 na ayaw ibigay ng management kahit na may desisyon ang labor arbiter, gross violation ng CBA partikular sa wage increase mula 2004 hanggang kasalukuyan na nakabinbin pa sa voluntary arbitration, pagtanggal sa mga regular na manggagawa pero pagkuha naman ng agency workers, at marami pang iregularidad.

Maging ang negosasyon sa CBA ay hindi hinarap ng Board, gayong iniulat nila sa General Assembly ng PCA na tapos na ang CBA negotiation sa pagitan ng unyon at ng management ng PCA. Nakalathala rin ito sa Columbian News. Para sa mga manggagawang nagwelga, UNION BUSTING ang motibo at layunin ng nakaupong Board. Ipinanawagan ng PCALU sa polyetong inilabas nito, "Higit sa lahat, hinihiling naming kagyat na masawata ang sindikato sa loob ng Board ng Philippine Columbian Club. Hinihiling naming kagyat kaming ibalik sa trabaho. Dahil alam naman nating lahat na ilegal ang pagtatanggal sa amin ng mga tiwali at sindikato sa Board ng PCA Columbian Club."

Makasaysayan ang lugar na ito. Itinatag ang PCA noong Disyembre 1907 ng mga estudyanteng Pilipinong nakapag-aral sa Amerika. Noong 1923, naitayo ang club na ito sa isang 3,000 metro kwadradong lupa sa Taft Avenue. Naging sentro rin ang club na ito sa kampanya para sa pambansang kasarinlan sa ilalim ni dating Pangulong Manuel L. Quezon. Naging headquarters rin ito ng Kongreso para sa Pambansang Kasarinlan noong 1934. Noong panahon ng Hapon, pinatanggal ang pangalang Columbian na maka-Amerikano at napalitan ito ng Philippine Association. Nasira ang lugar na ito noong WWII at naitayong muli noong 1953. Noong 1977 nailipat ito sa lugar kung saan ito nakatayo ngayon, sa Plaza Dilao sa Paco, Maynila. Pormal na pinasinayaan ang club na ito noong 1979 at si dating Pangulong Marcos pa ang naging guest of honor at tagapagsalita. Sa ngayon ang PCA ay may social hall, function room, library, dining roon, bar, pasilidad para sa tennis, swimming, bowling at iba pang sports. Meron ding weekly public affairs luncheon forum dito. Noong 1981 lamang nagsimulang tumanggap ng kababaihan ang nasabing club.

Makasaysayan ang lugar na ito. Katunayan, sa marker ng 25,180.5 metro kwadradong PCA club complex ay nakasulat ito: “Sanctuary of Filipino Nationalism”, ngunit ang nagaganap na union busting ay di pagtupad ng Board ng PCA sa marangal na adhikaing ito. (Ulat ni Greg Bituin Jr.)